نمایش دایره‌ی گچی قفقازی رو دیدم؛ اجرایی متفاوت و پرانرژی بود.
یکی از چیزهایی که خیلی به چشم می‌اومد، تعداد بالای بازیگرها بود؛ اما این فقط یه شلوغی بی‌هدف نبود—هرکدوم از بازیگرها، مخصوصاً اون‌هایی که تجربه‌ی اولشون بود، با تمام وجود سعی می‌کردن بهترین باشن.
همین تلاش و شور، عشقِ به تئاتر رو توی فضای سالن پخش می‌کرد.
بازی خانم حاجی‌زینل خیلی برام تأثیرگذار و دوست‌داشتنی بود—با انرژی و تسلط.
نقش متفاوت علی مساوات هم برام جالب بود؛ حضوری غیرمنتظره و متفاوت، که نشون می‌داد چقدر از قالب‌های قبلی خودش فاصله گرفته و به تجربه‌ی تازه‌ای وارد شده.
البته بعضی از بازیگران باتجربه، اون‌طور که انتظار می‌رفت ظاهر نشدن و اجرای ضعیف‌تری داشتن، که تا حدی از کیفیت کلی کار کم کرده بود.
اما چیزی که واقعاً دلم می‌خواد بهش اشاره کنم، رفتاریه که متأسفانه داره توی سالن‌های تئاتر عادی می‌شه: استفاده از موبایل وسط اجرا.
نور صفحه‌ی گوشی، صدای نوتیفیکیشن، حتی یه نگاه کوتاه... همه‌ی این‌ها لحظه رو می‌شکنه.
کاش یادمون نره که تئاتر یه قرارداد نانوشته بین ما و صحنه‌ست. ‌