بازیگرها با انرژی و تعهد قابلتوجهی روی صحنه حاضر بودن و بهنظرم نمایش ارزش یک بار دیدن رو داره.
۱. در چند صحنه بازیگرا نتونستن خندهاشون
... دیدن ادامه ››
رو کنترل کنن که باعث شکستن فضای نمایشی میشد؛ مسئلهای که هنوز جای کار داره.
۲. نمایش در برخی لحظات بیش از حد روی گریه و برانگیختن احساسات تکیه میکرد. اشک ریختن لزوما به معنای تاثیرگذاری عاطفی نیست. علاوه بر این، در بعضی صحنهها دیالوگها بهجای اینکه بهصورت ارگانیک از دل موقعیت و روابط شخصیتها بیرون بیاد، بیشتر کارکرد انتقال پیام داشت. مثلا در صحنهای حضور ناگهانی سیاوش در کنار سهراب بیشتر بهانهای برای بیان جملهی «ظالمان حق مظلوما رو میخورن» به نظر میرسید تا نتیجهی طبیعی منطق روایت.
۳. بازیگر نقش شخصیت ترک، بخش مهمی از بار طنز نمایش را به دوش میکشید و کیفیت لحظات کمدی رو به شکل محسوسی ارتقا میداد. احتمالا اگر نبودش، امتیاز پایینتری به نمایش میدادم.
۴. اگر اشتباه نکنم از strobe lighting استفاده شده بود. ایجاد حس حرکت استاپموشن در میزانسن و حرکات بازیگران از طریق نور، برای من تجربهای تازه و جذاب بود.
۵. صحنهی پاره شدن تسبیح و پخش شدن مهرهها روی زمین، از نظر بصری و دراماتیک یکی از تاثیرگذارترین لحظههای نمایش برای من بود.