"شاید نکتهٔ جالب‌تر این باشد که ورود زنان به این مرحله فقط ادامهٔ راه براهنی و باباچاهی نیست؛ تجربهٔ زنانه خودش می‌تواند یکی از عوامل تغییر سوژهٔ مدرن در شعر فارسی باشد ."

یه بنده خدایی یه گوشهٔ این کرهٔ خاکی یه عکس از خودش تو یه شبکهٔ اجتماعی منتشر می‌کنه!
یه بنده خدای دیگه یه گوشهٔ دیگه از این کرهٔ خاکی، از زندگی میفته، خوابش نمی‌بره، برنامه‌ریزی‌هاش به هم می‌خوره، برای ساعاتی اون همه تلاش و روان‌کاوی و روان‌پزشکی به باد میره و ...
چیه این آدمیزاد حقیقتاً...

براهنی بیشتر درگیر بحران زبان و سوژه است.
باباچاهی علاوه بر آن، مسئله را به زندگی روزمره، فرهنگ عمومی، طنز و بازی با قراردادهای ادبی می‌کشاند.
اگر بخواهیم خیلی فشرده بگوییم:
براهنی زبان شعر را بی‌ثبات می‌کند؛ باباچاهی نظام ارزش‌گذاری شعر را هم بی‌ثبات می‌کند.

پ.ن : براهنی عامل و نظریه پرداز زبان شعری ،
باباچاهی عامل و نظریه پرداز فرم متغیر " بذرپاشی در شعر "،
برای گذار به پست مدرن ایرانی .

مدرنیسم در شعر فارسی

بِن زین
بَن زین
بُن زین
زین بی هوا می سوختیم !

🎈

توقع ماندن از غبار غریب است

🎈

دوستی داشتم که اهل کشور اسپانیا بود و هر موقع که ما با خانواده مان تماس می گرفتیم ، می گفت : شما ایرانی ها چه قدر احساسات رقیقی دارید . من به او گفتم : تو ، هر چند وقت یک بار با خانواده تماس می گیری ؟ او در جوابم می گفت : من ، هر ماه یک بار تماس می گیرم . و من به او می گفتم :پس ، شما احساسات غلیظی دارید . و او سری تکان می داد.
حالا که مدت ها از آن زمان گذشته ، می بینم این کمتر تماس گرفتن ها ، به خود ما هم سرایت کرده است و در واقع احساسات ما غلیظ شده است . ولی ، هر چه دنبال علتش می گردم ، پیدا نمی کنم . شاید ، شرایط چنین وضعی را به وجود آورده است . دنیای تکنولوژیک ؟ زندگی ماشینی ؟ و...
در هر حال ، این را می خواهم بگویم که ، گذر زمان خیلی از مسائل را تغییر می دهد و چه خوب است که در جریان این تغییرات ، تماس ها و ارتباطات ما تقویت شود ، نه این که تقلیل یابد.

شاعران مدرن جهان
امیل ورهارن

"امیل ورهارن (۱۸۵۵–۱۹۱۶) شاعر بلژیکیِ فرانسوی‌زبان و یکی از چهره‌های مهم شعر نمادگرای اروپاست. در عین حال، شعر او از نمادگراییِ صرف عبور می‌کند و به جهان ِ کار، کارخانه، ماشین، شهر، جمعیت و تمدن صنعتی وارد می‌شود. به همین دلیل بعدها او را گاه «والت ویتمن اروپا» نامیده‌اند. "
پ.ن : نیما در کتاب " ارزش احساسات " پس از اشاره ای به
ویتمن ، بحث مفصلی درباره ی ورهارن دارد . این موضوع با توجه به شیوه ی فشرده ی کتاب بسیار قابل تامل است .
* نیما امیل ورهارن را " نمونه ای از شاعر جهان ِجدید "
می دید.

شاعران مدرن جهان

" در ایران وضعیت بسیار ویژه بود. نیما در برابر یک سنت شعری بسیار منسجم و نیرومند ایستاد و توانست رابطهٔ وزن، قافیه، سطر، زبان، تصویر و محتوای شعر فارسی را از نو تعریف کند. پژوهش ایرانیکا نیز تأکید می‌کند که نوآوری نیما فقط حذف وزن و قافیه نبود، بلکه بازتعریف رابطهٔ فرم و محتوا و کارکرد تازهٔ وزن و قافیه بود .
Iranica Online
در اروپا اما چنین نیست. شعر مدرن یک انقلاب واحد ندارد؛ چندین انقلاب به‌هم‌پیوسته دارد.
اگر بخواهیم یک «نیما» برای جهان پیدا کنیم، احتمالاً جواب درست این نیست که یک نفر را انتخاب کنیم.
بلکه باید بگوییم:
ویتمن + بودلر + رمبو + ورلن + مالارمه، مجموعه‌ای از مهم‌ترین پیشگامان گذار به شعر مدرن‌اند؛ اما هر کدام بخشی از دیوار سنت را شکافتند.
و بعد در قرن بیستم، ییتس، پاوند، الیوت، آپولینر و دیگران آن شکاف‌ها را به یک جریان عظیم مدرنیستی تبدیل کردند .'

کتاب فروشی جشمه ی نزدیک افتتاح شد .

گام به گام با ادبیات معاصر ایران _ بخش پایانی
" مجلاتی مثل خوشه و آدینه، مخاطب را به سوی ادبیات تازه می‌کشیدند؛ کارنامه ادبیات معاصر را جدی و حرفه‌ای دنبال می‌کرد؛ اما کلک و بخارا بیشتر نقش «حافظهٔ فرهنگی» را پیدا کردند."
پ.ن : مجله ی کلک بین سال های ۱۳۶۹ و ۱۳۸۴ چاپ می شد.
بخارا از ۱۳۷۷ تا حال حاضر منتشر می شود .
سردبیری هردو مجله با علی دهباشی ست .
بدین ترتیب بحث ما " گام به گام با ادبیات معاصر ایران " در این جا به پایان می رسد .این بحث به مجلات شاخص و عمده در ادبیات معاصر اختصاص داشت که با مجله ی نوبهار ِ یوسف اعتصام الملک از سال "۱۲۸۹ش" شروع و با مجله ی بخارای علی دهباشی "۱۴۰۵ش" به پایان می رسد .
تصویر روی بخارا شماره ی ۱۷۵ مرداد و شهریور ۱۴۰۵
امیر مهدی بدیع (۱۲۹۴_۱۳۷۲) تاریخ شناس ، نویسنده
و پژوهش گر ایرانی .

شهریورماه
چارصدوُپنج

مجله ی آدینه ، دنیای سخن ، گردون و کارنامه چهار مجله ای بودند که در دهه ی ۶۰ ، ۷۰ وابتدای ۸۰ شمسی منتشر
می شدند و در این میان آدینه تیراژ بالایی داشت وفراگیر بود .امامجله ی کارنامه نیز تاثیر گذاری فراوان داشت .
مدیریت شعر مجله ی کارنامه به عهده ی منوچهر آتشی بود .
آدینه به سردبیری سیروس علی نژاد و فرج سرکوهی از سال ۱۳۶۴ تا ۱۳۷۷
دنیای سخن به سردبیری شاهرخ تویسرکانی از سال ۱۳۶۵ تا ۱۳۸۰
کارنامه به مدیریت هوشنگ گلشیری و نگار اسکندر فر از سال ۱۳۷۷ تا ۱۳۸۳
و گردون را عباس معروفی از ۱۳۶۹ تا ۱۳۷۴ منتشر می کرد .
در این چهار نشریه طیف متنوعی از شعر ، متن ، گفت و گو و مقالات ادبی و هنری منتشر می شد .

حالا برسیم به مجله ی نگین که من آن را می خواندم . به نظرم مجله ی جالبی بود . بدون حاشیه و بی سر وُ صدا به شعر و ادبیات می پرداخت .
" نگین طیف نسبتاً وسیعی داشت:
شعر و نقد شعر
داستان و داستان کوتاه
نقد ادبی
مقاله‌های فرهنگی و اجتماعی
ترجمه
معرفی و بررسی کتاب
نوشته‌هایی دربارهٔ هنر و اندیشه"

بکش غم کشنده را!
چنان که او می کشد تمام کشته های ما!

🥀🌱

دوره ی اول آرش زیر نظر سیروس طاهباز اساسا" به شعر نو پرداخت و از سال۱۳۴۰ تا ۱۳۴۵ منتشر شد . شماره ی دوم
آرش هم به نیما اختصاص داشت .
احمد شاملو ،مهدی اخوان ثالث، فروغ فرخ زاد ،سهراب سپهری سیاوش کسرایی،محمد زهری،م. آزاد،منوچهر آتشی و فرخ تمیمی اشعارشان در آرش چاپ می شد .
فهرست «دفترهای زمانه» که حاصل کار طاهباز پس از انتشار ۱۳ شمارهٔ آرش است نیز صریحاً نام نیما، شاملو، فروغ، سپهری، اخوان، کسرایی، محمد زهری و م. آزاد را در میان شاعران و آثار منتشرشده می‌آورد.
کتابناک
در دوره ی دوم از سال ۱۳۴۵ تا ۱۳۵۰ که آرش زیر نظر اسلام کاظمیه اداره می شد رویکرد مجله بیش ترسیاسی و اجتماعی شد . و شماره ی پنجم به صمد بهرنگی اختصاص یافت . همین تغییر رویکرد آرش باعث توقیف این نشریه شد .

گام به گام با ادبیات معاصر ایران
فراز و نشیب مجله ی جهان نو

جهان نو در سال ۱۳۲۵ با مدیریت حسین حجازی شروع به کار کرد . در ابتدا امین عالی مرد و سپس از شماره ی چهارم مرتضی کیوان _ از نخستین ویراستاران ادبی و دبیر
اتحادیه ی نویسندگان مطبوعات _ سردبیر شد . در سال ۱۳۳۱ برای مدت کوتاهی توقیف و پس از رفع توقیف تا سال ۱۳۳۳ منتشر شد .
از سال ۱۳۴۵ دوباره با سردبیری رضا براهنی شروع به کار کرد. در دوره ی براهنی هشت شماره منتشر شد که به ترجمه ی اشعار ازرا پاوند و رابیندرانات تاگور پرداخت . مطالبی از آنتونیو گرامشی نظریه پرداز چپ گرای ایتالیایی و دوفصل از کتاب " در خدمت و خیانت روشن فکران " آل احمد در دهه ی چهل را نیز منتشر کرد .در این دوره ساعدی و آل احمد با آن همکاری می کردند ؛ جریان های فکری متفاوت .
سپس دوباره امین عالی مرد سردبیر شد و تا سال ۱۳۵۲ انتشار مجله ادامه داشت .