نمایش آشفته، ناهمگون، پر از عدم سنخیت، ناشیانه، ناپخته، پر از نقص و حتی مسخره ای بود! بزرگترین نقطه مثبتش که اصلا به خاطر همونم رفتم دیدمش، لذت بردن از دیدن رها پوررحمتی توی نمایش بود که حتی اونم در کمال تعجب کاملا به دلم نشست چون نوع رو مخی از صدا و بیان کلمات داشت که تو بیشتر صحنه ها تو ذوقم میزد! "تئاتر" کلا یه سری چیزا داره که خیلی پیش میاد که اصلا دوسش نداشته باشم و این تئاتر پر از اونها بود! چیزایی که فقط روی صحنه فرمیک لعنتی تئاتر ایرانی میتونم ببینم و جلوی دوربین فیلمبرداری اصلا و ابدا موجودیت نداره. صحنه هایی هم داشت که خندوندتم و اونا رو دوس داشتم. درسته که نمایش ضعیفی بود واسم ولی از وقت و هزینه ای که واسش گذاشتم و تجربه دیدنش تا حدی راضی ام!
نمره من به این نمایش: ۲ از ۵
این ۱۲مین تئاتری بود که امسال دیدم!
دوس دارم جلسه تحلیل روانشناختیش رو هم برم!