نام مرتضی کوهی عزیز رو با نمایش «پس از» شناختم و نمایش «ناگه‌آن» رو به خاطر همین نام به تماشا نشستم اما اگر به فرض محال از نام خالق اثر بی اطلاع بودم در همون دقایق آغازین متوجه می‌شدم که این اثر متعلق به مرتضی کوهی هستش‌. این قضیه نشان از صاحب سبک بودن خالق اثر داره. و این صاحب سبک بودن از انتخاب موضوع متن تا اجرا حفظ و تقویت شده. به نظر من این اجرا تعادل جالبی میان فرم و محتوا ایجاد کرده بود که قابل تقدیره. از متن و کارگردانی که عبور کنیم به بازی های درخشانی بر می‌خوریم که خانم امیری قطعا درخشان تر ظاهر شدند.
دیدن این اثر رو به همه علاقه‌مندان پیشنهاد می‌کنم. به احتمال زیاد از این عاشقانه پر رمز و راز لذت خواهید برد.
همچنین در پایان خسته نباشید می‌گم به تک تک اعضای این گروه به خاطر اجرای زیبا و حرفه‌ای که ارائه دادند.