خدا قوت به همگی عوامل چه روی صحنه،چه پشت صحنه...
متن های کهبد تاراج همیشه خاص و متفاوت از نویسنده های دیگه بوده،من تقریبا اکثر نمایش های ایشونو یا دیدم یا نمایشنامه هاشونو خوندم و براشون احترام ویژه ای قائلم...
کارگردانی آقای ضیایی قابل قبول بوده و روی صحنه هم بسیار درخشان ظاهر شدند،فقط یکی دو جا متوجه گفتن دیالوگشون نشدم و درپایان نمایش احترامشون به تماشاگر و مردم بسیار ارزشمند بود...
همه اپیزودها یک طرف،اپیزود پلاسکو هم یک طرف دیگه،برای منی که آتش سوزی پلاسکو و بازتاب بعدشو در زندگی شخصیم تجربه کردم بسیار ملموس و باورپذیر بود و نمایش هم طوری تموم شد که یادمون نره توی این چند ماهه اخیر چیا ب سرمون اومده و چطوری و ب هر مشقتی هم که شده داریم برای بقای خودمون برای نفس کشیدن هنر و کمی امید داشتن تلاش میکنیم...
بازی بعضی از بازیگران درخشان تر بود،مجید رحمتی که از هیچ هم ی اکتی پیدا میکنه برای اون نقش،شادی ضیایی که همیشه نقشو برات زندگی میکنه روی صحنه،فرنوش نیک اندیش هم همیشه خاص بوده روی صحنه...
بهترین اتفاق هارو برای کل گروه نمایش چند سال پیش آرزومندم🙏