احسان صدیق، آهنگساز، نوازنده و سرپرست گروه موسیقی کوارتت کاسته به گروه نمایش «سکوت» کاری از گلزار حذفی پیوست.

به گزارش مدیر ارتباطات و رسانه‌ی گروه، نمایش «سکوت» به زودی در کاخ هنر روی صحنه می‌رود و احسان صدیق در مقام آهنگساز با این اجرا همراهی خواهد کرد.

او بنیان‌گذار گروه کوارتت کاسته و Rando Projects است و در طول فعالیت حرفه‌ای خود پروژه‌ها و گروه‌های مختلفی از جمله Ehsan Sadigh Trio، Cinnamonologus و Ehsan Sadigh Quartet را شکل داده است.

آثار او با هنرمندانی چون Tony Levin و Markus Reuter ضبط شده و توسط ناشرانی چون MoonJune Records، Discordian Records و Hermes Records منتشر شده‌اند.
صدیق همچنین جایزه بهترین موسیقی فیلم جشنواره DiDEA در رم برای Janbal و جایزه‌ی بهترین موسیقیِ فیلم جشنواره Nahal برای فیلم Vsnished را در کارنامه دارد.

نمایش سکوت براساس نمایشنامه‌ای به قلم هارولد پینتر نویسنده سرشناس انگلیسی و برنده جایزه نوبل ادبیات آماده شده و به زودی روی صحنه می‌رود.

امیر آهن، احسان ایرانی و شقایق افتاده به‌عنوان بازیگر در اجرای «سکوت» با گلزار حذفی همراهی می‌کنند.

در معرفی این اجرا آمده است: آنچه در این نمایش گفته نمی‌شود، گاهی از خودِ کلمات مهم‌تر است؛ سکوت به زبانِ اصلیِ شخصیت‌ها بدل می‌شود.

پیش‌فروش بلیت‌های اجرای «سکوت» به زودی در سایت تیوال آغاز می‌شود؛ اطلاعات تکمیلی مربوز به تاریخ دقیق و تمامی عوامل متعاقباً اطلاع‌رسانی می‌شود.

عکس: آتوسا آل‌ بویه

مازیار سیدی، هومن کیایی و سوگل قلاتیان در تئاتر مستقل روی صحنه می‌روند.
به گزارش روابط عمومی این اثر، نمایش «قطع رابطه در خانه» به نویسندگی تریستان پتی‌ژرار و ترجمه شهرزاد سلحشور، با کارگردانی مشترک مازیار سیدی و محسن صادقی به تهیه کنندگی حمید خسرو (خانه دوست) و سعید سیادت به عنوان مجری طرح، از اوایل آبان‌ماه در تئاتر مستقل تهران روی صحنه می‌رود. در خلاصه داستان این نمایش آمده است: اریک مردی حدودا ۳۵ ساله موسسه ای تاسیس کرده برای کسانی که می‌خواهند از شریک زندگی شان جدا شوند. موسسه او این وظیفه را دارد که خبر جدایی را که به موسسه او سفارش داده اند را به شریک زندگی فرد سفارش دهنده برساند.
بنا بر این گزارش، در این پروژه بهنام ناصری مدیر تولید، بهار فقیریان طراح لباس، مجید سیادت طراح نور، محمدصادق زرجویان طراح گرافیک، مهدی صفرزاده خانیکی دستیار اول کارگردان و برنامه‌ریز، ایلیا شمس مسئول روابط عمومی، صدف رضاپور مشاور تبلیغات و مهران میرقلی منشی صحنه، ساخت دکور مصطفی طباطبایی‌نسب، مهدی عابدی، هادی عابدی، صبا صبحی و مهدیس بیدی حضور دارند.
«قطع رابطه در خانه» از سوم آبان‌ماه در تئاتر مستقل تهران واقع در خیابان مطهری، قبل از خیابان شریعتی، پلاک ۲ اجرا می‌شود.
عکس از: محمدصادق زرجویان است.

دور سوم نمایش «رویای آمریکایی» به کارگردانی علی حضرتی از شب گذشته در تئاتر هامون آغاز شد.
به گزارش روابط‌ عمومی گروه، اجرای آغازین دور سوم نمایش «رویای آمریکایی» برگرفته از نمایشنامه «باغ وحش شیشه‌ای» نوشته تنسی ویلیامز به کارگردانی علی حضرتی، شب گذشته با استقبال مخاطبان در سالن ۱ تئاتر هامون، روی صحنه رفت.
تهیه کنندگی این اثر بر عهده محمد ذولفقاری است و دراماتورژی این نمایش را علی حضرتی و هلیا خدابخش بر عهده دارند. علی احمدی نیز به عنوان مشاور کارگردان، گروه را همراهی می‌کند. امیر ‌کردی، نیوشا ‌نیک‌بخش، زهره ‌خزایی، احمدرضا ‌میررجبی، محمدجواد ‌رضوانی، یاسین ادیبی بازیگران این اثر نمایشی هستند.
«رویای آمریکایی» برداشتی هجوآمیز و پارودیک از «باغ‌وحش شیشه‌ای» تنسی ویلیامز است؛ تلاشی برای بازخوانی جهان اثر از زاویه‌ای طنزآمیز و متفاوت دیگر عوامل این نمایش ۷۵ دقیقه‌ای عبارتند از امیر خطیبی، مجری طرح: امیر پارسائیان‌مهر، طراح نور: میلاد ‌الهی، طراح پوستر و گرافیک: علیرضا ‌محمدیان، طراح لباس: نازنین ‌میچانی، عاطفه ‌کبیری، طراح و‌ مجری گریم: ملیکا ‌حسین، طراح صحنه: سهیلا ‌عزیزی، آرمین ‌کامران، مدیر پروژه: مهیار ‌مسیب ‌زاده، مدیر تولید: آرمین ‌کامران، دستیار اول کارگردان: مبینا ‌گل ‌یخ، جانشین تهیه‌کننده: باران ‌برومند، دستیار دوم کارگردان: محدثه ‌رحیمی، مدیر صحنه: ریحانه ‌ثابتی، دکوراتور: اورمان صاحبی، دستیار صحنه: کیارش ‌قاجار، یگانه ‌صفدری، دستیار لباس: سما ‌گلپایگانی، اپراتور نور: مهدی ‌گیوی، مهندس و اپراتور صدا: حسام ‌سیاوشی، مدیر تبلیغات: امیر ‌پارسائیان‌مهر، مشاور رسانه: پارسا ‌اسماعیلی، مدیریت محتوا، کارگردان تیزر: سپهر ‌علی‌محمدی، موشن گرافیک: مجتبی ‌رحامیان، عکاس: رضا ‌جاویدی، فیلمبردار و عکاس پشت‌صحنه: عارف ‌سلجوقی، تولید محتوای اجرایی: مهبد ‌نصیری و آرینا احمدپور اشاره کرد. دور سوم اجرای «رویای آمریکایی» محصول کمپانی بین‌المللی KIMIA ARTS است.
در خلاصه این اثر آمده: این خانه پر از حرف است؛ از گذشته، از آینده، از آدم‌هایی که رفته‌اند و آدم‌هایی که هنوز نیامده‌اند.‌ اما ظاهراً هیچ‌کس حواسش به چیزی که همین حالا در این خانه می‌گذرد نیست.
دور سوم نمایش «رویای آمریکایی» در مهرماه ۱۴۰۵ هر شب به جز شنبه‌ها، ساعت ۱۹ در سالن ۱ تئاتر هامون روی صحنه می‌رود و علاقمندان این نمایش می‌توانند جهت تهیه بلیت به سایت تیوال مراجعه کنند.

«قصاب» نوشته نیکلاس بی‌یون از آن دست نمایشنامه‌هایی است که در ظاهر با یک موقعیت جنایی آغاز می‌شود، اما خیلی زود از یک معمای پلیسی فاصله می‌گیرد و به پرسشی عمیق‌تر و پیچیده‌تر درباره عدالت، انتقام، حافظه جمعی و خشونت می‌رسد. پیرمردی با لباس نظامی در یک ایستگاه پلیس در تورنتو رها شده است؛ انگلیسی صحبت نمی‌کند، قلاب قصابی به گردنش آویخته و کارت یک وکیل را همراه خود دارد؛ کارتی که روی آن درخواست دستگیری او نوشته شده است. همین موقعیت ساده و در عین حال نامتعارف، تماشاگر را وارد جهانی می‌کند که در آن هیچ ‌چیز آن گونه نیست که در ابتدا و ظاهرا به نظر می‌رسد. نمایش قدم ‌به‌ قدم اطلاعات را در ویترین پیش روی مخاطب قرار می‌دهد و رفته رفته آدم‌های جهان نمایشی‌اش را از زیر نقاب بیرون می‌کشد و در نهایت این پرسش را پیش روی تماشاگر می‌گذارد که مرز میان اجرای عدالت و کین‌خواهی کجاست. شاهو رستمی در مواجهه با چنین متنی، بیش از آنکه تلاش کند تمام اطلاعات نمایشنامه را به شکل مستقیم به مخاطب منتقل کند، بر غافلگیری و هندسه صحنه تکیه کرده است. نخستین مواجهه مخاطب با کاراکتر جوزف (با بازی محمد عسکری) دقیقا از همین منظر قابل ‌توجه است. جوزف روی صندلی و پشت به مخاطب نشسته و تنها چیزی که در آغاز از او می‌شنویم ناله‌ها و صداهای ناواضح این کاراکتر است. به تبع آن چهره این پرسوناژ به رویت تماشاگر نمی‌رسد و همین دیده نشدن، برخلاف آنچه ممکن است در ابتدا تصور شود، تبدیل به یک ابزار دراماتیک می‌شود. تماشاگر پیش از آنکه بداند با چه کسی مواجه است، نسبت به او احساس همدلی پیدا می‌کند. پیرمردی تنها، گرفتار و بی‌زبان که ظاهرا به کمک نیاز دارد؛ اما کارگردان این اثر، آگاهانه این تصویر را کامل نمی‌کند.  تردید یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های اجرای رستمی است. «قصاب» اساسا نمایش آدم‌هایی است که نقش بازی می‌کنند و نمی‌خواهند هویت اصلی‌شان را افشا کنند. از این رو هر کدام در موقعیتی قرار گرفته‌اند که مجبورند تصویری دروغین از خود ارائه کنند و در پس این تصویر، گذشته‌ای پنهان شده است. بنابراین آنچه روی صحنه حادث می‌گردد نه صرفا رابطه میان یک پیرمرد، یک پلیس، یک وکیل و یک مترجم، بلکه شبکه‌ای از روابط سببی است که به تدریج گذشته را به اکنون پیوند می‌دهد. گردهمایی کاراکترها و پازل دیالکتیکی آنها به تدریج کامل و بخشی از حقیقت آشکار می‌شود. به همین دلیل، ساختار پیرنگی نمایش، بر افشای تدریجی اطلاعات بنا شده است. پویا باقری در نقش وکیل نیز در همین بازی اطلاعاتی جایگاه مهمی دارد. او در ابتدا ظاهرا همان کسی است که باید از مسیر قانون وارد ماجرا شود؛ نماینده نظمی که قرار است میان جرم و مجازات، میان متهم و قربانی، فاصله‌ای قانونی ایجاد کند. اما هرچه نمایش جلوتر می‌رود، روشن می‌شود که این وکیل نیز به گذشته ماجرا بی‌ارتباط نیست. از همین نقطه است که مفهوم قانون در نمایش دچار ترک و تردید می‌شود. وکیل به عنوان کسی که قرار است از زبان قانون سخن بگوید، به مرور درمی‌یابد که همه‌ چیز را نمی‌توان با زبان قانون توضیح داد و خود عاملیتی بر اجرای غیرقانونی عدالت می‌شود. در مقابل، افسر پلیس با بازی ساناز آقایی، در ابتدا اتمسفری متفاوت از فضای سنگین نمایش ایجاد می‌کند. لحن شوخ‌طبع و رفتار نسبتا انسانی او، در نقطه مقابل موقعیت عجیب جوزف قرار می‌گیرد و به تماشاگر این امکان را می‌دهد تا کوچ از موقعیت عادی‌سازی شده به غیرعادی شدن فضا را احساس نکند. او ابتدا به نوعی نقش «پلیس خوب» را بازی می‌کند؛ همان چهره‌ای که قرار است موقعیت را کنترل کند و از خشونت فاصله بگیرد. اما در جهان «قصاب» هیچ نقش و چهره‌ای تا پایان‌بندی قابل ‌اعتماد و ثابت‌قدم نیست. ورود کاراکتر مترجم با بازی نازنین حشمدار، این معادله را بیش از پیش پیچیده می‌کند. کاراکتری که کارکردش به ترجمه زبان ساختگی که عمدا حال ‌و هوایی اروپای شرقی و اسلاوی دارد، محدود نمی‌شود و خود به بخشی از موتور محرک نمایش تبدیل شده است. باید گفت وقتی زبان دیگر فقط وسیله ارتباطی نیست و چه بسا به ضد خود، یعنی ضدارتباط، بدل شده و چه بسا به وسیله‌ای برای پنهان کردن اطلاعات تبدیل شده است. کاراکتر مترجم نیز دیگر یک شخصیت خنثی نیست؛ از این رو النا حامل بخشی از حافظه تاریخی نمایش است. کسی که گذشته را می‌شناسد و به واسطه تجربه زیسته‌اش، ارتباطی مستقیم‌تر با خشونت و جنایت‌های جنگی دارد. بنابراین ورود او، آن رابطه ظاهرا ساده میان پلیس، وکیل و پیرمرد را به شبکه‌ای از خاطرات، زخم‌ها و کینه‌های تاریخی تبدیل می‌کند و مهم‌تر از آن جراحت‌ها و تجاوزهایی که بر او رفته، تصویری تکان‌دهنده از خشونتی است که در جهان نمایش، محصول مناسبات زورگویانه مردسالارانه است. حضور او ناخواسته یادآور جهان نمایشنامه «پیکر زن همچون میدان نبرد بوسنی» نوشته ماتئی ویسنی‌یک است؛ جایی که بدن زن به میدان جنگ قدرت، خشونت و تاریخ تبدیل می‌شود و آنچه بر بدن او گذشته، خود به سندی زنده از جنایت بدل گشته است.
رستمی برای این شبکه پیچیده، از طراحی صحنه‌ای مینیمال و کمینه‌ای را استفاده کرده است. صحنه در ابتدا با محیط و محاطی سفید احاطه شده؛ سفیدی‌ای که می‌تواند تداعی‌کننده امنیت، پاکی و حتی پناه باشد. ایستگاه پلیس در ابتدا مکانی است که قرار است آدم‌ها برای امنیت به آن پناه ببرند؛ اما به مرور همین فضا به اتاق بازجویی تبدیل می‌شود. مرز میان پناهگاه و محل بازجویی از میان می‌رود و فضای امن، خودش به فضایی تهدیدآمیز بدل می‌شود. این تغییر کارکرد صحنه، یکی از تمهیدات قابل توجه اجرای رستمی است؛ زیرا به جای آنکه تغییرات درونی شخصیت‌ها فقط از طریق دیالوگ بیان شود، خود فضای نمایش نیز همراه با آنها تغییر می‌کند. سفیدی صحنه در ادامه با خون آمیخته می‌شود و این تغییر رنگ، صرفا یک تمهید بصری نیست. سفیدی‌ای که در ابتدا می‌توانست نشانه نظام امنیت بخش انسان‌ها باشد، در تلاقی با گذشته شخصیت‌ها آلوده می‌شود. رنگ قرمز به تدریج جای سفیدی را می‌گیرد؛ انگار گذشته‌ای که شخصیت‌ها تلاش کرده‌اند پشت چهره‌های آرام، شوخ و متمدن خود پنهان کنند، سرانجام راه خود را به اکنون سرخ‌گون باز کرده است. در اینجا پرسش اصلی نمایش شکل می‌گیرد: آیا خود قصاب‌ها روزی قصابی خواهند شد؟  «قصاب» در واقع درباره این پرسش است که آیا مفهوم عدالت می‌تواند بدون سنجشی صحیح از میزان انتقام وجود داشته باشد یا نه؟ آدم‌هایی که سال‌ها با روابط متمدنانه، قانون، شغل و نقش اجتماعی زندگی کرده‌اند، در مواجهه با وحوش تاریخ تا کجا می‌توانند متمدن باقی بمانند؟ جواب چیستی بشر دگردیسی شده را باید در چرایی و چگونگی آن جست‌وجو کرد. ترسناک‌ترین بخش نمایش شاید نه خشونتی باشد که از ابتدا می‌بینیم، بلکه لحظه‌ای باشد که متوجه می‌شویم انسان تا چه اندازه می‌تواند از روابط متمدنانه خود فاصله بگیرد و ددخو شود. اینجاست که نمایش وارد منطقه‌ای اخلاقی و خطرناک می‌شود: آیا اجرای عدالت شخصی می‌تواند جای قانون همه‌گیر را بگیرد؟ و اگر پاسخ مثبت باشد، چه چیزی مانع می‌شود که قربانی دیروز، خود به جلاد امروز تبدیل شود؟ بی‌یون پاسخ ساده‌ای به این پرسش نمی‌دهد و اتفاقا ارزش نمایش نیز در همین ندادن پاسخ قطعی است. تماشاگر مجبور می‌شود روابط سببی میان آدم‌ها را دنبال کند و بفهمد چگونه گذشته، اکنون را ساخته است. در این مسیر، روابط نسبی و انسانی نیز زیر سوال می‌روند؛ گویی گذشته هرگز واقعا گذشته نیست و اعمال خشونت‌بار تاریخ، حتی اگر دهه‌ها از آنها گذشته باشد، همچنان در بدن و ذهن آدم‌های امروز زندگی می‌کنند. در اجرای شاهو رستمی، صحنه‌های زد و خورد و خونریزی نیز در همین منطق قابل خواندنند. خشونت صرفا برای ایجاد هیجان یا شوک بصری به صحنه نیامده، بلکه حاصل فرآیندی است که از همان ابتدا در زیر پوست روابط شخصیت‌ها جریان داشته است. خشونت نهایی، در حقیقت نتیجه همان آرامش ظاهری و همان نقش‌هایی است که شخصیت‌ها در طول نمایش بازی کرده‌اند. نمایش «قصاب» در نهایت درباره آدم‌هایی است که نمی‌توانند از گذشته خود فرار کنند. آدم‌هایی که در ظاهر ممکن است آرام، منطقی، شوخ‌طبع و حتی قانون‌مدار باشند، اما در پشت این چهره‌ها انباری از کین‌خواهی و انتقام‌جویی از وحوش تاریخ را با خود حمل می‌کنند. نمایش نشان می‌دهد که خشونت تاریخی الزاما با پایان یک جنگ یا محاکمه یک مجرم پایان نمی‌یابد؛ گاهی سال‌ها در حافظه انسان باقی می‌ماند و منتظر فرصتی برای بازگشت است. شاید به همین دلیل عنوان «قصاب» را نباید فقط نامی برای یک شخصیت یا یک جنایت دانست. «قصاب» می‌تواند موقعیتی انسانی باشد؛ لحظه‌ای که انسان تصمیم می‌گیرد خودش عدالت را اجرا کند و برای رسیدن به آن، از مرزهای اخلاق و مدنیت عبور می‌کند که تا چند لحظه پیش تصور می‌کرد عبورناپذیرند. نمایش در پایان ما را با یک پرسش ناراحت‌کننده تنها می‌گذارد: اگر خشونت پاسخ خشونت باشد، چه کسی در پایان قربانی است و چه کسی قصاب؟ و در نتیجه مخاطب در می‌یابد «قصاب» از آن نمایش‌هایی است که در آن هرچه بیشتر با حقیقت آشنا می‌شود، احساس امنیت کمتری می‌کند؛ زیرا در پایان متوجه این اصل شده که شاید مساله اصلی دیگر این نباشد که «قصاب» چه کسی است، بلکه این انگاره مطرح می‌شود که در شرایطی خاص، هر یک از افراد جامعه تا کجا و چه اندازه می‌تواند قصاب باشد.
آریو راقب کیانی 

نمایش «آلوده» به نویسندگی و کارگردانی مهدی ‌برنس در عمارت نوفل لوشاتو به روی صحنه رفت.
نمایش «آلوده» به به نویسندگی و کارگردانی مهدی ‌برنس و تهیه‌کنندگی سامان سهیلی زاده، از ۱۲ مهر سال جاری، ساعت ۱۸:۰۰ به مدت ۱ ساعت و ۵ دقیقه در عمارت نوفل لوشاتو به روی صحنه رفت.
در خلاصه داستان این نمایش آمده است: همه چیز از یه اتفاق شروع شد. ما داشتیم زندگیمون و می کردیم، تا وقتی که قدرت های برتر دست به توطئه زدن...
الهام خزائی، هلنا فصیحی، رایان حبیبیان، دنیا پناهی، محمد زبردست، باران باقری، مریم جوزی، مهراب رمضانی، مهرانا بانگ طوسی، نازنین نراقی و مهدی برنس، بازیگرانی هستند که در این نمایش به ایفای نقش می‌پردازند.
دیگر عوامل این نمایش عبارتند از: طراح گریم: هستی حیدری، طراح پوستر، طراح بروشور: سینا افشار، موشن گرافیک: حامد فرهی، ساخت تیزر: محمد چیذری، انتخاب موسیقی: مهدی برنس، تایپوگرافی: محمد هاشمی، عکاسان: محمد چیذری، نگار بختیاری، اپراتور صدا: سارا حسینی، اپراتور نور: شبنم نیکوبخت، طراح نور: رهی بالائی، طراح لباس: مهدی برنس، دوخت و اجرا: هانیه تجریشی، طراح صحنه: مهدی برنس، دستیار لباس: ستاره مراد، هانیه کلانتری، دستیاران صحنه: نگین خسروی، الینا صفرائی، مشاور رسانه‌ای: پیام احمدی کاشانی، مدیر تبلیغات، روابط عمومی: علیرضا یونسی
علاقمندان برای تهیه بلیت می‌توانند به سایت تیوال مراجعه کنند.

به گزارش پایگاه خبری گیتی آنلاین، دبیرخانه «رویداد تئاتر ماسک» با انتشار فراخوان رسمی، از آغاز دور دوم این رویداد خبر داد. این فراخوان درحالی منتشر می‌شود که دور نخست این رویداد با استقبال قابل‌توجه هنرمندان مواجه شده و هم‌اکنون هفته نخست مهرماه با حضور ۱۲ اثر منتخب در تماشاخانه سیمرغ (بنیاد بیدل دهلوی) در حال برگزاری است. رویداد تئاتر ماسک، با رویکرد حمایت از آثار خلاقانه و نوگرا، بستری را فراهم کرده است که برگزیدگان آن علاوه‌بر دریافت تندیس رویداد، از حمایت‌های تخصصی و مالی برای اجرای عمومی بهره‌مند شوند. رویداد تئاتر ماسک با رویکرد حمایت از آثار خلاقانه و نوگرا، بستری را فراهم کرده است که برگزیدگان آن علاوه بر دریافت تندیس رویداد، از حمایت‌های تخصصی و مالی برای اجرای عموم برخوردار شوند. دبیرخانه رویداد اعلام کرده است که دور دوم این رویداد بلافاصله پس از مراسم اختتامیه دور نخست آغاز خواهد شد. برخلاف دور اول که محدود به آثار مونولوگ و دوئت بود، در دور دوم تمامی گروه‌های نمایشی از مونولوگ تا گروه‌های چهارنفره می‌توانند آثار خود را ارسال کنند.

شرایط پذیرش آثار

قالب اجرا: آثار در قالب گروه‌های تک‌نفره (مونولوگ)، دونفره تا چهارنفره پذیرفته می‌شوند.

زمان: مدت‌زمان آثار مونولوگ حداکثر ۱۵ دقیقه و آثار گروه‌های دیگر بین ۲۰ تا ۳۰ دقیقه تعیین شده است.

محورهای کیفی: آثار ارسالی باید دارای رویکردی معاصر و بیانی نو باشند.

نحوه انتخاب: ارزیابی آثار به‌صورت بازبینی حضوری خواهد بود؛ لذا آمادگی هنرمندان برای اجرای زنده جهت بازبینی الزامی است.

این رویداد ویژه‌ای برای مؤسسات و آموزشگاه‌های بازیگری نیز در نظر گرفته است و از تمامی این مراکز دعوت می‌کند تا هنرجویان مستعد خود را برای حضور در این آوردگاه هنری معرفی نمایند.

علاقه‌مندان برای شرکت در این رویداد می‌توانند جهت دریافت فرم ثبت‌نام و کسب اطلاعات تکمیلی با دبیرخانه رویداد از طریق شماره تماس ۰۹۳۶۱۵۴۸۳۲۱ در ارتباط باشند. رویداد تئاتر ماسک با شعار «در رویداد تئاتر ماسک؛ هنر محاسبه می‌شود»، تماشاخانه سیمرغ (بنیاد بیدل دهلوی) را به‌عنوان پایگاه اصلی اجراهای خود در دور دوم نیز در نظر گرفته است.