برای من دیالکتیک فقط یک نمایش نبود، بیشتر شبیه یک جلسه عمیق روان‌ شناسی بود که از همان دقایق ابتدایی تا پایان، ذهنم را درگیر نگه داشت.
یکی از نقاط قوت اثر، ارتباط مستقیم با مخاطب بود که باعث می‌ شد احساسات و مفاهیم نمایش با قدرت بیشتری منتقل شوند. اجرای مسلط جناب خوب‌ زاده و بازیگر مقابل، نقش مهمی در شکل‌ گیری این ارتباط داشت و باعث شد لحظه‌ای از فضای نمایش فاصله نگیرم.
متن و کارگردانی به‌ خوبی در خدمت مفهوم اثر بودند و مخاطب را به فکر کردن وادار می‌ کردند. موسیقی انتخاب مناسبی داشت و در ایجاد فضای روانی نمایش مؤثر بود، هر چند در برخی لحظات اگر حجم صدا کمی کمتر می‌ بود، دیالوگ‌ ها با وضوح بیشتری شنیده می‌ شدند.
در پایان نیز برخورد صمیمانه و بدرقه مخاطبان توسط جناب خوب‌ زاده، ارزش و تأثیر این تجربه را برای من دو چندان کرد.
اگر قصد دیدن این نمایش را دارید، به نظرم با این ذهنیت وارد سالن نشوید که قرار است فقط یک تئاتر ببینید، شما با اثری مواجه هستید که مانند یک کلاس روان‌ شناسی، شما را وادار به تأمل در خود و روابط انسانی می‌ کند.