نمایش›به وقت سحر

خلاصه: عین یه مرغ دریایی بزرگ با دوتا بال سفید روشونه هام... انگار سوار باد شده بودم که هی بال می‌زدم و تو دل آسمون فرو می‌رفتم... ته نداشت انگار... ولی خسته نمی‌شدما... هی بال می٬زدم و دلم غَنج می‌رفت از خنکی باد لای پرو بالام... انگار از اولش پرنده بوده باشم... بوی شوری هوا رو حس می‌کردم... نفس می‌کشیدم... انگار یه جایی بودم بالای اقیانوس...