امتیاز نمایش ( خرس ) از نگاه تاترینا : ۳/۱۲
( ملاک امتیازدهی : از ۱ تا ۱۰ )
…………………….………………..………
متن نمایش ( نمایشنامه ) : ۴
کارگردانی : ۳
بازیگری : ۴
طراحی صحنه ( دکور ) : —-
طراحی نور : ۲
طراحی صدا و موسیقی : ۴
طراحی لباس و گریم : ۴
تأثیرگذاری کلی نمایش : ۲
ارزش توصیه به دیگران : ۲ ( مخاطب خاص )
………….………………………..…………
کیفیت
... دیدن ادامه ››
سالن اجرای نمایش : ۵
……………….……………………..………
روایت تاترینا از نمایش ( خرس ) :
( خرس ) نمایشی ست در چهارچوب تأتر فقیر گروتفسکی که از روایت محوری فاصله می گیرد و بر وضعیت، تکرار و ماندن اصرار می ورزد.
این انتخاب، در عین هوشمندی مفهومی، مهم ترین ریسک اجرایی نیز می باشد.
نمایش با حذف پیشرفت دراماتیک کلاسیک، مخاطب را وارد چرخه ای می کند که قرار نیست به گره گشایی ختم شود.
در این نمایش جمله ها بیشتر کارکرد نشانه دارند تا روایت. این مینیمالیسم زبانی، زمانی موفق است که در اجرا به تنش بدل شود، اما متأسفانه در این اثر به تکرار صِرف نزدیک می شود و خنثی شدن معنا ( نه در محتوا ) را به همراه دارد. نمایش آگاهانه از توضیح می گریزد، اما این پرهیز، به ابهام دراماتیک منجر می شود.
در این نمایش میزانسن ها محدود، حرکت ها حساب شده و فضای صحنه در خدمت حس ایستایی و محصور بودن است. با این حال، همین انسجام فرمی به یکنواختی و ملال می رسد و اجرا در چارچوب زیبایی شناسی خود باقی می ماند… مغز اثر در ( نرفتن ) ستودنی ست اما در انتقال آن ناکام است.
بازیگران نیز در این نمایش در خلق یک وضعیت مشترک موفق اند، اما در تفکیک لایه های شخصیتی عاجز می مانند.
در مجموع، ( خرس ) نمایشی ست که تلاش دارد اندیشمند و جسور جلوه کند اما از ظرفیت های دراماتیک فاصله می گیرد و در انتقال ایده های خود ناکام می ماند و با تمام تلاش برای متفاوت بودن در فرم و محتوا، نمی تواند به سطحی تاثیرگذار و انسجامی مطلوب دست یابد.