همه ی ثانیه های این تئاتر رو زندگی کردم
با شوخی ها و غم هاش،با تردیدها و افسوس هاش،
بی نظیره!
گروه عالی
بازی ها بدون ادعا و فوق العاده
خلاقیت در تعویض صحنه ها موج میزنه
کارگردانی درجه یک
متن سرو ته دار
اتفاقاً اسم نمایش سوال نمیپرسه زندگی رو روایت میکنه
واقعاً همینه زندگی
ولی...

سیگار کشیدن نیما
گریه ی کیمیا

ممنون از کارگردان آدم حسابی کار که امروز به ما خیلی لطف داشت.
شماها قطعاً میدرخشید.
و در آخر

نمیدونم ، شاید
امضای کار
فوق العاده
دمتون گرم

«حوالی» با یک ادعا شروع می‌شود: که تآتر نیست. این ادعا در خودِ نام کار هست، در نحوه‌ی چیدمان فضا هست، و در اولین تصویری که تماشاگر می‌بیند: آرشیوی از ویتو آکُنچی. مشکل اینجاست که «حوالی» در طول چهل و پنج دقیقه هیچ‌وقت ثابت نمی‌کند که می‌داند ادعایش چه معنایی دارد.
ناتآتر — اگر بخواهیم این مفهوم را جدی بگیریم — زمانی کار می‌کند که مرزی را که دارد نقض می‌کند، احساس کنی. یعنی تماشاگر باید ابتدا آن مرز را حس کند تا شکستنش معنا داشته باشد. «حوالی» از همان ابتدا اعلام می‌کند که تآتر نیست؛ پس چیزی نمی‌شکند. فقط چیزی نیست.
چهل دقیقه‌ی اول کار از سه عنصر تشکیل شده: تصویر آرشیوی، صدایی که خودش را هوش مصنوعی معرفی می‌کند، و متن‌هایی که روی پرده ظاهر می‌شوند؛ «نور می‌رود»، «نور می‌آید». این متن‌ها برشتی نیستند؛ فاصله‌گذاری وقتی کار می‌کند که چیزی را بشکند یا آشکار کند، نه آنکه توضیح دهد آنچه را که داری می‌بینی. اینجا متن فقط زیرنویس تصویر است.
هوش مصنوعی به عنوان شخصیت که می‌توانست کانون اصلی کار باشد، شخصیت نمی‌شود. صدا دستور می‌خواند. مزاحمت ایجاد نمی‌کند، ناراحتی تولید نمی‌کند، رابطه‌ای با تماشاگر نمی‌سازد. آکُنچی در همان ویدیوی آرشیوی که ابتدای کار نشان داده می‌شود، با نگاه کردن به دوربین یک ناراحتی واقعی تولید می‌کند. «حوالی» فرم آکُنچی را می‌گیرد بدون آن ناراحتی.
بزرگ‌ترین غیاب در «حوالی»، غیاب بازیگر نیست؛ غیابِ غیاب است. وقتی چهل دقیقه تصویر روی پرده داری، فضا پُر است. غیاب باید سنگین باشد، باید ... دیدن ادامه ›› جای خالی فیزیکی‌اش حس شود. اینجا هیچ جای خالی‌ای نیست که کسی از آن رفته باشد.
پنج دقیقه‌ی آخر که چهار داوطلب از میان تماشاگران به خیابان می‌روند، تنها لحظه‌ای است که کار می‌توانست اتفاق بیفتد. خیابان بالقوه غیرقابل کنترل است. اما دوربین هست، کارگردان هست، و همه می‌دانند که این بخشی از اجراست. آن خطر بلافاصله خنثی می‌شود. تا این لحظه هم بدن تماشاگر خسته شده و هم ذهنش جای دیگری است.
«حوالی» درباره‌ی هیچ است. این ادعای خودش است. اما هیچ هم چیزی است که باید نشان داده شود؛ و این کار حتا بلد نیست هیچ را نشان دهد.

من سه بار به دیدنِ این نمایش زیبا رفتم و کاملا راضی بودم.
دمتون گرم❤️

قطعا بازی ها فوق العاده بودن ولی متن نمایش منسجم نبود. به عنوان مخاطب عام جاهایی بود که حس میکردم رها شدم و جاهایی از نمایش هم بود که میگفتم چرا باید این صحنه باشه؟
جملات کلیشه ای هم زیاد بود مخصوصا اونی که تکرار میشد زیاد چشم هات مثل موشکی بود..
نقش دکتر رو حقیقتا من متوجه نشدم. وقتی بازی بازیگران اینقدر بی نقصه کاش نمایش معنا و مفهوم بیشتری رو توی خودش جای بده.
پتانسیل بیشتر رو داشت. در کل ممنونم از خانوم معین و آقای سپهری

ببخشید بایط ما برای ۱۷ تیر هست ایا برگزار می شود؟

با مهر و درود 🎭

«قتل آقای هاورشام» در دورانی روی صحنه می‌آید که بخش قابل توجهی از کمدی‌ها برای خنداندن تماشاگر به شوخی‌های کلامی، جنسی یا ارجاعات روزمره متکی هستند؛ اما این نمایش مسیر دیگری را انتخاب می‌کند. خنده در این اثر نه از آنچه شخصیت‌ها می‌گویند، بلکه از آنچه بر سرشان می‌آید شکل می‌گیرد. شکست‌های پیاپی، فروپاشی نظم صحنه و تلاش ناامیدانه بازیگران برای ادامه دادن نمایش، منبع اصلی طنز هستند.

نکته قابل توجه این است که اثر هرگز داستان را فدای خنده نمی‌کند. با وجود حجم بالای موقعیت‌های کمیک، روایت قتل همچنان پیش می‌رود و تماشاگر علاوه بر خندیدن، درگیر سرنوشت ماجرا نیز باقی می‌ماند. این ویژگی نشان می‌دهد که سازندگان نمایش به جای چیدن مجموعه‌ای از شوخی‌های پراکنده، ساختاری منسجم را طراحی کرده‌اند.

از سوی دیگر، نمایش به سنت کمدی فیزیکی بازمی‌گردد؛ سنتی که در آن بدن بازیگر، ریتم اجرا و اتفاقات صحنه مهم‌تر از دیالوگ‌های بامزه هستند. ... دیدن ادامه ›› به همین دلیل خنده‌ای که تولید می‌کند وابسته به زبان، فرهنگ یا شوخی‌های زودگذر نیست و می‌تواند با طیف گسترده‌ای از مخاطبان ارتباط برقرار کند.

اما شاید ارزشمندترین وجه این اجرا، فراتر از تکنیک‌ها و شگردهای نمایشی آن باشد. در روزگاری که فشارهای اقتصادی، اجتماعی و دغدغه‌های روزمره، فرصت شادی را از بسیاری از مردم گرفته است، ساختن یک ساعت و چهل دقیقه خنده و آسودگی کار کوچکی نیست. هنرمندان این نمایش نه‌تنها یک کمدی موفق خلق کرده‌اند، بلکه برای مدتی کوتاه امکان فاصله گرفتن از اضطراب‌ها و دشواری‌های زندگی را نیز فراهم می‌کنند. به همین دلیل باید از گروه اجرایی قدردانی کرد؛ زیرا در میان انبوه خبرهای تلخ و نگرانی‌های روزمره، لحظاتی خوش، صمیمی و انسانی برای تماشاگران می‌آفرینند و یادآوری می‌کنند که خندیدن هنوز یکی از راه‌های مقاومت است.

مانا باشید. 🌷🍃🌱🌷

امشب اول تیر ۱۴۰۵ این نمایش فوق العاده رو دیدم و واقعا لذت بردم از این همه ظرافت طنازی و زیبایی اجرای این عزیزان زحمتکش که نشون داد هنوزم میشه بدون شوخی های زشت جنسی و جوک های مسخره و تکراری فضای مجازی این همه از فضای کمدی به همراه خانواده بدون استرس لذت برد
ممنون از تک تک بازیگرانش و عوامل زحمتکش
به امید اجراهای بیشتر و نمایش های بیشتر