مرز باریکی بین "امیدوار" بودن و "خوشبین" بودن وجود داره.
امید یه جنس باارزشه ته انبار مغازت؛ یعنی اصلا باید ته انبار باشه تا از نگاه و دست دیگران در امان باشه.
و خوشبینی مثل ویترین خوشگل همون مغازست که با یه آجر میتونه بیاد پایین.
برای همین آدمای واقعا امیدوار، نه با ۴ تا جمله‌ی عنگیزشی و اتفاق خوب امیدشون بالا میره، نه با ۴ تا جمله‌ی ناامیدکننده و اتفاق ناگوار امیدشون از بین میره.
و راستشو بخوای، مدت هاست که خوشبینی، حداقل اینجا، نشونه‌ی بلاهته :)