«مسلوب» از آن دسته اجراهایی است که نمی‌توان صرفاً با معیار سرگرم‌کنندگی درباره‌اش قضاوت کرد. نمایش تماشاگر را وارد فضایی تیره، ناآرام و روان‌شناختی می‌کند؛ جهانی که در آن خشونت، مناسبات قدرت، ترس، منفعت‌طلبی و پیچیدگی روابط انسانی به‌تدریج کنار هم قرار می‌گیرند و تصویری نه‌چندان آرام از انسان و انتخاب‌هایش می‌سازند.
یکی از نقاط قوت نمایش، تلاش آن برای خلق یک فضای اجرایی یکدست است. طراحی صحنه با استفاده از پالت چوبی و در کنار نورپردازی، به فضای روانی نمایش شکل می‌دهد و به تماشاگر کمک می‌کند در موقعیت ناآرام و گاه خفقان‌آور اثر قرار بگیرد. نور نیز در همراهی با این فضا، به تفکیک موقعیت‌ها و حفظ اتمسفر کلی نمایش کمک قابل‌توجهی می‌کند.
از سوی دیگر، یکی از انتخاب‌های جالب کارگردان، گردآوردن گروهی با پیشینه‌ها و تجربه‌های متفاوت است؛ از دانشجویان تئاتر و بازیگران جوان و تازه‌وارد گرفته تا استادان دانشگاهی، بازیگران باسابقه و چهره‌های شناخته‌شده تئاتر. کنار هم قرار گرفتن این طیف متنوع، به اجرا رنگ و ترکیب جالبی داده است. چنین ترکیبی، اگرچه مدیریت و هماهنگی دشواری می‌طلبد، در «مسلوب» به شکل‌گیری مجموعه‌ای چندنسلی و متنوع روی صحنه موجب شده؛ مجموعه‌ای که هر عضو آن از نقطه‌ای متفاوت به تجربه تئاتر وارد شده است.
تنوع حضورها و تفاوت جنس بازی‌ها، به روابط و موقعیت‌های اثر بُعد می‌دهد و باعث می‌شود صحنه از نظر اجرایی یکنواخت نباشد. در کنار بازی‌ها، جسارت کارگردان در مواجهه با متنی پرشخصیت و فضایی چندلایه قابل توجه است. هدایت چنین گروهی و حفظ ارتباط میان اجزای مختلف اجرا، خود بخشی از دشواری کارگردانی ... دیدن ادامه ›› این اثر بوده است.
البته «مسلوب» بی‌نقص نیست و طبیعتاً می‌توان درباره برخی انتخاب‌ها و میزان تأثیرگذاری آن‌ها بر مخاطب بحث کرد. فضای خشن و روان‌شناختی نمایش و استفاده از کمدی سیاه در بخش‌ آخر از اجرا (صحنه کلانتری) ممکن است برای همه تماشاگران خوشایند یا پذیرفتنی نباشد. اما همین انتخاب‌ها بخشی از هویت اثر را می‌سازند و آن را از یک تجربه کاملاً متعارف و بی‌خطر جدا می‌کنند.
با این حال، نقد جدی من متوجه شرایط سالن و امکانات آن است. سرمای سالن در طول اجرا، به‌ویژه در نمایشی که برای حفظ تمرکز و همراهی روانی تماشاگر به حضور مداوم و دقیق او نیاز دارد، آزاردهنده است. امکانات و شرایط رفاهی سالن نیز می‌توانست در سطحی بهتر و متناسب‌تر با تجربه‌ای که از مخاطب انتظار می‌رود فراهم شود. این مسئله چیزی نیست که بتوان آن را به حساب گروه اجرایی گذاشت، اما بی‌تردید بر تجربه نهایی مخاطب اثر می‌گذارد.
در نهایت، «مسلوب» تجربه‌ای قابل‌تأمل و جسورانه است؛ اجرایی که در انتخاب جهان خود محافظه‌کار نیست و در ترکیب گروه نیز به سراغ کنار هم قرار دادن نسل‌ها و تجربه‌های متفاوت رفته است. بی‌شک این نمایش برای تمام سلیقه‌ها ساخته نشده.
خسته نباشید به امیر آقاباقری عزیز و تمام اعضای گروه؛ به‌ویژه برای تلاشی که در کنار هم قرار دادن این مجموعه متنوع و تبدیل آن به یک تجربه مشترک روی صحنه انجام داده‌اند.

بازی‌ها عالی، کارگردانی خلاقانه و پر از لحظات دلنشین و حس خوب. حتماً دیدن این کار رو به دوستان پیشنهاد می‌کنم. به تیم حرفه‌ای این نمایش خسته نباشید و دست‌مریزاد می‌گم.✨🎭

یک اجرای شیرین و دوست داشتنی و البته با تسلط کامل از محمد شعبانپور که میتونه مخاطب رو تا آخر نمایش همراه خودش کنه و روی صحنه با تمام وجودش ظاهر شد و شب خوبی رو برای تماشاگران به یادگار گذاشت
به نظرم متن نمایش جای کار داشت و میتونست بهتر باشه
صحنه خالی بود و به نظرم میشد با چند دکور ساده به فضاسازی لوکیشن های قصه که زیاد هم نبودن کمک کرد
در کل اجرای موفقی بود و سر وقت هم شروع شد و از همه دوستانی که برای این نمایش زحمت کشیدند قدردانی میکنم

این نمایش رو امشب دیدم جدا از اینکه دوستانی داشتم که بازیگر این‌کار بودن مینویسم… بدون تشویق و بدون تعارف… در کارهایی که امسال دیدم واقعا تاسف میخوردم که به کدوم سمت داریم میریم، کارهای بداهه ، دم دستی ، بی موضوع و بی فرم میدیدم و هر روز به تاسفم اضافه می‌شد ، تا امشب… امشب کار‌ شاهرگ به من این امید رو داد که تئاتر هنوز نفس خودش رو داره… آفرین… فرم محتوا ریتم بایومکانیک حرکت ها بدن های خوب بیان و همراه کردن مخاطب با قصه، قصه خوب، همه چیز در راستای اجرای قصه، بدون ادا و اضافه کاری که آدم دلش نمیخواست لحظه ای رو از دست بده… عجیب بود برام …هر حرکت دلیل و دیالوگ اندازه خودش رو داشت بدون اضافه کاری …. آفرین بچه ها دمتون گرم… دم همتون گرم… از آخرین باری که اینجوری از سالن اومدم بیرون خیلی وقته میگذره… موفق باشید

یکی دو تا صحنه میتونست کوتاه تر یا حذف بشه و در کل متن قابلیت روان تر شدن و منسجم تر شدن رو داشت ولی انقدر فضا سازی بی نظیر و درجه یک بود که جور قابلیت های اعمال نشده رو می کشید و میشه ازشون چشم پوشی کرد. چقدر ایده شروع و پایان نمایش خوب و مخصوصا ایده پایان به دور از کلیشه های همیشگی بود.

صحنه خاموش مطلق ترسناک عجیب و بینظیر بووود

فوق العاده بود. تمام چیزی که از تئاتر میخوام و دوست دارم داخلش داشت. نوشته های مهام میقانی رو که نمیشه دوست نداشت. بازی ها هم عالی بود.

موضوع و متن خیلی زیبا بود میرفت تو عمق سلول های ادم؛ بعدش چی؟؟؟
بارون بعد اجرا قشنگ همرو سبک کرد
یکم توی فرم اجرا میتونست قوی تر باشه همه چی انتزاعی بیان نشه یکم صحنه خالی بود اما متن و حرف اجرا بینظیر بود
در نهایت کاش اقای ردیف اول صتدلی سه کاش تو با اون بوی تعفن لباسات و بدنت امشب نبودی تا اجرا قشنگ تر میشد
واقعا برات متاسفم که اینقدر بی فرهنگی توی محیط، بسته بقیرو با بوی بدت اذیت میکنی😑😑😑

چقدر میتونه زندگی تلخ باشه؟ چطوری ادامه میدیم به زیستن با این همه درد؟ که حالا خودمون هم نداشته باشیم سایر اعضای این پیکر دارن. زیادی به قول فردین "زهر مار" بود برای من، از اول تا اخرش اشک ریختم😭 فردین شکلات مرتضی‌علی رو به من داد🍬
به معتادای پارک شهر، جوراب فروش تو مترو، گدای کنار خیابون و حتی همه ادم های به ظاهر عادی حساس شدم🙄 واقعا وقتی نمیدونم هرکسی چه تجربه هایی داشته، چه چیزهایی رو پشت سر گذاشته، به چه امیدی داره ادامه میده و... شاید باید مهربون تر باشم🤔
باز هم خوش شانس بودم به محض اینکه وارد سنگلج شدم اقای فدایی عزیز رو دیدم🤩 بعد نمایش هم اقا رزا رو🤩
پ.ن: وقتی یک درصد احتمال میدید گریه کنید دستمال کاغذی در جلد بدون صدا همراهتون باشه وگرنه مثل من از ترس خش خش پلاستیک دستمال کاغذی مجبورید اشکاتون که سر میخورن تو یقه تون تحمل کنید و مماختون رو بالا بکشید🙈