در روز
از روز
تا روز
آغاز از ساعت
پایان تا ساعت
دارای سانس فعال
آنلاین
کمدی
کودک و نوجوان
تیوال | نسیم پیرایرانی درباره نمایش فراموشخانه: درود به تیم عزیز فراموشخانه نقاط قوت و نقاط ضعف را تیتروار مینویسم
SB > com/org | (HTTPS) localhost : 08:49:58
درود به تیم عزیز فراموشخانه

نقاط قوت و نقاط ضعف را تیتروار مینویسم که در زمان صرفه جویی شود
( با احترام این نوشته ، فقط نظر و پیشنهاد هستند چون وظیفه من به عنوان یک مخاطب دوست دار تئاتر ، ایجاب میکند که در این پلتفرم بیانشان کنم ) :

نقاط قوت :
- اجرای زنده آوازهایی که حرفه ای ، مسلط و بااحساس اجرا شدند ( کاش قوانین اجازه میداد که تک صدای خانم تنها اجرا میکردند .... )
- سوژه و موضوع خوب بود
- 80 درصد بازی ها قابل قبول بودند ( بازیهای سه گانه نقش فالگیر و جناب حیدری و ملیجک برای القای یک گیجی و منگی ... دیدن ادامه ›› کابوس وار ، زیبا بود ، بازی نقش همسر شاه ( خانم نادری ) و بازی نقش خواجه ( باورپذیر و به اندازه بود )
- بازی نقش ملیجک به یادماندنی بود
- حرکتهای سایه روی پرده سفید جالب بود

نقاط ضعف :

- 2 مورد از المانهای صحنه اشکال تاریخی داشتند ( وان و پاف mdf مکعب مستطیلی ) ... به تاریخ روایت قصه مرتبط نبودند و اجازه نمیدادند المانهای مناسب دیگر ، اثرگذار باشند

- بازیها اکثرا اغراق آمیز بودند. ( برای بازیگر نقش فالگیر ، خواهر شاه و مامور آمار نیاز چندانی به فریاد و حرکات فرم نبود اصولا ... )

- بازیگر نقش خانم مسن و سالخورده فقط گریم سفید و عصا داشتند . باور نکرده بودند که نقش، سن بالایی دارد . راه رفتن ، بیان و تکیه شان بر عصا اصلا حس سن بالا را القا نمیکرد

- صدای اجرا کم و ناواضح بود ... کلمات برخی بازیگران قابل تفکیک نبود . کاش میشد از میکروفون استفاده کرد
- سناریو جای کار بیشتر داشت و میشد برای مخاطب ایرانی ، پخته تر و ملموس تر شود مثلا ارتباط تاریخی آقامحمدخان با این خاندان مشخص نبود ( واضح تر میشد بیان شود )


در پایان برای همه شما موفقیت و درخشش روزافزون آرزو میکنم ...


تماشای «فراموش‌خانه» برای من یک تجربه‌ی کامل و کم‌نظیر بود؛ نمایشی که از همان لحظه‌ی ورود، مخاطب را در فضای رازآلود و پرتعلیق خود غرق می‌کند. صحنه‌سازی دقیق و هوشمندانه، همراه با نورپردازی حساب‌شده، حال‌وهوای عمارت قجری را به شکلی زنده و تاثیرگذار بازآفرینی کرده بود. گریم و طراحی کاراکترها به‌قدری ظریف و درست بود که هر شخصیت، هویت و گذشته‌ی خودش را به‌خوبی حمل می‌کرد. بازی‌ها یک‌دست، پرانرژی و باورپذیر بودند و ریتم اجرا اجازه نمی‌داد لحظه‌ای از داستان جدا شوی. صدابرداری و موسیقی نیز به‌زیبایی با فضا همراه شده بود و تعلیق نمایش را چند برابر می‌کرد. در مجموع، «فراموش‌خانه» نمایشی است که تا مدت‌ها در ذهن می‌ماند و ارزش دیدن و دوباره دیدن دارد.
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید