راستش «سر انقلاب» برام بیشتر از یه نمایش تاریخی بود. حس کردم کار داره درباره‌ی آدم‌ها حرف می‌زنه، نه خودِ واقعه، و این انتخاب خیلی بهش کمک کرده. مخصوصاً این‌که نرفته سمت شعار و قضاوت، و با یه طنز تلخِ کنترل‌شده اجازه داده موقعیت خودش کم‌کم باز بشه.

چیزی که دوست داشتم این بود که متن هی توضیح نمی‌ده؛ جاهایی مکث می‌کنه و به تماشاگر اعتماد داره. میزانسن‌ها ساده ولی دقیق‌ان و ریتم رو بی‌ادا نگه می‌دارن. بازی‌ها هم اغلب جمع‌وجور و درونی‌ان، بدون اغراق، که کاملاً با فضای کار جوره.

برای من نقطه‌ی قوت اصلی اینه که نمایش بعد از تموم شدن ولت نمی‌کنه؛ یه چیزایی می‌مونه تو ذهنت و هی برمی‌گرده. به نظرم این یعنی کار، فکر شده و جدیه.