در روز
از روز
تا روز
آغاز از ساعت
پایان تا ساعت
دارای سانس فعال
آنلاین
کمدی
کودک و نوجوان
تیوال | حجت بقایی: نقشه‌بردار تاریکی در جغرافیای ریشه‌ها «حجت بقایی؛ مشاور تحقیق و توس
SB > com/org | (HTTPS) localhost : 00:55:37
۱۹ آبان ساعت ۲۲:۰۸
نقشه‌بردار تاریکی در جغرافیای ریشه‌ها

«حجت بقایی؛ مشاور تحقیق و توسعه»


ما کجاییم؟
هزاران سال است
که هیچکس نمی‌داند
و هزاران سال دیگر هم
کسی نخواهد دانست
اگر روزی کسی بداند که ما کجاییم
یا دیوانه خواهد شد
یا دیگر نمی‌تواند
دنیا ... دیدن ادامه ›› را لحظه‌ای تحمل کند:
«دانستن مردن است»
_ _ _
در برهوتی از
پرسش و پاسخهای ناتمام
در میان تار و پود این گاه شمار بی رحم که روزها را می‌بلعد
و شبها را بر دوش ما می‌آویزد.
هزاران سال است
که هیچکس نمی‌داند ریشه هایمان
در کدام خاک غریب تنیده شده
و هزاران سال دیگر نیز
وقتی که
استخوانهایمان به ستاره ها پیوند خورده باشند
هیچکس نخواهد دانست
نام ما چه بود
و بر این زمین خاکی
چه گذشت.
اگر روزی
کسی پرده ها را
کنار بزند
و بداند که ما
دقیقاً کجای این هستی بیکران ایستاده‌ایم
یا از شدت حیرت
دیوانه خواهد شد
یا دیگر
نمی‌تواند جهان را
حتی لحظه‌ای تحمل کند:
«دانستن، مرگ توهم است؛
و گاهی...
دانستن مطلق
مرگ زندگی است.»
_ _ _
اما رفیق
برادر
خواهر
یا مسافر خسته از راه!
بیا
از این تباهی سرد
فاصله بگیریم.
مهم نیست
که بدانیم
کجای کائنات هستیم؛
مهم این است که
اکنون، اینجاییم.
با پاهایی که
هنوز توان راه رفتن دارند
و دستهایی که
می‌توانند
سنگهای مسیر را
کنار بزنند.
آموزش این جهان سرکش همین است:
«نفهمیدن
بهانه‌ای برای
نایستادن نیست.»
باید
بیاموزی که
در دل این تاریکی مطلق
خودت چراغ باشی.
باید
یاد بگیری که تنهایی
نه یک زندان
بلکه کارگاهی است
برای تراشیدن الماس درون تو.
اگر کسی
نقشه را به تو نداد
نقشه را
از نو بکش!
اگر کائنات
پاسخی نداد
خودت صدا شو
طنین شو
آهنگ شو.
_ _ _
انگیزه
آن جرقۀ کوچکی نیست که
از بیرون ببارد؛
انگیزه
آتشفشانی است که
از درون سینۀ تو
سر برمی کشد
وقتی که
می فهمی هیچکس
به جز خودت
مسئول شکفتن این دانه نیست.
ببین!
درختان
هیچگاه
از زمین نمی پرسند که «مقصد کجاست؟»
آنها فقط
ریشه می دوانند
برگ می‌آورند
نور را می بلعند
و به آسمان
لبخند می‌زنند.
تو نیز
درخت باش؛
محکم
استوار
در عین نرمی
در برابر طوفانهایی که
نامت را از یاد برده‌اند.
_ _ _
و در انتها...
نگاه کن!
آسمان ابری این شعر
دارد شکافته می‌شود.
نور
آرام و بیصدا
از لای درز پنجره ها
به درون می‌خزد.
جهان
هرچقدر هم که
بزرگ
ناشناخته و گم گشته باشد
به اندازۀ یک آغوش
به اندازۀ یک لبخند
به اندازۀ
یک «امروز نو»
برای تو جا دارد.
ما کجاییم؟
مهم نیست!
مهم این است که
می‌رویم
می‌سازیم
دوست می‌داریم
و تا آخرین نفس
زندگی را
به بازی درخشان امید
دعوت می‌کنیم.
برخیز!
صبح است
و این زمین سرگردان
هنوز
به معجزۀ قدمهای تو
نیاز دارد.

///




#شعر_فارسی
#ادبیات_توسعه
#بودن
#ادبیات_فارسی
#مشاور_تحقیق_و_توسعه
#حجت_بقایی
#hojjat_baghaei
#hojjatbaqaee
۱ نفر این را امتیاز داده‌است
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید