فکر می کنم دنیای تئاتر باید مرزی میان واقعیت و ماورای آن باشد، نه آنقدر آشنا و قابل لمس که مخاطب را فراری دهد و نه آنقدر غریب که هیچ نخ آشنایی به قلب مخاطب وصل نکند..
« شاخ بی سر » برای من کابوسی بود معلق میان روزمره هایی که هرروز می بینیم و رویایی که هرشب در آن غرق می شویم
اجرای یک روایت ملموس در قالب قواعد دنیای تئاتر، منظور از این دنیا برای من همان دکوری بود که سراسر نشانه ی صمیمیت برای مخاطب و نمایش بود از تور سبز گره شده به پای همایون که تلنگری می زند به گیر کردن پا در خاطرات گذشته، تا آن نور و موسیقی و عطر گل مریم..
که کماکان از جناب برهمنی بعید نیست دست گذاشتن روی حساس ترین نماد های زیبایی
بازی هارو دوست داشتم چون تئاتری بود استفاده از اصل سه‌گانه ی بازیگری، بیان، بدن و احساسات
من با زمین خوردن همایون بغض کردم
و با شوخ طبعی اردشیر خندیدم
من هرآنچه یک تئاتر باید به من می بخشید رو در سر دارم
هنرِ ایجاد گره های نرم و دوست داشتنی در ذهن تماشاگر ... دیدن ادامه ›› را
شاخ بی سر داشت
روز ها و دقیقه ها فکر کردن به هر آنچه دیدی و شنیدی
این یعنی تئاتر
دوست می دارم این هنر بی نهایت را
ارادت جناب برهمنی که در این هیاهوی تئاتر این روز ها که شبیه خانه ای بی بزرگ تر شده است ، هنوز برای تئاتر پدری می کنید
پایدار باشید