امشب «مده‌آ»ی استاد حمیدرضا نعیمی را دیدم؛ اجرایی که برای من بیش از بازخوانی یک تراژدی کلاسیک، مواجهه‌ای دوباره با رنج، عشق، خیانت و تاریکی انسان بود.
بازی‌های درخشان خانوم ها بهار نوحیان و ریحانه رضی و موسیقی زنده، آواز و حرکت‌های فرمالیستی همگی جهانی ساخته بودند که گاهی بیشتر از کلام، با روح تماشاگر حرف می‌زد.
استاد عزیزم،
دیدن این اثر برای من یادآور همان چیزی بود که همیشه از تئاتر آموخته‌ام: هنر، قرار نیست فقط پاسخ بدهد؛ گاهی باید پرسشی در ما باقی بگذارد.
به احترام سال‌ها آموختن و آفرینش،
دست‌مریزاد استاد.
بیشتر از اینها از نظم و دقت و ظرافت در اجرا لذت بردم
مانا و برقرار باشید ✌🏻✨