نمایش افلیا با میزانسن‌هایی سیال و زنده، فضایی می‌سازد که مدام در حرکت است و تماشاگر را در دلِ تجربه‌ای ناپایدار و پرتنش نگه می‌دارد. بازی‌ها با اتکا به لایه‌های روانی عمیق، شخصیت‌ را از سطح روایت فراتر می‌برد و به جهان درونی و زخمی آنان جان می‌بخشند.

آنچه بیش از همه در این اثر برجسته است، هم‌خوانی دقیق و دردآلود آن با رنج‌های زنانه و تجربه‌های سرکوب‌شده‌ای است که در متن و اجرا بازتابی پرقدرت یافته‌اند. در کنار این‌ها، طراحی لباس نیز با دقت و هوشمندی، کاملاً در خدمت شخصیت‌پردازی و فضای نمایشی قرار گرفته و به‌خوبی با نقش‌ و بار عاطفی اثر هماهنگ است.

افلیا نمایشی است که با ظرافت، درد را به تصویر و سکوت را به معنا تبدیل می‌کند.