یه رمان قدیمی هست the war of the roses سال ۱۹۸۹ یه فیلم به همین نام از روش ساختن. این فیلم the roses بازنویسی شده ی کمدی و در واقع کلیشه برعکس اون اثر قدیمی هست.
خیلی فیلم خاصی نیست اما ارزش یکبار دیدن رو داره. برای من بازی اغلب هنرپیشه های انگلیسی از جمله کامبربچ و کلمن جذابه. فقط یکم به نظرم سنشون برای این فیلم متناسب نبود که اونم میتونه تصمیم کارگردان در راستای همون کلیشه برعکس باشه🤔

یه ایده ی خیلی قدیمی هست که نیچه خوب مطرحش کرده "بازگشت جاودان" میگه اگر فکر کنیم زندگیمون و هر اتفاقی، فقط یک بار رخ میده، بار و ارزش واقعیش رو درک نمیکنیم باید جوری زندگی و انتخاب کنیم که اگر تا بی نهایت اون لحظه تکرار بشه بتونیم تحمل کنیم و بپذیریمش. من که تاحد زیادی جبرگرا هستم و اساسا فکر نمیکنم انتخاب های خیلی مهم و تاثیرگذاری باشه که انجام بدیم😉 ولی سر انتخاب های محدودم زیاد به این قضیه فکر کردم🤔
بر اساس این ایده، کوندرا کتاب فوق العاده ی "سبکی تحمل ناپذیر هستی" رو نوشت (با ترجمه به عنوان "بار هستی" واقعا شکوه عنوان از دست رفت). اثار کوندرا رو خیلی دوست دارم این کتاب که شاهکارشه🤩 فیلم با اینکه به کتاب وفاداره ولی بخش مهمی از کتاب که بحث های روانشناسی و فلسفیش هست از دست رفته. کاش برای فیلم راوی میذاشتن. مطمئن نیستم کسی بدون خوندن کتاب فیلم رو ببینه عمق داستان رو متوجه بشه. اما به هرحال بازی دی لوییس و بینوش در کنار هم جذابیت ایجاد میکنه.
پ.ن۱: حافظه ی خوبی برای داستان ها و موضوعات دارم اما در مورد اسم ها به طرز عجیبی افتضاحم. فیلم رو میدیدم هی فکر میکردم چقدر بعضی صحنه ها شبیه آثار برگمانه خودم رو متهم کردم که توهم زدم چون سبک اروپایی ها و آمریکایی ها خیلی فرق میکنه بعد متوجه شدم که فیلمبردار برگمان فیلمبردار این فیلم بوده! قبلش نمیدونستم اینقدر فیلمبردارها مهمن🙈
پ.ن۲: برای ساختن صفحه فیلم تو تیوال عکس قابل انتشاری نبود به سختی چیزی پیدا کردم😐

با "داگویل" با سینمای فون تریه آشنا شدم و بعدش دیگه هیچ فیلمی از این کارگردان برام به این حد جذاب نبود🙂 فضای دکوری و تئاتری فیلم اولش باعث شد خیلی جدی نگیرمش بعد دیدم نه اتفاقا خیلی هم جدیه و از اون فیلم هاست میشه کلی راجع بهش حرف زد.
امکان اسپویل: اینکه تو دهکده هیچ دیواری وجود نداره و در واقع مرزی بین خصوصی و عمومی نیست این توجیه رو از آدم ها میگیره که من نمیدونستم!
روابط مردم با گریس به طرز معنا داری تغییر میکنه از بی تفاوتی شروع میشه بعد به کمک کردن میرسه، بعد ازش میخوان لطف هایی بهشون بکنه، بعد باهاش وارد معامله میشن و در نهایت کاملا استثمارش میکنن.
اینجا دو تا موضوع مطرحه اول نقش گریس که با تسلیم و بخشش کار رو به اونجا میرسونه و دوم اینکه صاحب قدرتی که هیچ وقت لازم نباشه پاسخگو باشه و برای سوءاستفاده ش از قدرت هزینه پرداخت کنه خیلی راحت میتونه به سمت فساد و خشونت بره. حالا فرقی نمیکنه اون صاحب قدرت یه باغدار بی سواد باشه یا یه به اصطلاح روشنفکر تحصیل کرده.
سینما و هنر اسکاندیناوی اغلب یه رنگ و بوی نقد فرهنگ آمریکایی رو داره و خیلی ها این فیلم رو در اون راستا میدونن ولی به نظر من موضوع خیلی عمومی تره! یاد پرفورمنس "ریتم صفر" از مارینا آبروموویچ می افتم🤔 یا آزمایش زندان استنفورد! انگار اون هیولا درون همه انسان ها هست🥺

فیلم خوبیه حتی مدل خاص فیلبرداریش که دوربین روی دست حمل میشه، لرزش داره و فقط از نور عادی استفاده شده (دگما ۹۵) به نظرم جالبه. کلا هم وینتربرگ هم فون تریه کارگردان های خاص دانمارکی هستن.
خطر اسپویل: جالبه که موضوع فیلم جنایتی که زیر سایه قدرت و سرکوب اتفاق افتاده نیست بلکه رسوایی برخورد عجیب اطرافیان نسبت به قربانی و جنایتکار و تلاش برای عادی پیش بردن مراسمه😐 درسته که فیلم ظاهرا در مورد یه رسوایی خانوادگیه ولی الآن که بهش فکر میکنم میشه در مقیاس بزرگتری بهش نگاه کرد🤔 حالا نمیدونم من زیادی حساس شدم یا چی😅

تو این ویدئو ، به تحلیل و بررسی داستان، شخصیتها و سکانسهای فیلم  داستان های موازی،  آخرین ساخته اصغر فرهادی، می پردازم .
ابتدا خلاصه کوتاهی از داستان را بدون اسپویل برای کسانی که هنوز فیلم را ندیدند ، میگم و در ادامه ضمن نقد اثر، به مقایسه اون با اپیزود ششم از ده فرمان کریستف کیسلوفسکی فیلمساز لهستانی می پردازم که این فیلم، اقتباسی آزاد از آن اثر هست 👇
https://youtu.be/x3r6OO1tsdo

📝نگارش،تخت خواب برادر کوچک و وزش مستقیم باد پنکه🛏️

درود و مهر 🌱
چکیده و مختصر 🤏
شاید هم مفید ⚡

🎬 نقد فیلم «پرستار خوب»
عنوان: وقتی قاتل، نظام است

The Good Nurse (2022)
کارگردانی: توبیاس لیندهولم
سازنده کمپانی: نتفلیکس

برخی فیلم‌ها ترس را از جیغ ... دیدن ادامه ›› و فریاد می‌سازند و برخی از سکوت. «پرستار خوب» از جنس دوم است؛ درام جنایی مبتنی بر داستان واقعی چارلز کالن ، پرستاری که طی شانزده سال در نه بیمارستان مختلف مظنون به قتل صدها بیمار بود—که به‌جای هیجان‌زده کردن، به‌آرامی خون را در رگ تماشاگر سرد می‌کند.

💔 دوئل دو چهره؛ شاهکار بازیگری

قلب تپنده فیلم، مواجهه دو بازیگر بزرگ است. جسیکا چستین در نقش ایمی لافرن، پرستاری فرتوت از کار شبانه‌روزی که قلبش—هم به‌معنای واقعی و هم استعاری—در حال شکستن است، بازی‌ای برخاسته از خاک و خون ارائه می‌دهد؛ زنی که همه انرژی‌اش را به بیمارانش می‌دهد و چیزی برای خودش باقی نگذاشته. ادی ردمین اما خلاف انتظار چهره‌های محبوبش، در نقش چارلی کالن پرده‌ای از آرامش خزنده می‌کشد؛ مهره‌ای که با لحن مهربان و لبخند صمیمی، خطرناک‌ترین آدم اتاق است. همین تقابل «رحمت بی‌منطق»با «شر بی‌صدا» است که فیلم را از یک پرونده جنایی به یک تراژدی انسانی ارتقا می‌دهد.

🏥 قاتل اصلی، پرستار نیست؛ نظام است

اینجا راز نبوغ فیلمنامه نهفته است: چارلی کالن تنها سم روی میز است؛ زهر اصلی، خود نظام سلامت است. نه بیمارستان طی سال‌ها به رفتارهای مشکوک او پی برده بودند، اما هیچ‌کدام او را به پلیس معرفی نکردند؛ او را بی‌سروصدا اخراج کردند و با یک توصیه‌نامه معمولی، «سم» را به بیمارستان بعدی فرستادند. چرا؟ چون گزارش رسمی یعنی دعوی قضایی، رسوایی و ضرر مالی. مدیر و رئیس بیمارستان از پلیس در حال تحقیق، خون انسانی را پشت اصل «امنیت مجموعه» قربانی می‌کند.

لیندهولم با ظرافت نشان می‌دهد که در این نظام، حتی مراقبان نیز قربانی‌اند: ایمی برای اینکه به بیمه درمانی عمل قلبش برسد، باید دست‌کم چهار ماه دیگر دوام بیاورد—یعنی با بدنی در حال فروپاشی کنار قاتلی که نمی‌داند کنارش است. تصویری از ستم خاموش نهاد و نظام سلامت انسان‌زدایی‌شده نمایان می‌کند... ‌‌

⚖️ وجدان منفرد در برابر بی‌تفاوتی سازمانی

نکته جذاب فیلم برای من این بود:
این قهرمان داستان یک کارآگاه تنومند نیست، یک زن خسته و بیمار است که رفاقت را به جرم تبدیل می‌کند. لحظه‌ای که ایمی میان وفاداری به دوستش و حق بیماران گمنام گیر می‌افتد، فیلم به پرسشی اخلاقی می‌رسد که پاسخ ساده‌ای ندارد: اگر خاموشی ما به نظام گناهکار وفادارتر از صدای ماست، مقصر کیست؟

🌫 آنچه کم دارد و آنچه زیاد دارد این فیلم :
منتقدان نیز بر این نکته اتفاق‌نظر دارند:
ریتم فیلم در بخش‌های رویه‌ای گاهی افت می‌کند و برخی دیالوگ‌ها گرفتار ایستایی‌اند؛ امتیاز ۷۴٪ منتقدان و ۷۶٪ تماشاگران در راتن تومیتوز نیز گواه همین توازن است. ((کمک گرفته شده از هوش مصنوعی))

اما این خویشتن‌داری عامدانه—پرهیز از اغراق تابلوویی و خشونت نمایشی—همان انتخابی است که فیلم را در یادها ماندگار می‌کند. ترس واقعی اینجا نه در صحنه‌های تاریک، که در گزارش‌های اداری و جلسات حقوقی جریان دارد.

✨ حکم نهایی

«پرستار خوب» صرفا روایت یک قاتل زنجیره‌ای نیست؛ آینه‌ای است رو به هر نظامی که ترجیح می‌دهد قاتل بعدی را جابه‌جا کند اما رسوایی امروز را نپذیرد. فیلمی درباره تنهایی وجدان، قیمت سکوت و این حقیقت تلخ که گاهی کشنده‌ترین آدم اتاق، همان است که بیش از همه مراقب تو می‌نماید.

**امتیاز: ۴ از ۵ ** ⭐

پیشنهاد می‌کنم پیش از تماشا، در جریان جزئیات داستان واقعی قرار نگیرید؛ دلبستگی‌ای که فیلم میان شما و ایمی می‌سازد، تازه آنگاه داغ‌تر می‌شود که بدانید همه این‌ها واقعا رخ داده است. 🍿
و نکته آخر موسیقی متن این فیلم در لحظات اوج درام حیرت آور است که به شدت میتوان گفت شما در دنیای فیلم با خود غرق میکند......
سپاس از توجه شما 🌹