میریم تو سالن و میشینیم تا اجرایی ببینیم، همه خسته ایم
از سرکار اومدیم یا از دانشگاه مهم‌نیست، ما مردم خسته ایم
و بعد وارد فضایی میشی که حداقل ۱ ساعت فراموش میکنی کی بودی و از کجا اومدی، با چه دردی اومدی
بین تماشاگر و بازیگر صحنه فرقی حس نمیشه، انگار همه یکی هستیم
فرصتی برای به خود اومدن که ما واقعا داریم چیکار میکنیم؟
دیالوگ هایی که از دل درد جامعه بیرون میاد
پس گوشی هاتون رو خاموش کنید و از بازی محمود رشیدی لذت ببرید
فقط خدا فرصتی برای به خود اومدنه….