دعاکنندگان گورستان
از زبان مالخازار
تصور می کردم فراموشش کرده ام.
یا حداقل با آن کنار آمده ام.
گذشته ام.
اما حالا از تابوتم بیرون لغزیده ام.
با سوزشی در قلبم، طوری که انگار یک خار در آن فرو رفته.
بله، درد. اما نه آن قدر شدید. هنوز هست،
... دیدن ادامه ››
ولی مثل قبل نیست. هر چه قدر هم که تاریک باشد، هر چه قدر هم که وجودم را در هم بفشارد.
همسرم، سلستیا.
در آستانه ی درب خانه ی سقف شیروانی کوچکمان بر بالای یک تپه.
آسمان صاف و آبی بود، نور ملایم خورشید می تابید و سلستیا آنجا ایستاده بود، ملبس به پیراهنی یاسی، موهای سیاه بلند و مجعدش که صورتش را قاب گرفته بودند و روی سینه اش جاری شده بودند، لبخند پر از حرارتش و آن چشم های قهوه ای روشنش که همیشه قلبم را نرم می کرد.
او آنجا بود و من به سویش می رفتم.
حالا دارم به یاد می آورم، با غده ای از حسرت که در گلویم رشد می کند.
وقتی نزدیک تر شدم، دختران کوچکم ایلورا و میرن هم در آستانه ی در ظاهر شدند. مرا که دیدند، چشمانشان درخشید و خندیدند. صدایم کردند:
"پدر!"
پدر.
چه قدر دلم برای شنیدن این واژه تنگ شده بود، در حالی که خودم نمی دانستم.
من داشتم به سویشان می رفتم، به زودی در آغوش می کشیدمشان. اما ناگهان همه چیز شروع کرد به رنگ باختن. سبزی پر از حیات چمنزار روی تپه، خانه ی چوبی مان، آسمان آبی روشن، ایلورا، میرن، سلستیا همه شروع کردند به خاکستری شدن.
با درماندگی به دختران کوچکم نگاه کردم که انگار داشتند در این زمینه ی خاکستری حل می شدند. دستم را به سویشان دراز کردم و فقط توانستم هیچ را چنگ بزنم.
به سلستیا نگاه کردم.
به صورتش که به یک باره نزدیک شده بود، اما نمی توانستم دستم را دراز کنم و لمسش کنم.
لبخند حجیم او کم کم خشکید.
گرما از چشمانش رفت.
خاکستری کم کم سیاه شد.
و من بیدار شدم.
در حالی که انگار دوباره هر چه داشتم، از دست داده بودم.
من، پادشاه خون آشام نوکتیرا.
حالا کنار پنجره ایستاده ام و به سکون تحمل ناپذیر حیاط قصر در پناه درختان صامت نگاه می کنم. نیمه تاریکی آغشته به نور ماه. زیبا، اما انگار که نفرین شده.
پس ساکنان قصر کجا هستند؟
لب هایم را کمی به هم می فشارم. خدمتکارم را صدا می کنم. او وارد می شود و من از او می خواهم آماده ام کند. او لباس خوابم را از تنم درمی آورد و مشغول پوشاندن ردای رسمی ام به من می شود و من از او می پرسم، در حالی که سعی دارم صدایم نلرزد:
"اینجا خیلی ساکت است. هر شب ساکنان قصر در حیاط جمع می شدند."
خدمتکار:
"سرورم،
آن ها به گورستان رفته اند تا برای مردگان دعا کنند."
خشم در وجودم شعله می کشد. دست خدمتکار را عقب می زنم، طوری که انگار او مقصر این وصع است. او با چهره ای اندک درمانده به من نگاه می کند.
من:
"دعا برای مردگان؟
آن ملعون های در خاک پوسیده نیازی به دعا ندارند."
صدایم را بلند می کنم.
"من آیین قدیم را عقب راندم، خدایی ام را کنار انداختم که چه بشود؟
آن ها همچنان در گورستان وقت بگذرانند؟
چرا خون های لعنتی شان را در جام نمی ریزند و به آن حیاط لعنتی نمی روند و آن را در حلقشان نمی ریزند؟
باید حتما در بین گورها قدم بزنند، با سرهایی رو به پایین و چهره های فلاکت زده؟
نمی توانند کمی لبخند به آن لب های پوسیده شان بیاورند و از آن قبرهای گندیده فاصله بگیرند؟"
کمربندم را که هنوز به درستی بسته نشده، باز می کنم و کف زمین پرت می کنم. صدای برخورد جواهرات روی آن با زمین سنگی اتاق در فضا می پیچد.
دوباره به سمت پنجره می روم. نفس هایم تند شده و بدنم داغ.
خدمتکار با صدایی آهسته و اندک لرزان:
"الان می روم و به آن ها می گویم که به حیاط بیایند."
یک لحظه بعد صدای بسته شدن در را می شنوم. کوزه ی پر از خونی را که روی میز کنار پنجره است، برمی دارم و مقداری از محتویاتش را در جام می ریزم. جام را به لب می برم و یک جرعه می نوشم. طعم خون شرور را حس می کنم که مثل یک نسیم خنک در تن داغم می پیچد. نفس هایم مرتب می شوند.
و آن بیرون، باد شاخه های درختان خاموش را به حرکت درمی آورد و صدای زوزه مانندش در هوا می پیچد.