ایده‌ی نمایش ظرفیت دراماتیک و البته تناقض تلخی هم در خود دارد: گویی زندگی، درست زمانی امکان تجربه‌کردن یک رابطه را می‌دهد که دیگر فرصتی برای زیستن باقی نمانده است. از این منظر، نمایش می‌تواند فراتر از مواجهه با مرگ برود و به مفاهیمی مثل رابطه، میل، ترس و آگاهی از پایان بپردازد. به‌نظرم یکی از جذاب‌ترین پرسش‌هایی که این موقعیت ایجاد می‌کند این است که آیا شناختن دیگری در واپسین لحظات، می‌تواند معنایی به آنچه باقی مانده بده یا صرفاً فقدانی را که در راه است دردناک‌تر کند...نمایش را خیلی دوست داشتم و منتظر اجرای عمومی هستم.

ماع بکش، طغیان کن، شاخ بزن

متن جذابی داشت؛ گفتگوی دو گاو نر و ماده در حالی که تو کشتارگاه منتظر لحظه مرگشون هستن؛ گفتگوهایی که مشخصاً نماد انسانی هم دارن، ولی در خیلی جاها هم متن بیشتر به‌جای انسان‌انگاری حیوانات، بازیگران انسانی رو به جهان حیوانی وارد می‌کنه؛ و این دو وجه به خوبی تو نمایش هم نشون داده می‌شد. متن من رو یاد رمان «منگی» ژوئل اگلوف هم انداخت.

اجرا هم قابل قبول بود، ولی متن جلوتر از اجرا بود. امیدوارم توی اجرای عمومی دوباره و این‌بار درخشان‌تر ببینمتون

⭐⭐⭐⭐

ایده‌تون بسیار ناب بود
من رو شگفت زده کرد، امیدوارم که بیشتر روش وقت بذارین و ایده‌هاتون رو گسترش بدین
خسته نباشید✨

نمایشنامه خوبی بود. داستان خوبی رو انتخاب کرده بودین. نمادمحور، با مقدار مناسبی از کمدی و زندگی. درباره طراحی صحنه و عروسک میشه گفت بسیار خوب بود. ولی توی بازیگری یکم ضعف داشت. بخصوص اجرای نقش گاو ماده. البته هر دو قوی بودید ولی اون بخش کار یکم می‌لنگید.
در آخر خداقوت می‌گم بهتون
ولی واقعا خیلی عجیبه که از روز اولی که خرید باز شد، نصف بیشتر صندلیارو پر زدید و یعنی مهمان‌اند. و حالا این مهمان‌ها نباید گوشی‌شون رو خاموش کنند و بیان تو؟ انگار تا به حال نمایش نرفته بودند که همین کار ساده رو کنن. توی اجرا سه تا صدای زنگ گوشی اومد. پچ‌پچ‌های پشتی‌ها هم چندجایی زیاد شد. بماند که اصلا یه بخشی از این مهمان‌ها نمیدونستن اسم نمایش چیه!(دقیقا توی کافه قشقایی که منتظر بودیم داشتم میشنیدم که نمی‌دونستن حتی اسم چیزی که مهمان شدن ببینن چیه...)
پیشنهاد می‌کنم اگه به کارتون علاقه دارین به خودتون اعتماد داشته باشین، بجای پر کردن سالن با مهمانی که اسم نمایش رو نمیدونه در این جشنواره، می‌تونستین بذارین کسی که واقعا برای نمایش‌تون ارزش قائل میشه تا اسمش رو سرچ کنه بیاد و ببینه...
یه سوال جدی، توی تئاتر دنبال مخاطب واقعی هستیم یا فقط پر شدن سالن‌ها؟

پرداختن به شکلهای مختلف صدا و باز افرینی نمایشنامه هملت به یک شکل خلاق و نو برام قابل تامل بود. از جسارت و تجربه های نو روی صحنه لذت بردم. موفق و مانا باشید دوستان !

تجربهٔ دوست‌داشتنی‌، جالب و جذابی شد برای من، دمتون گرم و خسته نباشید🙏🏻🙏🏻❤️❤️🌹🌹

عمیقاً با این اجرا ارتباط گرفتم! گریه کردم، خندیدم، لذت بردم و کیف کردم، دمتون گرم و خسته نباشید🙏🏻🙏🏻❤️❤️🌹🌹

بین کار کودک و جدی‌تراز کودک معلق بود. بلاتکلیف!
در شروع، صدا توی ذوق میزد کم کم نور، موسیقی و از همه مهم‌تر یکنواخت بودن متن هم اضافه شد.