بعد از تماشای فیلم، دور هم جمع میشویم تا گفتوگویی جمعی دربارهی تجربهی تماشایمان داشته باشیم؛ گفتوگویی که فقط به نقد و تحلیل سینمایی محدود نیست. در این جلسه دربارهی برداشتها و احساساتمان نسبت به فیلم حرف میزنیم، از صحنهها و شخصیتهایی که روی ما اثر گذاشتهاند میگوییم و اگر فیلم چیزی از تجربههای شخصی یا زیستهی ما را لمس کرده باشد، فرصت داریم آن را با هم به اشتراک بگذاریم. البته به جنبههای هنری و تحلیلی فیلم هم میپردازیم اما هدف اصلی، ساختن فضایی برای شنیدن و شنیده شدن است؛ فضایی که در آن هرکس بتواند تجربهی منحصربهفرد خودش از فیلم را وارد گفتوگو کند. این جلسه بیشتر از آنکه یک «جلسه نقد فیلم» باشد، یک گفتوگوی تسهیلشده است؛ گفتوگویی که کمک میکند فیلم را نه فقط ببینیم، بلکه با هم زندگیاش کنیم و از زوایای مختلف دوباره کشفش کنیم.