در ورزشگاه نباید نارنجک زد، بخاطر هزینه چشمی که باید درمان شودو ملت ندارند.

ورزشگاه نباید به میدانِ حادثه بدل شود. پرتابِ اشیاءِ خطرناک، تنها سلامتی را هدف نمی‌گیرد، بلکه بارِ سنگینِ درمان‌هایِ کمرشکن را بر دوشِ مردمی می‌گذارد که در میانه‌یِ سختی‌هایِ معیشت، دیگر توانِ تاب آوردنِ چنین مصیبتی را ندارند.

در میدانِ بازی، آتشِ جنون را بر مهار داشته باشید؛ که چشمانِ بی‌قرارِ این ملت، دیگر توانِ پرداختِ بهایِ تاریکی را ندارند.

هر شعله‌ای که در ورزشگاه افروخته می‌شود، سایه‌یِ سنگینِ تاریکی بر دیده‌یِ مردم می‌اندازد؛ سایه‌ای که هزینه‌یِ جبرانِ آن، فراتر از توانِ جیب‌هایِ خالی و دل‌هایِ خسته‌یِ این مردم است.

در میادینِ ورزش، که مأمنِ شادی و هیجان است، نباید شعله‌هایِ ویرانی و ابزارِ تازیانه را به سوی تماشاگران افکند؛ چرا که چشمانِ این ملت، در میانه‌یِ رنج‌هایِ روزگار، توانِ پرداختِ بهایِ سنگینِ درمانِ تاریکی را ندارند.