مو سپاس گزار لطف بی کران اَحدوم
که رگ خواب شماره یاد گرفتوم بِلَدوم

مو همو کارگرِ باغِ قانعِ ساده دلوم
تویی سیب سرخ لبنانیِ توی سِبَدوم

با تو شاد و سرخوشوم از تو بیفتوم اگه دور
دو تا چشمِ خیسِ آبشارِ تَهِ اَخلِمَدوم

با تو حُرُّم یا حبیبِ بن مظاهر، وهَبوم
بی تو شمر و عمرعاصوم خولیوم عَبدُوَدوُم

یِک زِمین ... دیدن ادامه ›› بی صاحابیُوُم که افتاده کنار
تویی شیش تا دُنگ پایِ مُهر و مومِ سِندوم

نِمِدِنوم که دقیقا اینا چیه می نویسوُم
غزله؟ قصیده یِ؟ مثنویه؟ مُرَدَدُوم!

نِمخوام که من بُشُوم مُخوام که با تو ما بِشم
بِرء شنتیا شدن کنار تو در صَدَدُوم

خیلی گمنام تو خراسانوُم وُ شعر مُو تویی
شعرِ لهجه یِ غلیظِ شاعرایِ مَشهَدُوم

مجتبی حیدری(شنتیا)🌱🌷