اجرای دیشب «خاکستر به خاکستر» تجربه‌ای عمیق و تأثیرگذار بود. کارگردانی هوشمندانه، با تاکید بر مدیریت سکوت‌ها و مکث‌های پینتری، به خوبی توانست فضای ابهام‌آلود و تهدیدآمیز نمایشنامه را بسازد. بازی درخشان بازیگران، به ویژه در انتقال احساسات از طریق بدن و چهره، ستودنی بود و کاملاً با پیچیدگی‌های متن هماهنگ بود. طراحی نور و صدا نیز نقشی حیاتی در فضاسازی داشت و به تقویت حس پوچی و از دست رفتن خاطرات کمک کرد. این اجرا نشان داد که خاکستر به خاکستر نمایشنامه‌ای درباره مرگ هویت و حقیقت است.
از تمامی عوامل برای خلق چنین اثری سپاسگزارم.