به گزارش ایران تئاتر، نمایش «هتل» (هُ‌تِ‌ل) به نویسندگی مرجان آقانوری و سلاله صفری و کارگردانی مرجان آقانوری که به‌عنوان نخستین اجرای سال ۱۴۰۵ در بوتیک هنر ایران روی صحنه رفته است، در دور تازه اجراهای خود از ۳۰ اردیبهشت‌ میزبان مخاطبان خواهد بود.

شیوا خسرو‌مهر که پیش‌تر در این نمایش به ایفای نقش می‌پرداخت، به دلیل تداخل با یک پروژه تصویری از ادامه حضور در «هتل» بازمانده است و مرجان آقانوری در ادامه اجراها، جایگزین او خواهد شد.

مرجان آقانوری، کارگردان این نمایش، در یادداشتی خطاب به شیوا خسرو‌مهر نوشت: «ماه‌ها در کنار یکدیگر بودیم و نمایش «هتل» با حضور شما رنگی دیگر گرفت. همه گروه دلتنگ شما خواهد بود و امیدواریم به‌زودی دوباره شما را بر صحنه تئاتر ببینیم.»

اجرای این نمایش پیش‌تر از اسفند ۱۴۰۴ در بوتیک هنر ایران آغاز شده بود اما به‌دلیل شرایط خاص پیش‌آمده در کشور (جنگ تحمیلی) به‌طور موقت متوقف شد و بار دیگر از ۲۶ فروردین‌ماه ۱۴۰۵، به صحنه بازگشت.

مرجان آقانوری، سیدمهرداد کاووسی حسینی، مهشید زبردست، ریحان غلامی، محبوبه گمنام، مریم شریف‌زاده، افروز کمایی‌مقدم، امیرمحمد نان‌پز، سلاله صفری، آیسان داداشی و علی پورقریب، بازیگران این اثر نمایشی هستند.

«هتل»، چهارشنبه، پنج‌شنبه و جمعه هر هفته، ساعت ۱۸:۱۵ در بوتیک هنر ایران اجرا می‌شود.

این نمایش، روایت گروهی نمایشی است که در هتلی قدیمی و سوخته به اجرای تئاتر می‌پردازند؛ جایی که حضور شخصیتی که او را «جن» می‌شناسند، مسیر داستان را تغییر می‌دهد.

در خلاصه این نمایش آمده است: «می‌خوام نامه بزنم به مرکز هنرهای نمایشی که دیگه تو خونه من سالن تئاتر نسازن...»

علاقه‌مندان برای تهیه بلیت روزهای جدید اجرای این نمایش می‌توانند به سایت تیوال مراجعه کنند.

کارگاهی تخصصی و کاربردی که با حضور جمعی از اساتید و فعالان حرفه‌ای این حوزه، فرصتی ارزشمند برای علاقه‌مندان به ورود جدی به دنیای بازیگری فراهم کرده است.

این دوره با هدف آموزش اصولی بازیگری در دو حوزه تئاتر و سینما طراحی شده و هنرجویان در طول برگزاری کارگاه، با مباحث مهم و اثرگذاری همچون بازی مقابل دوربین، تربیت حس و خلق شخصیت، مبانی بدن بازیگر، بیان در بازیگری و همچنین آمادگی حرفه‌ای برای حضور در تست‌های بازیگری آشنا می‌شوند.

در این کارگاه، هنرجویان از تجربه و آموزش اساتیدی چون:

- سیاوش چراغی‌پور؛ انتقال تجربه بازی مقابل دوربین

- مهدی فرهادی‌پور؛ تربیت حس و خلق شخصیت

- بهزاد جاودان‌فر؛ مبانی بدن بازیگر در سینما و تئاتر

- سارا داروفروش؛ مبانی بیان بازیگر در سینما و تئاتر

- حمید قاسمی؛ آمادگی کامل حضور در تست‌های بازیگری بهره‌مند خواهند شد.

این دوره در قالب ۶۰ جلسه ۲ ساعته و طی سه ماه تابستان ۱۴۰۵ در ماه‌های تیر، مرداد و شهریور برگزار می‌شود. زمان برگزاری کلاس‌ها پنجشنبه و جمعه‌ها از ساعت ۱۰ تا ۱۷ و محل برگزاری آن *خانه نمایش مهرگان، سالن ۱ اعلام شده است.

از جمله امتیازهای مهم این کارگاه می‌توان به اهدای مدرک فنی‌حرفه‌ای از دفتر مطالعات و دانش سینمایی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی اشاره کرد. همچنین در پایان دوره، هنرجویان در یک اجرای تئاتر حضور خواهند داشت و از این اجرا فیلم‌برداری حرفه‌ای برای رزومه آنان انجام می‌شود؛ فیلمی که قابلیت انتشار در پلتفرم‌های معتبر از جمله تیوال را نیز خواهد داشت.

همچنین عکاسی حرفه‌ای از هنرجویان و بارگذاری عکس و مشخصات آن‌ها در آرشیو بازیگران کلاکت، از دیگر مزایای این دوره است که می‌تواند زمینه معرفی هنرجویان به تست‌های پروژه‌های فیلم، سریال و تئاتر را فراهم کند.

شهریه کامل این کارگاه ۸ میلیون تومان اعلام شده و علاقه‌مندان می‌توانند برای ثبت‌نام و دریافت اطلاعات از سایت تیوال بیشتر اقدام کنند.

اگر به دنبال یک مسیر حرفه‌ای، جدی و کاربردی برای ورود به عرصه بازیگری هستید، این کارگاه می‌تواند یکی از بهترین فرصت‌های آموزشی پیش‌روی شما در تابستان باشد.

در این گفت‌وگو، کارگردان «ژوژمان» درباره خلق موقعیت‌هایی که هم می‌خندانند و هم به فکر می‌اندازند و راز جذابیت نمایش در جدی گرفتن پوچی صحبت می‌کند

رضا جاویدی، کارگردان تئاتر و عکاس هنری که سال‌هاست لحظه‌های صحنه را از پشت لنز دوربین ثبت کرده، این بار با نمایش «ژوژمان» به سراغ اقتباسی ایرانی از نمایشنامه «خدا» نوشته وودی آلن رفته است. اثری که در ظاهر یک کمدی یک‌پرده‌ای است اما در لایه‌های زیرین خود پرسش‌هایی جدی درباره هستی، هنر و نسبت هنرمند با اثرش مطرح می‌کند.

جاویدی که چندین سال به عنوان عکاس تئاتر فعالیت داشته، در این نمایش تلاش کرده فضای فلسفی و طنز تلخ وودی آلن را در بستری بومی و آشنا برای مخاطب ایرانی بازآفرینی کند؛ فضایی که این بار نه در آمفی‌تئاتر یونان باستان که در یک پلاتوی دانشگاهی و در انتظار یک جلسه ژوژمان شکل می‌گیرد. او در این گفت‌وگو از روند اقتباس این متن، چالش‌های بومی‌سازی طنز وودی آلن، تاثیر نگاه عکاسانه بر کارگردانی تئاتر و همچنین وضعیت نسل جوان تئاتر ایران می‌گوید. 

نام «ژوژمان» که در محیط‌های هنری و آکادمیک به معنای جلسه‌ داوری یا ارزیابی آثار است، چگونه با اقتباس شما از نمایشنامه «خدا» وودی آلن گره می‌خورد؟ آیا این عنوان از ابتدا در ذهن شما شکل گرفته بود یا در طول فرآیند تولید نمایش به آن رسیدید؟

نام «ژوژمان» در ابتدا در ذهن من، یک نام صرفا توصیفی نبود و همان ساختار دراماتیک و فلسفیِ خود نمایشنامه‌ وودی آلن بود. در اصل، شخصیت‌های نمایش «ژوژمان» مدام در حال ارزیابی و داوری اثر خودشان هستند؛ آنها از بیرون به کار خود نگاه می‌کنند، دیوار چهارم را می‌شکنند و از تماشاگر می‌پرسند «این درست بود؟». انگار تمام مدت یک ژوژمان درونی در جریان است. وقتی تصمیم گرفتم فضای نمایش را به یک پلاتوی دانشگاهی و انتظار برای استاد منتقل کنم، عنوان «ژوژمان» بیش از پیش طبیعی شد. نه، از ابتدا قاطع به این نام نرسیده بودم، اما در حین تولید و وقتی دیالوگ‌ها و موقعیت‌ها داشتند شکل می‌گرفتند، حس کردم این نام دقیقا به روح اثر می‌خورد.

جاویدی که چندین سال به عنوان عکاس تئاتر فعالیت داشته، در این نمایش تلاش کرده فضای فلسفی و طنز تلخ وودی آلن را در بستری بومی و آشنا برای مخاطب ایرانی بازآفرینی کند؛ فضایی که این بار نه در آمفی‌تئاتر یونان باستان که در یک پلاتوی دانشگاهی و در انتظار یک جلسه ژوژمان شکل می‌گیرد. او در این گفت‌وگو از روند اقتباس این متن، چالش‌های بومی‌سازی طنز وودی آلن، تاثیر نگاه عکاسانه بر کارگردانی تئاتر و همچنین وضعیت نسل جوان تئاتر ایران می‌گوید. 

نام «ژوژمان» که در محیط‌های هنری و آکادمیک به معنای جلسه‌ داوری یا ارزیابی آثار است، چگونه با اقتباس شما از نمایشنامه «خدا» وودی آلن گره می‌خورد؟ آیا این عنوان از ابتدا در ذهن شما شکل گرفته بود یا در طول فرآیند تولید نمایش به آن رسیدید؟

 وودی آلن فیلسوف‌نویس شناخته‌شده‌ای است که کمدی‌هایش اغلب حاوی لایه‌های عمیق فکری هستند. شما در «ژوژمان» به سراغ پرسش‌هایی مثل «ما وجود داریم؟ اینها وجود دارند؟» رفته‌اید. چطور میان کمدی یک‌پرده‌ای آلن و این پرسش‌های هستی‌شناسانه تعادل ایجاد کردید که نه کمدی سطحی شود و نه فلسفه خشک و تئوریک؟

نکته‌ کلیدی این است که خود وودی آلن این تعادل را در متن ایجاد کرده؛ کار من بیشتر کشف و برجسته‌سازی همین لایه‌ها بود. فلسفه در متون وودی آلن هیچ‌وقت خشک و تئوریک نیست و از دل موقعیت‌های کمدی و آدم‌های سردرگم بیرون می‌آید. شخصیت‌های «ژوژمان» مدام در حال اجرا هستند و ناگهان می‌ایستند و می‌پرسند «ما اصلاً وجود داریم؟».

این پرسش نه از روی کنجکاوی فلسفی، که از روی سردرگمی عملیِ یک هنرمند است که نمی‌داند نمایشش به کجا می‌رود. من سعی کردم بازیگران را در مرز میان باور و ناباوری نسبت به نقششان نگه دارم. طوری که مخاطب هم بخندد و هم ناگهان مکث کند. از نظر من، راز جذابیت این نمایش، جدی گرفتن پوچی است. اگر بازیگران پرسش‌های هستی‌شناسانه را با جدیت تمام و بدون شوخی اجرا کنند، خود آن جدیت تبدیل به کمدیِ موقعیت می‌شود.

با توجه به اینکه «ژوژمان» اقتباسی ایرانی از یک نمایشنامه خارجی است، مهم‌ترین چالش‌های شما در بومی‌سازی مفاهیم، شوخی‌ها و ارجاعات فرهنگی نمایشنامه وودی آلن برای مخاطب ایرانی چه بود؟

در واقع بزرگترین چالش به اجرا بردن این نمایش، همین ارجاعات فرهنگی خاص وودی آلن بود. من به واسطه شغل عکاسی تئاتر که حدود ۱۵ سال است به آن مشغولم، بارها و بارها به تماشای نمایش‌هایی نشسته‌ام که موقعیت‌ها و شوخی‌های کار چون درست برای مخاطب ایرانی و فارسی‌زبان پرداخت نشده بود، نه تنها نتوانسته بود معنایی که در ذهن نویسنده است را منتقل کند، بلکه مخاطب را سرگردان و گنگ در میان انبوهی از کلمات بی‌معنا رها ساخته بود.

آلن به فرهنگ یهودی-نیویورکی، فلسفه‌ اگزیستانسیالیسم فرانسوی و کلیشه‌های روانکاوی ارجاع می‌دهد که برای مخاطب ایرانی لزوماً آشنا یا خنده‌دار نیست. راه‌حل من این بود که به جای تغییر ماهیت این ارجاعات، معادل‌های موقعیتی برایشان پیدا کنم.

مثلاً شوخی‌های مربوط به «ترس از مرگ» یا «بی‌پناهی در برابر کیهان» را نه در قالب ارجاع به یک فیلسوف خاص که در قالب وضعیت عینیِ یک دانشجو که برای ژوژمان آماده نمی‌شود، ارائه کردم. همچنین، فضای آکادمیک و پلاتو را جایگزین آمفی‌تئاتر یونان باستان کردم تا مخاطب ایرانی بلافاصله با آن ارتباط برقرار کند. چالش دیگر، لحن طنز تلخ آلن بود؛ در ایران گاهی طنز به شوخی‌های روزمره فروکاسته می‌شود. من تلاش کردم همان طنز سیاه و برش‌زننده را حفظ کنم بدون اینکه به تلخی صرف تبدیل شود.

 شما به عنوان عکاس هنری و به خصوص عکاس تئاتر، پشت صحنه و روی صحنه بوده‌اید و لحظه‌ها را ثبت کرده‌اید. این نگاه عکاسانه، چه تأثیری بر رویکرد شما در کارگردانی تئاتر، به‌ویژه در طراحی صحنه، میزانسن، نورپردازی و قاب‌بندی بصری صحنه دارد؟

در فضای هنر، اغلب هنر عکاسی به نگاه و قاب تقلیل داده می‌شود؛ در صورتی که هنرمند عکاس برای ساخت اثر هنری خود از فرم و مدیوم عکاسی بهره می‌گیرد وگرنه ساخت اثر هنری چه روی بوم به شکل نقاشی ثبت شود، چه در قالب سینما درآید و حتی یک قطعه موسیقی، فرایند شکل‌گیری آن مشابه است. دغدغه‌ای، مسئله‌ای، فکری یا حس و حرف ناگفتنی در کار است که هنرمند برای آن فرم قابل تماشا می‌سازد. برای من ساخت یک اثر نمایشی چندان دور از عکاسی نیست؛ چون در هر دو تلاش دارم در جایگاه سوژه قرار گرفته و آنچه در ذهن دارم را به تصویر بکشم، چه در قاب دوربین چه روی صحنه تئاتر.

 در عکاسی، ثبت «لحظه قطعی» بسیار اهمیت دارد. در تئاتر، لحظه‌ها سیال و پویا هستند. چگونه این درک از لحظه و قاب‌بندی را که از عکاسی کسب کرده‌اید، در کارگردانی تئاتر و خلق تصاویر زنده و متحرک به کار می‌برید؟

در عکاسی، لحظه قطعی، آن دریچه‌ای است که هنرمند با دقت و ظرافت، جهان را در خود ثبت می‌کند. اما تئاتر، جریان بی‌پایانی از لحظه‌هاست؛ سیال، پویا و دائماً در حال تغییر. تجربه‌ام در عکاسی به من آموخته که در میان این پویایی، می‌توان لحظه‌های کلیدی را شناسایی کرد؛ آن لحظاتی که احساسات، دیالوگ‌ها و حرکات در هم تنیده و یک تصویر کامل را خلق می‌کنند. در تئاتر، تلاش می‌کنم این لحظه‌های کلیدی را پیدا کنم و با بازیگران همکاری کنم تا آنها را تقویت کنند. هدفم این نیست که لحظات را بسته‌بندی کنم چراکه قصد دارم فضایی خلق کنم که این لحظات به طور طبیعی و خودجوش ظهور کنند. به عبارتی، در تئاتر به جای اینکه من لحظه را تعریف کنم اجازه می‌دهم لحظه خودش را نشان دهد.

منبع: هفت صبح

پویا عاقلی زاده، فیلمساز و منتقد و یکی از پنج عضو ایرانی فدراسیون بین‌المللی منتقدان، داور فیپرشی جشنواره کن ۲۰۲۶ خواهد بود. جشنواره‌ی فیلم کن، بزرگترین رویداد سینمایی جهان است که امسال ۷۹امین دوره‌ی خود با فیلم‌هایی از اصغر فرهادی و آندره زویاگینتسف، از ۱۲ مه تا ۲۳ مه در شهر کن فرانسه برگزار خواهد شد. پویا عاقلی زاده که پیش از این داور جشنواره DMZ کره جنوبی و منتقد جشنواره بوسان بود، امسال در بخش اصلی «نوعی نگاه» (Un Certain Regard) به داوری آثار فیلمسازان جهان خواهد پرداخت. عاقلی زاده هم‌اکنون در حال نگارش فیلمنامه سینمایی «فصل پرواز حباب‌ها» است که پس از جشنواره، آماده‌ی ساخت خواهد بود.

به گزارش ایران تئاتر، نمایش «ژوژمان» به نویسندگی و کارگردانی رضا جاویدی از ۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۵ در سالن شماره ۶ بوتیک هنر ایران روی صحنه خواهد رفت. 

«ژوژمان» اقتباسی ایرانی از نمایشنامه «خدا» به قلم فیلسوف‌نویسِ نام‌دار سینما و تئاتر، وودی‌آلن است. 

رضا جاویدی کارگردان نمایش «ژوژمان» درباره این اثر، گفت: «ما سوالات فلسفی زیادی داریم... ما وجود داریم؟ اینا وجود دارن؟» این جملات که بخشی از معرفی و هویت نمایش «ژوژمان» را شکل داده است، خیلی زود مخاطب را با بطن اصلی این اثر نمایشی مواجه می‌کند. اثری که در وهله نخست یک کمدی یک‌پرده از وودی‌آلن به شمار می‌رود، اما به مدد لایه‌های پنهان فلسفی و ساختاری، میزبان پرسش‌هایی بی‌پاسخ درباره چیستی هستی، نقش خالق و معنای زیستن است.»

رضا جاویدی در این نمایش، با رویکردی مینیمال و با تکیه بر بازیگرانی جوان، فضای آکادمیک و نقد اجرای تئاتر را عرصه آزمودن ایده‌های آلن قرار داده است.

امیرعلی ‌شابازیان، امیرمحمد ‌قیصری، روشا ‌حمزه ‌پور، النا ‌مهر ‌فاخر، علی ‌صابری، ملیکا ‌خان ‌علیلو، ابوالفضل ‌حسین ‌پور، علی ‌اژدریان، غزل ‌سلوکی، ستایش ‌مقدم، ستایش ‌طهرانی، مصطفی ‌قاسمی، محمد ‌پرهام ‌حوریان و آتنا ‌صامی بازیگران این نمایش هستند.

نمایش «ژوژمان» هر شب ساعت ۱۹ در بوتیک هنر ایران (سالن ۶) میزبان تماشاگران است و فروش بلیت هم اکنون در سایت تیوال و سینماتیکت آغاز شده است