« مرثیهای برای تاجر آبرو»
«حجت بقایی»
دشت
ترازویی بود که در آن
حقیقت را
با گودال می سنجیدند
و روباه
تنها تاجر این بازار بی کالا بود.
او سکههای نقرهای «اعتماد» را
در جیب مشامش داشت
اما انسان
با دستانی
... دیدن ادامه ››
که
بوی «هیچ» میداد
نقشۀ جهان را
از زیر پای او پاک کرد.
روباه بوی لقمه را که شنید
معرفتش نگذاشت تنها
غذا بخورد
رفت و دوستانش را خبر کرد
انسانها که تله گذاشته بودند
بوها را پاک کردند
و غذاها را از آنجا دور کردند
وقتی
دوستانش آمدند
روباه
در «دادگاه نگاهها»
ایستاده بود
همانجا که
چشمها
به جای دیدن
«قضاوت» میکنند.
و نگاه گله
مثل «سرب مذاب»
بر شانههای لرزان او
فرو ریخت.
او
دروغ نگفته بود
اما حقیقت
در آن دشت
«پرندهای پرکشیده» بود.
و او
بی سلاح
در میان خنده های بیصدای محققان و شکارچیان
«سقوط یک آینه» را
تجربه کرد.
او در گودال دوم
«بدهی سنگین یک باور» را پرداخت کرد.
قلبش
نه از گرسنگی
که از «سرمای بیاعتباری» ایستاد
همان لحظه که
شریانهایش
دیگر توان حمل این بار شرم را نداشتند.
روباه از خجالت جان سپرد
و اما ما...
ما که «بندبازان دروغ» هستیم
ما که در تئاتر زندگی
هر روز
«نقابی از گرانیت»
به چهره میزنیم.
ما که
حتی وقتی رسواییمان
مثل
«خورشید ظهر»
میتابد
باز هم
با «قدمهای آهنین»
بر فرش دروغهایمان
راه میرویم.
روباه
در گودال مرگ
از جنس «بلور»
شکست
اما ما
با پوست اندازی
اخلاقی
هر روز
«سنگتر» میشویم.
چقدر
تراژیک است
او که
نماد مکر بود
در «شستشوی شرم»
غرق شد
و انسان که
مدعی کرامت است
در «مرداب تکرار»
هنوز نفس میکشد.
انسان
تنها موجودی است که میتواند
«وجدانش» را
در قمار دروغ ببازد
و باز هم
به زندگی
دهن کجی کند.
///
این سوژه را فرصت داشتم بیشتر کار می کردم ...