پویا فلاح فعال هنری

-شام چیه؟
-هملت
هملت چیه؟
- حمله به املت


چه اجرای دوست‌داشتنی‌ای. چه گروه درجه یکی. امیدوارم یه خرده متن رو صیقل بدید و جذاب‌ترش کنید.
امیدوارم پرتماشاگر و عالی بمونید.

با توجه به شناختی که این مدت از سالن کوچیک مولوی پیدا کردم، وقتی تعداد بازیگرای این کارو دیدم به خودم میگفتم چجوری کارگردان میخواد تو این فضای کم، با این تعداد پرسوناژ کار رو دربیاره مگه اینکه کار اپیزودیک یا شبه مونولوگ باشه
اما وقتی وارد سالن شدم همه این فکرا از بین رفت. یه داستان جالب، دکوری که به اندازه و کاربردی بود و لباس‌ها مناسب و به‌جا و بازی‌ها. بازی‌هایی که احتمالا مثل خودم برید چک کنید ببینید این بازیگرای عالی دیگه چه کارایی بازی کردند. شخصا از قبل فقط پارمیدا حسینی رو از ژپتو و نگین فیروزمنش رو از کابوس‌ها و فرمالیته یادم بود و اسم شیده غفاریان رو هم شنیده بودم و چک کردم و دیدم که تو فرمالیته بازی کرده. واسم دونه دونه چه وقتی دیالوگ داشتند و چه در سکوت عالی بودند.
جدا از اینا اون یکی دوباری که فضا به شکل بامزه‌ای شکسته شد هم بانمک و دوست‌داشتنی بود.
این نمایش برای من ۵ ستاره است اما دو نکته هم جداگونه باید بگم.
اول اینکه بهتره بعد از شروع ورود داده نشه. امشب تا حدود یه ربع بعد از شروع تماشاگر وارد میشد و این واسه خودم هم عجیب بود چون تا حالا تو مولوی چنین چیزی ... دیدن ادامه ›› ندیده بودم
و نکته دوم: شاید به نظر بیاد اشکال تراشی بیش از اندازه باشه اما وقتی تا جای ممکن جزییات رو رعایت کردید حیفه که شخصیت طلا، ناخنی شکل دختران امروزی داشته باشه.

به خاطر هملت و مکبث و اتللو
به خاطر امیرحسین و محمدجواد و قیس
به خاطر سه برادر سرنوشت
و به خاطر اینکه کله مثلث استاندارد است (با اکو بخونید)
هتریک کردم و خیلی هم خوش گذشت
دست‌مریزاد
امیدوارم آقای رجب‌زاده هم زودتر روبه‌راه بشن💙💚

سلطنت برای بقای خودش نیاز به قربونی داره، منم پدرتو قربونی کردم.


همیشه همین‌طور جذاب و خلاق و دوست‌داشتنی بمونید.😍💙

از آقای کاهانی نمایش ندیده بودم تا حالا، از مجید یوسفی نازنین لانچر ۵ رو دوبار دیدم و از آقای رشادت فیلم سمفونی نهم که هر دو عزیز کنار دو بازیگر دیگه تو شبی که اجرا رو دیدم بازی خیلی خوبی داشتند. نمایش هم برای شخص من جالب و پر از اتفاقات ریز روزمره بود که خیلی هامون دیدیم و تجربه کردیم اما یا برامون عادی شدن یه به واسطه ریز بودنشون به چشممون نمیان. اتفاقاتی که چندین بار تو نمایش تکرار و تکرار میشن اما حداقل برای من تکرارشون اذیت کننده نبود.
نمایش رو دوست داشتم و امیدوارم تمدید بشه تا عزیزان بیشتری ببینن.
به امید بهترین‌ها برای این گروه و برای تئاتر💙

از آقای احدی‌نیا در مقام نویسنده، ناصر سعید طهرانی رو خوندم و سیزده‌بدر رو دیدم. فضای این نمایش کمی متفاوت بود. جنس شوخی‌ها،مکث‌هایی که یه جاهایی انگار لحظه کش میاد که البته به نظرم تو فضای نمایش جا افتاده بود.
نمایش خوب شروع شد، خوب جلو رفت، خوب ادامه پیدا کرد اما پایان بندی نمایش تو ذهنم کمی زودتر از پایان‌بندی خود نمایش اتفاق افتاد. با این حال در مجموع خوب بود. این تیم با این افراد حرفه‌ای احتمالا انتظارات زیادی رو با خودش به همراه میاره. شخصا راضی بودم در کل.
به امید اجراهای پرانرژی و پرتماشاگر و البته بدون تاخیر.

این نوشته‌ای که در ادامه می‌بینید نظر شخصی منه که ممکنه درست باشه یا نباشه.
ذات بازیگری دروغه. هرچی بازیگر دروغ رو باورپذیرتر ارائه بده، بازیگر ... دیدن ادامه ›› بهتریه.
قبل از ورود به سالن، ۴ کارت بهتون میدن که اسامی افراد رو صحنه نوشته شده اما نه اسامی واقعی بازیگرا. اسامی شخصیت‌هاشون. چون ما قراره بشیم بیننده/قاضی و اونها داستان زندگیشون رو از کمی قبل از فاجعه روایت کنن تا در نهایت برسن به خود فاجعه.
به ترتیب میترا، سعید، خاور و ایمان داستانشو تعریف می‌کنند.
دو تای اول داستانشون خوب شروع میشه. دو تای بعدی کمتر.
هرچی جلوتر میره ممکنه یه حدسایی بزنی که بعضیاشون درست دربیاد بعضیاشون نه.
روایت شخصیت‌ها کمی قبل از فاجعه متفاوت میشه. دیگه روایت محض نیست. بازسازی صحنه است. کاری که مجرما انجام میدن و ازشون فیلمبرداری میشه. هم تو دنیای واقعی هم تو صحنه همین نمایش.
ممکنه بعضی از روایت‌ها برامون آشنا باشه مثل روایت میترا و ایمان که یه جورایی دفاع از خوده و شاید قبلا یه جاهایی روایت مشابه رو شنیده باشیم هرچند که از تلخیش کم نمی‌کنه.
اما روایت خاور و سعید متفاوت تره حداقل از نظر من. خاور از اول داستانش با فقر و اعتیاد گره خورده. از سر فقر بچه‌دار میشد و هی می‌فروخت، از سر فقر شوهرشو فرستاد سر یه باغی تا یه پولی دربیاره و همون باعث شد شوهرش با یکی دیگه آشنا بشه و ولش کنه، از سر فقر شاید پناه برد به اعتیاد و هم‌پای شاهرخ معتاد شد و از سر فقر بود که پسرش جایی نداشت که خودشو گرم کنه و اونم خواست با آتیش گرمش کنه. شیب قصه زندگی مهناز یه طرفه رو به پایینه. همینجور تلخ و تلخ و تلخ تا آخرش.
اما سعید. وقتی میشینی پای روایتش، یه فرد باوقار رو می‌بینی. شاید از اونا که خیلیا تو بچگی ادب و شعور سعید رو میزدن تو سر بچه‌هاشون و میگفتن از سعید یاد بگیر. نگاه کن چقدر آقاست. اما کیه که تو هر شرایطی بتونه خودشو همونجوری که بوده، نگه داره.
سعید بین این چهار نفر تنها کسیه که با نقشه قبلی آدم کشته. فقط برای انتقام. همه‌چیو برنامه‌ریزی کرده حتی دستگیرشدنشو. فقط خواسته یه کاری واسه عشقش کرده باشه. بعدش واسش مهم نبوده.

احتمالا اگه کار رو دیده باشید اسم دروغ‌ها تو نام نمایش شاید براتون جالب باشه. خب طبیعیه که هر آدمی راستشو نگه و ممکنه اعترافات این اشخاص دروغ باشه. شخصا تنها اعترافی رو که مطمئنم راست و درسته، اعترافات سعید میدونم چون برای کشتن برنامه‌ریزی کرده و خودش از قبل پایان خودشو با دستای خودش نوشته. در مورد میترا حس میکنم وقتی با وجود زیباییش و اینکه تو چشم بوده اما خودش رفته سمت فرزاد و مدل روایتش جوریه که همیشه اولویت با فرزاده، حس میکنم ممکنه راست گفته باشه. اما چه خاور و چه ایمان هنوز نمی‌تونم بگم راست گفتند یا دروغ.

جدا از همه اینا، یه بار بیاید به اسم اشخاص، معنیش و روایتشون دقت کنید. میترا به معنی خورشید که انگار همه دورش می‌گردن، اما عشق فرزاد اونو از مدار خارج کرده. سعید که انگار کل زندگیش خوشبخت بوده اما تهش ...خاور که در اصل اسمش مهناز بوده و شاهرخ خاور صداش می‌کرده. شاهرخ که بچه‌هاشو میفروخته و جاش پول میگرفته و ایمان.
ایمان عجیب‌ترین شخص برای من تو این نمایشه. تنها کسیه که مستقیم با سه شخص دیگه در ارتباط بوده. عاشق میترا بوده، پسر خاور بوده و تو بچگیش رفته پیش یه دکتر که سر آمپول زدن گفته سه بار بگی میو، تمومه و اون سعید بوده.
اما نمایش با روایت این افراد تموم نمیشه. پایان این داستان با تماشاگره. با قضاوتی که می‌کنه. یادمه شبی که دیدم آخرین نفر از سالن رفتم بیرون چون نمیدونستم کیا رو میتونم ببخشم و کیا رو نه. در نهایت همه رو بخشیدم حتی سعید رو.

اینجا هیچکاک از مک‌گافین میگه. تقریبا تو هر موومان، اسمی از مک‌گافین برده میشه. به نظرم کل نمایش یه مک‌گافین بزرگه. یه جفنگ واقعی که حتی از اسمش هم مشخصه. جایی تو موومان چهارم، نویسنده به کاراکترش میگه یه چیزی بگو من بنویسم و کاراکتر میگه اسفرود بی دم و یه سری مشخصات جفنگ تحویل نویسنده میده که انگار کل نمایش رو با چندتا دیالوگ تو مختصرترین حالت توضیح میده.
اما شخصا حس می‌کنم پویا سعیدی بی دلیل این اسم رو واسه این نمایشنامه انتخاب نکرده. موراکامی کتابی داره به اسم دیدن دختر صد در صد دلخواه در صبح زیبای ماه آوریل. این کتاب از هفت داستان کوتاه تشکیل شده. فکر کنم داستان سوم کتاب که اسمش هست میمون شیناگاوا، مبنای خانم نغمه ثمینی برای نوشتن نمایشنامه سه جلسه تراپی بوده باشه. اسم داستان ششم این کتاب اسفرود بی دمه. یه داستان کوتاه از فردی که برای استخدام وارد یه راهرو میشه تا یه در رو پیدا کنه و خودشو معرفی کنه. یه جایی تو داستان، یکی از افراد یه قانون رو میشکنه و درحالی که به نظر میاد دست بالا رو داره کم کم ورق برمیگرده و تو موقعیت بازنده قرار میگیره. چیزی که تو تقریبا تمام موومان‌های این نمایش وجود داره. افرادی که تو شروع موومان، تو یه موقعیتی هستند و داستان که میرسه به آخرش، مثل دو سر الاکلنگ جاشون عوض میشه.
هرچند که میزان تاثیر موومان‌ها روی تماشاگر، کاملا متفاوته، اما حس می‌کنم مثل موومان اول، کل نمایش یه شالوده شکنیه جذابه دست‌کم برای خودم.

جدا از نمایش که دوست داشتم و به نظرم همه چی، حتی اون مونولوگ‌ها هم برام جذاب بود و بازی بازیگرا حداقل اون شبی که من دیدم تو بهترین حالتش بود این برام عجیبه که کارگردان کار، دوستانه و در نهایت مهربونی، از همه خواستن گوشیارو خاموش کنن و جایی بذارن که در حین اجرا نیفته و تماشاگرا با هم حرف نزنن.
اما متاسفانه بودند افرادی که حرف زدند، گوشی‌ای بود که افتاد با صدای بلند و از همه بدتر، در حین مونولوگ آقای کیایی، که با احساس‌ترین قسمت بازیشون بود گوشی یکی از عزیزان تماشاگر چند ثانیه‌ای زنگ خورد و همه اینا وقتی بود که خود آقای مولانیا کنارمون نشسته بودند و با هرکدوم از این اتفاقات، میشد ناراحتی رو تو چشاشون دید.
از همه جالب‌تر قبل شروع بود که چتد تا صندلی اون طرف‌تر از من، کودک فکر کنم ۷، ۸ ساله‌ای نشسته بود که پیش خودم گفتم خدایا خودت این ۱۱۰ دقیقه رو به خیر بگذرون. اما هیچ صدا و حرکت تمرکز خراب‌کنی از طرف اون کودک ایجاد نشد.
به امید اون روز که نتیجه درخواست مهربانانه و به حق کارگردان، تهش بشه یه جو مناسب هم برای خود تماشاگرا و هم عوامل اجرا.

اگه نمایش رو ندیدید این متن رو نخونید چون قسمت‌هایی از داستان رو لو میده.
تقریبا همون اولای تئاتر دیدنم دو سه تا اجرای مونولوگ جذاب دیدم. اون ... دیدن ادامه ›› قدر جذاب که اسم مونولوگ بهترین تبلیغه واسه اینکه جذبم کنه. یکیش گریزلی بود که هنوز که هنوزه، دلم میخواد دوباره ببینمش، یکی دیگشم کریملوژی بود که تو تئاتر شهر اجرا رفت.
جدا از این که این نمایش مونولوگه، خود علی رو هم یکی دو بار جلو در تئاتر شهر دیدم و با هم حرف زدیم و تقریبا یه تیزری از کار رو همونجا واسمون اجرا کرد. همین دو تا دلیل منو کشوند به تماشای اولین اجرای محیطی که قرار بود ببینم.
داستان از شیطنت‌ها و شلوغیای علی شروع میشه، از این در و اون در زدناش تا رسیدن به سینما و کنترلچی و آپاراتچی شدن. شبیه پسر بچه سینما پارادیزو. از اونجا به بعد علی میشه نوید و ما خیلی جاها علی که نه، انگار نوید محمدزاده رو می‌بینیم.
جذابه، شیرینه اما از یه جایی به بعد، علی دیگه نمی‌خواد نوید باشه، میخواد خودش باشه تا تو مسیر علاقش قدم برداره اما هرکاری میکنه نمی‌تونه تا اینکه میاد تهران تا با خود نوید حرف بزنه.
تو همون تیزری که علی واسمون اجرا کرد تا یه حدی خط داستان رو می‌دونستم اما نمایشی که دیدم از تصوراتم جلوتر و بهتر بود.
اینی که الان میگم حس شخصیمه اما حس میگم مثل اجرای جوجه تیغی که چندبار اجرا رفت *من نوید نیستم* با کمی تغییر تو متن پتانسیل چندبار اجرا رفتن حتی تو سالن تئاتر رو هم داره.
امیدوارم فرصتش پیش بیاد که دوباره هم بتونم ببینمش.