آیدا زینالی فعال هنری

ضرورت و نیاز در عرصه اطلاع‌رسانی آثار نمایشی، به ویژه این هنر زنده و صحنه‌ای که مخاطبان و گروه هدف منحصری دارد، یکی از مهم‌ترین وظایفی‌ست که به بخش روابط عمومی اثر و مدیر رسانه و تبلیغات آن مرتبط است.
تیم‌ های قوی اجرایی، بدون شک فردی را به عنوان مدیر روابط عمومی و تبلیغات خود انتخاب می‌کنند تا پلی میان مخاطبان و گروه نمایشی بوده و متعهدانه این وظیفه را به انجام برساند. علی کیهانی، جوانی خوش‌فکر و فعال که دانش‌آموخته رشته نمایش است، این روزها با نمایش‌های متعددی در بخش روابط عمومی، مشاوره رسانه و مدیر تبلیغات همکاری می‌کند.
او فعالیت حرفه‌ای خود را ابتدا به عنوان خبرنگار تئاتر در سایت ایران تئاتر آغاز نمود و سپس به امر اطلاع‌رسانی و روابط عمومی نیز پرداخت. او در طی فعالیت خود با کارگردانان بسیاری همکاری داشته که می‌توان به اکبر زنجان‌پور، نادر برهانی‌مرند، حمیدرضا نعیمی، علیرضا کوشک‌جلالی، رحمت امینی، حمید جبلی، سجاد افشاریان، مهران رنج‌بر، صحرا فتحی، آزاده مویدی‌فرد، حمید رحیمی، کوروش شاهونه، محمدرضا آگاه، محمدامین سعدی، شهاب مهربان، مجید رحمتی اشاره کرد.
علی کیهانی، روابط عمومی، مشاور رسانه و بعضا تبلیغات، نمایش‌هایی چون: هیدن، اکتینگ، چاپلین، سوسمار، آنتیگونه، دشمن خدا، خارشتر، دموکراسی با طعم همبرگر، گورپلاس، بی‌پایانی، این دنیا یه کنسرت... به من بدهکاره، منگی، ساپو، بیرون پشت در، آن‌برد، بهمن، ساکورای کاغذی، روبینسون کروزو، با خشم به گذشته نگاه کن، مرغ دریایی، اتللو را بر عهده داشته و در همین ایام نیز چند نمایشی که بر صحنه در حال اجرا هستند از جمله: "هدویگ"،" اینک انسان"، "دویل"، "کارگردان"، "شونزده"، "میان‌نهنگ‌ها"، "بیرون، شب، تحت فرمان است"و "نامه‌های ... دیدن ادامه ›› بی‌نام و نشان" را نیز در سمت روابط عمومی و مشاور رسانه‌ای همکاری دارد.
از ویژگی‌های علی کیهانی در حوزه فعالیتش این است که ارتباط مستقیم و خوبی با تماشاگران و مخاطبان آثار هنری و تئاتر برقرار می‌کند که منجر به معرفی کامل‌تر نمایش و اطلاع‌رسانی بهتر به علاقمندان این هنر می‌شود.

🎭 آنها که نمی بینیم
امروزه هر قدر از اهمیت تبلیغات، خصوصا در فضای مدیا و رسانه بگوییم شاید نتوانیم به درستی به تمام زوایای گویا و پنهان آن اشاره کنیم.
قطعا هنر امروزی نیازمند مولفه‌های تبلیغات مدرن در اینترنت و فضاهایی‌ست که بتوان آن را همرسانی کرد، امروزه قدرت یک پست در فضای مجازی در معرفی یک فضای کسب و کار را کاملا در جامعه می‌توان دید و به لزوم و اهمیت آن پی‌برد. هنر و خصوصا تئاتر نیز می‌تواند و باید که از این بازوی رسانه‌ای در جهت پیشبرد اهداف متعالی خود استفاده کند.
“نوید آغاز” فعال رسانه ای، مدیر روابط عمومی و تبلیغات تئاتر است و از آن دسته فعالین این عرصه است که طی این سال‌ها پویایی زیادی از خود نشان داده و رزومه پرباری را نیز برای خود انباشته نموده است.
این فعال عرصه تبلیغات هنری طی سال‌های فعالیت خود در تئاتر سمت‌های زیادی داشته است، اما عمده فعالیت تخصصی او در عرصه روابط عمومی و تبلیغات تئاتر است، نوید آغاز در آثاری چون داغ، درها و دیوارها، حرفه‌ای، رستاخیز عشق، اسفرود بی دم، گناه مشترک، فرش ایرانی، مامان، رومئو ژولیت و چند کاراکتر دیگر، طلوع خونین، لاتاری، سیمبلین یک نمایش فنسی، اتاقی در هتل، انگار، آخرین سه‌شنبه سال، خانه عروسک، نامه‌هایی بر دوش تندباد، چیزهای سرد، مادر نزاییده، برداشت دوم از قضیه اول، بی‌پایانی، خانوم، پینوکیو، رابطه، خروج، مده آ و سه شب با مادوکس به عنوان روابط عمومی و مدیر تبلیغات حضور داشته و به بهتر دیده ... دیدن ادامه ›› شدن و گیشه این نمایش‌ها یاری رسانده است، البته که این همه کارنامه او نیست و این فعال هنری سابقه دستیاری کارگردان در آثار مهمی چون روایت ناتمام یک فصل معلق، بیدینجیلی، آدم‌هایی که نمی‌بینم و یرما را نیز داشته است.
نوید آغاز، این روزها با گروه نمایش “وقتی الاغ‌ها عاشق می‌شوند” همکاری دارد، این نمایش به نویسندگی و کارگردانی جعفر مهیاری ست و تا اواسط آبان ماه در تالار حافظ بر روی صحنه خواهد بود. او همچنین در دو نمایش “جیمی جامپ” و “با خشم به گذشته نگاه کن” نیز به عنوان مدیر روابط عمومی و تبلیغات حضور دارد.
“جیمی جامپ” را صالح علوی زاده نوشته و سینما تیزاندار کارگردانی آن را به عهده دارد. این اثر از بیستم آبان ماه در تماشاخانه ایرانشهر به روی صحنه خواهد بود.
نمایش “با خشم به گذشته نگاه کن” نیز با دراماتورژی مازیار سیدی و کاگردانی فضل‌اله عمرانی در اواخر آبان به روی صحنه خواهد رفت. این اثر براساس متن «با خشم به گذشته بنگر» نوشته جان آزبرن نوشته شده است.

🎭 یادمان نرفته است.
خنده داره استبداد جلوی حرف زدنت را گرفت و دموکراسی تو را کشت. این جمله‌ی تکاندهنده‌ی افلاطون شاگرد ارشد یکی از نام آورن فلسفه جهان یعنی سقراط است که خطاب به وی می‌گوید. تالار وحدت، با شکوه و جلالش حقا مکان مناسبیست که در آن به برش‌های زندگی این فیلسوف نامدار پرداخته شود. به فروردین سال 94 باز می‌گردیم. وقتی حمیدرضا نعیمی این استاد دانشگاه و بازیگر، کارگردان و نویسنده تصمیم می‌گیرد، شاید انباشته‌ای از حسرت‌ها و تجربیات خودش را در قالبی نو به نمایش بگذارد. این اثر که با نام سقراط به روی صحنه رفته نه تاریخ نگاره بلکه برش‌هایی از زندگی ملتهب سقراط است. مرد بذله‌گو با زبانی برنده که تفاوتی برایش نمی‌کند که آنکه در برابرش می‌باشد از چه مقام و منصبیست، حرفش را با عدله می‌زند و بر حرفش آنچه درست است، می‌ایستد. صحنه‌ای از زندگی سقراط که آنچنان مدرن به تصویر کشیده شده که می‌توان رگه‌های آن را در افلاطون شاگرد وی با لباس‌های امروزی که نمایانگر دانشجویان اکنون است، دید. حمیدرضا نعیمی با هوشمندی فراوان تو طیف منفک تفکر جهانی دموکراسی و دیکتوری را در مقابل هم قرار می‌دهد. نتیجه‌گیری او از این تقابل بر اساس زندگی سقراط چیزی نیست جز کشنده بودن دموکراسی در برابر ممنوعیت‌های دیکتاتوری نیست. این حرف شگفت‌انگیز است و همه را به عمق فاجعه می‌کشاند. این اثر انتقادی از نعیمی با صحنه پردازی‌های نو و رنگ‌های گاها تند و گاها کدر، و طراحی صحنه‌ی با شکوه رضا مهدی زاده همه‌ی آنچه از یک اثر فاخر انتظار می‌رود به تصویر می‌کشد. سقراط، که نقش او را فرهاد آئیش ایفا می‌کند، جریان تفکری تازه‌ای در سطح جامعه به وجود می‌آورد و به دست همان جامعه جان می‌دهد. سرنوشت محتومی که هر انقلابی فرزندانش را می‌بلعد و به تاراج می‌برد. خواه این انقلابی در تفکر باشد خواه در سطح سیاسی و اجتماعی. در این اثر بازیگران نام آشنای دیگری چون لادن مستوفی، ایوب آقاخانی، بهناز نازی، یعقوب صباحی، سیاوش چراغی پور، مجید نوروزی و بهنام شرفی، کتانه افشاری نژاد و زنده یاد نقی سیف جمالی ایفای نقش می‌کردند. به جمله‌ی ابدایی باز می‌گردیم، سقراط، خنده داره استبداد جلوی حرف زدنت را گرفت و دموکراسی تو را کشت.

🎭 رویاساز
در تاریخ تئاتر ما که شاید قدمت نه چندان زیادی دارد، نام برخی از افراد چنان وزین و درخشان است که تا هر زمانی که بگذرد، آنان به عنوان استادان این فن و هنر در تاریخ هنر ایران ماندگار خواهند ماند. استاد دکتر علی رفیعی همان کسی‌ست که طی سالها و به ویژه پس از بازگشت دوباره و ۱۰ ساله‎اش از فرانسه در سال ۶۹ با ساخت آثاری کم‎نظیر، برای دوستداران هنر و تئاتر، رویاهای زیبایی ساخته و بر صحنه به آنها جان داده است.
این دانش‌آموخته سوربن پاریس که دکترای مطالعات تئاتر را از این دانشگاه اخذ کرده و دوره‌های متعددی را نزد بزرگان تئاتر فرانسه گذرانده، نبوغ درخشانی در طراحی میزانسن‎ها، بازی‎گرفتن از بازیگران و استفاده از تمام عناصر دخیل در یک اجرای صحنه‌ای دارد. طراحی صحنه او چنان خلاقانه، سنگین و اعجاب‎آور است که کمتر کسی چون او دست به این مخاطرات می‎زند. دکتر رفیعی که مدتی ریاست دانشکده هنرهای زیبا و مجموعه تئاترشهر را نیز داشته، پس از انقلاب و با تدریس در دانشکده سینما و تئاتر، در طی سالها با تعلیم و آموزش در بخش‎های مختلف بازیگری و کارگردانی، بسیاری از هنرجویان و فعالان امروز تئاتر را پرورانده و با پشتوانه‎ای قوی وارد این عرصه کرده است. او هر چند با "یادگار سال‎های شن" در جشنواره یازدهم تئاتر فجر و گروه بزرگی از بازیگرانی پرقدرت از جمله احمدآقالو و پرویز پورحسینی و دیگران، اولین حضور خود را پس از سالها دوری، به نمایش گذاشت و در طی یک دهه نمایش‌هایی چون"یک روز خاطره انگیز برای دانشمند بزرگ وو" ، "عروسی خون"، "رومئو و ژولیت"، "شازده احتجاب"، "در مصر برف نمی‌بارد"، و"جنایات و مکافات" را بر صحنه برد اما شاهکار او که بی‎شک رویایی بی‎بدیل برای تماشاگران آن ساخته است،"شکار روباه" در 1387 و در تالار وحدت است. شکار روباه، با متنی از خود دکتر رفیعی به اتفاقات تاریخی و دوران حکومت آغامحمدخان قاجار از زوایایی نو می‌پردازد که با بازی کم‎نظیر سیامک صفری، پانته‌آ بهرام، ... دیدن ادامه ›› افشین هاشمی،حمید پورآذری، ستاره اسکندری و چندتن دیگر از بازیگران حرفه‌ای با طراحی فرم مدرن و تلفیقی اجرا و میزانسن‎های متفاوت، تبدیل به یکی از ماندگارترین و درخشان‎ترین آثار تئاتر ایران شد. دکتر رفیعی در دهه نود نیز سه اثرِ یرما، خانه برنارد آلبا و یکی از نمایش‌‎های درخشان آن دهه را " خاطرات و کابوس‌های یک جامه‌دار از زندگی و قتل میرزا تقی خان فراهانی" را کارگردانی کرد و علاقمندان تئاتر را با نمایش‎هایی در حد کیفیت جهانی، روبرو ساخت. خاطرات و کابوس‎های... نیز تحقق رویایی شد که نسل جدید نیز از هنر و خلاقیت‎های این استاد بزرگ، بی‎نصیب نمانند. دکتر رفیعی هر چند ساخت چند اثر سینمایی را نیز در تجربیات خود دارد اما حضور او در تئاتر ایران، این هنرمند رویاساز، تا همیشه غنیمتی ارزنده و سرمایه‎ای ملی‎ست و همواره در اشتیاق اثری از او بر صحنه هستیم.

🎭 برای تمام نقش ها

برای آغاز این مطلب شاید باید این گونه نوشت که: "پانته آ پناهی‌ها" یک بازیگر فرست کلاس برای تمامی مدیوم‌هاست. آری کمتر اثری را می‌توان از او یافت که این بازیگر در آن بازی ضعیفی ارائه کرده باشد، اصطلاحا در همه کاراکترهایش او نزدیک به صد خود را به مخاطب عرضه کرده است و برای وی بردن به این موضوع کافیست بازی او در نمایش‌های "ویستک" و "کالیگولا" به یاد بیاوریم. او با تئاتر حسبن کیانی و در سال ۷۶ و نمایش "دژ هوش ربا" در تئاتر دیده شد. او پیش از ورود به دنیای آکتوری در قامت منشی صحنه سینما فعالیت داشت و طی این سال‌ها منشی صحنه کارگردان‌های بنامی چون بهرام بیضایی، کمال تبریزی، مانی حقیقی، مازیار میری، سعید ابراهیمی‌فر، کامبوزیا پرتوی، بهمن فرمان آرا و فریدون جیرانی بوده است. او از ابتدای دهه هشتاد وارد سینما شد و در کسوت بازیگر در فیلم‌های زیادی به هنرنمایی پرداخت. مواجهه، خانوم، من دیگو مارادونا هستم، بوفالو، نفس، دوئت، اروند، آااادت نمی‌کنیم، حکایت دریا، درخونگاه، ناگهان درخت، دسته دختران، جمشیدیه، کت چرمی و آبجی تنها بخشی از کارنامه او در سینما و عرصه بازیگری‌ست. این هنرمند در تئاتر نیز پویا بوده و هیچ‌گاه از آن غافل نشده است و بر روی صحنه نیز خود را در معرض چالش‌های متفاوتی از بازیگری قرار داده است، نقش‌آفرینی‌های که هیچ مرزی برای آن نداشته و شاید این موضوع که آرزوی هر کارگردانیست باعث شده است او انتخاب اول هنرمندان بنامی همچون رضا ثروتی، پارسا پیروزفر، علی اصغر دشتی، آرش دادگر، کیومرث مرادی، رضا گوران، علی نرگس نژاد، همایون غنی زاده،رضا حداد، سیامک احصائی، آتیلا پسیانی باشد و بعنوان بازیگر برایشان به روی صحنه برود. او در سریال به پایان رسیده "مرداب" یکی از نقش‌های محوری را بر عهده داشت نقشی که با بازی او بسیار مورد توجه مخاطبان قرار گرفت، البته پیش از این او در سریال‌هایی نظیر مترجم، کرگدن، شهرزاد ۱و ۲ و خاتون به ایفای نقش پرداخته بود.

(یادمان نرفته است)
ویتسک اثر شاخص نمایشنامه‌نویس آلمانی، گئورگ بوشنر، به سبب ناتمامی‌اش، در میان دست نوشته‌های شخصی وی به پایان می‌رسد. نمایشنامه‌ای که در میان اهالی تئاتر ایران شهرت بسزایی دارد. این اثر در سال ۹۱ با طراحی و کارگردانی یکی از مهمترین و تاثیرگذارترین کارگردانان تئاتر دانشگاهی یعنی رضا ثروتی به روی صحنه رفت. طراحی‌ای مملوء از خلاقیت با بهره‌گیری از صحنه‌ای مورب به مانند یک پیست اسکی و اختلاف سطوح فراوان برای بهره‌گیری تمام و کمال از ابزار بازیگران. بازیگرانی چون بابک حمیدیان، پانته‌آ پناهی‌ها، مرتضی اسماعیل کاشی، اصغر پیران و... نکته‌ی حائز اهمیت این نمایش شور هیجان بی‌وقفه‌ایست که از لحظه‌ی ورود به سالن تا انتهای نمایش به مانند کاراکتر ویتسک رها نمی‌شود. جنونی بی پایان که بازیگران را وادار می کند تا با ابزار بدن خود به مانند یک صحنه‌ی رقص بی‌بدیل و هماهنگ در کنار یکدیگر به نقش‌آفرینی بپردازند. جنونی که توامان با حرکت و فرم‌های بی‌نظیر، تماشاگر را به اعماق کاراکترها، موضوعیت نمایش و زندگی ویتسک مردی عاشق و سرخورده فرو می‌برد. مردی تهی دست که عاشقانه برای خانواده‌اش زیست می کند تا هر آنچه در توان دارد بگذارد و برای بازیابی زندگی بپا خیزید. گرچه این مهم با خیانت همسرش به سیاه‌چاله‌ای پر از کابوس، افکار عصیانگر و تباهی کشانده می‌شود. ثروتی این اثر را با نو‌آوری‌هایش تبدیل به یک نمایش شاخص در دهه‌ی نود می‌کند. اثری بدیع، عصیانگر و پر طمطراق از حیث نبوغ، بازی‌های درخشان، صحنه‌هایی کارا و هیجان‌آور. اثری که بر خلاف فضای حاکم بر نمایشنامه و شخصیت کاراکتر محوری، درخشش و غنای بسزایی دارد.

🎭 یادمان نرفته است

آیا ما نسل هستیم که فدا شده‌ایم و همه چیز ما را به سمت ویرانی و نابودی سوق داده است؟ نسل سوخته؟ این موضوع می‌تواند در وهله‌ی اول به عنوان یک توهم جمعی قلمداد شود. اما با نگاهی اجمالی به سیر زندگی این نسل یعنی دهه‌ی شصت شاید بتوان به پارامترهای مهمی دست پیدا کرد. ما در این مرور به سراغ نمایش متولد ۱۳۶۱ می‌رویم. نمایشی به نویسندگی نغمه ثمینی و کارگردانی پیام دهکردی. همین دو نام برای رسیدن به اثری دغدغه‌مند کفایت می‌کند. اساتیدی که سال‌ها در دانشگاه‌ و آموزشگاه تدریس کرده‌اند و با نسل‌های مختلف بخصوص دهه‌ی شصت آشنایی زیادی دارند. نمایش متولد ۶۱، اثریست انتقادی از سرخوردگی‌ها و رویاهای نسلی که سال‌های حادثه‌ ساز زیادی را از سر گذرانده و همواره امیدوار به ساخت آینده‌ای روشن بوده است. این نمایش تنها راویست و سعی در سویه‌گیری مستقیم نداشت، متولد ۶۱ سعی داشت وجوه انتقادی را از خود دور نکرده و آن‌چه بر سر این نسل رفته به تصویر بکشد. این نمایش موفق که در سالن استاد سمندریان مجموعه‌ی ایرانشهر به روی صحنه رفت، یکی از آن‌دست نمایش‌هاییست که شاید نتوان تاثیرگذار بودنش را فراموش کرد. نکته‌ی جالب این نمایش بازیگران آن هستند که بیشترشان متولدین همین دهه یعنی دهه‌ی شصت بوده و به گونه‌ای نقش‌هایی که بازی می‌کنند همان خودیست که زیست کرده‌اند. این مهم آیرونی‌ جالبی به نمایش متولد ۶۱ بخشیده بود که قطعن به تأثیرگذاری آن را هم می‌افزوده.

🎭 رویا ساز
حمیدپورآذرى

در پرونده‌هایی چون "آن‌هایی که نمی‌بینیم" و "سایه روشن" دست به معرفی کسانی زدیم که در عرصه فرهنگی و خصوصا هنرهای نمایشی خدمات زیادی به جامعه هنری کرده بودند و شاید در مورد آن‌ها به کفالیت مطالبی منتشر نشده بود و یا در مورد اتفاقاتی که برای هنرمندان در مدت تولید یک اثر نمایشی رخ داده و رسانه‌ای نشده است. حال در سومین سری از این نوع پرونده‌ها، "رویاساز" را منتشر می‌کنیم که به معرفی کسانی که عمر خویشتن را صرف جوانانی کردند تا آن‌ها کار کنند، بدرخشند، تولید تفکر و اندیشه کنند آنان حامی نسلی جوان بودند و بی تکلف کنارشان زیسته‌اند و حالا باید از آن‌ها گفت.
"حمید پورآذری" از این نام‌های نیک در تئاتر محسوب می‌شود، کارگردان آوانگار و نوآوری که سال‌هاست در این مارکت فعالیت می‌کند و دست به تولید نمایش‌هایی در موقعیت‌های متفاوت زده است. «هملت به روایت بایرام» در خانه فرهنگ مهرآباد، «دایره گجی قفقازی» در سوله فرهنگسرای بهمن، «دور دو فرمان» در پارکینگ دانشگاه امیرکبیر، نمایش «خانه‌ای روی آب» در لابی فرهنگسرای اندیشه، «سال ثانیه» در زمین تنیس سعدآباد. از آثار مشهور دیگر او می‌توان به "حسین قلی خان مردی که لب نداشت"، "غولتشن‌ها"، "ژاک و اربابش" و "هنگامی که" اشاره کرد. این هنرمند معتقد است تئاتر ... دیدن ادامه ›› محدود به سالن نمایش نبوده و آنرا می‌توان به ساده‌ترین شکل ممکن در یک مکان یا موقعیت متفاوت و گاها نامانوس به اجرا درآورد، به نظر پورآذری در تئاترهایش پنجره‌ای در برابر ما قرار می‌دهد و منجر به کنشی جدید و تعمیق مفاهیمی متفاوت برای ما و جامعه می‌شود. مانیفستی که شاید بتوان با نگاه فیلمسازی "عباس کیارستمی" در سینما مقایسه‌اش کرد و پورآذری شاید ترویج دهنده همین نگاه و ساده گرایی و دگر اندیشی در تئاتر باشد.
اما دلیل نگارش این متن اسامی زیر است: بهنام احمدی، حسین پوریانی، آبان حسین آبادی، سجاد حمیدیان، مریم حیدری، المیرا رضایی، سعید زارعی، سوده سعدایی، مینا زمان، مهدی شاهدی، رضا شیخ‌انصار، سحر صبا، امیر عبادی، محبوبه عباسی، کاظم عینعلی، علی کوزه‌گر، حسین کریمی، محمد محقق، مهران میری، محمد صادق یزدانی، تینا یونس‌تبار، نشمینه نوروزی، پرستو قربانی، نثار ظریفی، نازیلا احمدی، سینا بالاهنگ، بهنود بهلولی، مهیار جوادی‌ها، سیاوش حیدری و بسیاری نام‌های دیگر را می‌توان برشمرد که حمید پورآذری حامی آن‌ها بود و از او بال گرفتند و به صحنه رسیدند. کافیست روی نام‌هایشان مکثی کنیم و فعالیت آن‌ها را در ذهن مرور کنیم خواهیم دید که مانیفست پورآذری چقدر به ذهنیت آنان کمک کرده تا بتوانند راهی را برای خود باز کنند و اندیشه‌های خود را در قالب نمایش بازتاب دهند، شاید اگر منتظر صحنه و سالنی آماده می‌نشستند تا کنون راهی به اجرا نمیبرده یا در پستوهای پرترافیک نمایش محو شده بودند، اما حمید پورآذری رویا آن‌ها را برآورده کرد...