تجربه‌ی دیدن اپرای عروسکی شیخ صنعان به نویسندگی، طراحی و کارگردانی استادانه‌ ی استاد بهروز غریب‌ پور، برای من مثل یک جادو بود، یک شاهکار تمام‌ عیار که تا پیش از آن، اجرای زنده و صوتی تصویری به این شکوهمندی در قالب نمایش عروسکی ندیده بودم.
​صحنه‌ پردازی‌ های خیره‌ کننده به‌ویژه آن قایق غوطه‌ ور در میان امواج طوفانی دریا که با مهِ یخِ خشک و نورپردازی بی‌ نظیر زنده شده بود، آدم را با خود به دلِ طوفان داستان می‌برد. مهارت بی‌نظیر و خفن بازی دهنده گان که به این عروسک‌ ها جان می‌ بخشیدند، در کنار موسیقی فوق‌ العاده زیبا و اجرای اپرایی خوانندگان و هنرمندانی که اشعار حضرت عطار نیشابوری را با آوازی روح‌ نواز و جان‌ بخش می‌ خواندند، چنان فضایی خلق کرده بود که هرچه از زیبایی‌ اش بگویم کم گفته‌ ام. خواندن عروسک زن و دیگر خوانندگان واقعاً ستودنی و شنیدنی بود.
​داستانِ این شیخِ صاحب‌ نفس که عشقِ دختر ترسا او را به بت‌ پرستی، خوک‌ چرانی، بندبازی و دادن جان می‌کشد، روایتگر نیروی بیرحم و در عین حال متعالیِ عشق است. شاید مریدانش او را درک نکردند، اما برداشت شخصی من این است که حتی این بیراهه رفتن و جان دادن در راه عشق، مسیرِ اصلی تکامل و پختگی روح شیخ بود. به نظرم با الگوگیری از این سبک کارها، هنوز هم می‌توان نوآوری‌ها و کارهای خلاقانه‌ ی زیادی در این زمینه انجام داد.
​در پایان، یک تشکر ویژه و دلی دارم از دوست خوب و هنرمندم، سحر یوسفی عزیز، بابت پیشنهاد و دعوتش که باعث شد این شاهکار را به نظاره بنشینم خدا قوت به استاد غریب‌پور، بازی دهنده گان عروسک ها، خوانندگان و همه‌ی عوامل این نمایش، دم همه‌ تان گرم. 😍

مرد آن است که به راه افتد و خود را در معرض بلا قرار دهد.
به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل
و گر مراد نیابم به قدر وسع بکوشم