چریکه بهرام یا ایمان به قدرت تصویر ساخته‌ی فرشید قلی‌پور حماسه‌ای است در ستایشِ حماسه‌سازِ خیال و کلمه. انتشار این مستند از فیلم‌نت وزنه‌ی سنگینی است بر ادبیاتِ دراماتیک این مرز و بوم. تماشای آن در روزهای اغتشاش و جنگِ شهریِ دشمن دو فکت را به بیننده القاء می‌کند، 1: هنرْ در بدترین شرایط نیز می‌تواند درمانی بر دردهای بی‌درمان باشد. 2: هنرمند هرگز نخواهد مُرد. بیضایی یک افسانه نبود، شکسپیرِ ایران بود. قلی‌پور در همکاری‌هایی که با نشر بوی کاغذ داشته تأثیرگذارترین دیالوگ‌ها از نمایشنامه و فیلمنامه‌های این اُستادْ تمامِ ادبیاتِ ایران را دستچین کرده و در قالب یک کتاب نشر داده؛ این اثر به علاوه‌ی مستندی که درباره‌‎ی آن حرف می‌زنم تقریباً همه‌ی آنچیزی است که باید نسلِ بعدِ بیضایی از او بدانند. قلی‌پور، که خود نمایشنامه‌نویس، بازیگر و کارگردان است با جسارت می‌توانم بگویم بهترین بیضایی شناسِ ایران است. در ابتدای این مستند می‌بینیم که اثر، تقدیم می‌شود به زاون قوکاسیان. قوکاسیان با نوشتن درباره‌ی «سگ کشی» و پدیده‌ای که همراهِ خود دارد بیش‌ترین کمک را به شناختِ این اُستادْ تمامِ دراماتیک ایران کرد. به گفته‌ی جعفری: اگر کسی بتواند متنِ بیضایی را از رو بخواند بازیگر است. اگرچه دلِ خوشی از پلتفرم‌های نمایش خانگی ندارم، به دلیلِ پخشِ «تاسیان» پاکروان از فیلیمو و «کارناوال» جوان از فیلم‌نت، امّا «چریکه بهرام» بنظرم ماندگارترین فعالیتِ رسانه‌ای یک پلتفرم است و...
متن کامل را در مجله سینمایی برداشت بلند بخوانید.
https://longtake.ir/mag/?p=26003
https://www.aparat.com/v/tuu4qal