شهر یا سالن...
تالار وحدت
تئاترشهر تهران
تماشاخانه ایرانشهر
مجموعه تئاتر لبخند
خانه نمایش مهرگان
عمارت هما
عمارت نوفل لوشاتو
تئاتر هامون
تالار مولوی
تماشاخانه سنگلج
تماشاخانه هیلاج
تالار هنر
تالار محراب
تماشاخانه طهران
خانه هنرمندان ایران
خانه تئاتر
تماشاخانه استاد جمشید مشایخی
مجموعه E-ACT
خانه نمایش دا
بلک باکس ایرانمال
SB > com/org | (HTTPS) localhost : 22:59:49
با خرید بلیت از تیوال، برای رفت و برگشت با تپسی، تخفیف میگیرید! ... اطلاعات بیشتر
۹ ساعت پیش
نمایش جزیره را با فرهاد دیدم. قرار شد هفت یکدیگر را در ایستگاه تئاتر شهر ببینیم. فرهاد کافه محبوب من را دوست ندارد در نتیجه در کوچه پس کوچههای ... دیدن ادامه ››
چهارراه ولیعصر به دنبال کافه حیاطدار گشتیم و در یکی از بنبستها رفتیم و کافه مد نظرمان را پیدا کردیم. من که میخواستم غذا بخورم، ناچار چای و کیک خوردم و بیرون آمدیم به سالن چارسو رفتیم. رفتیم و نشستیم و نور ما رفت و نور صحنه آمد.
میخواهم اول از متن شروع کنم. نمایش درباره دو زندانی است که با مسائلی دست و پنجه نرم میکنند. یکی از مهمترین این مسائل خمودگی و ملال است. آنها از طریق بازیها تلاش میکنند، ساعتهای عمرشان را در سلول بگذرانند. مسئله دیگر اجرای تئاتری است که گویا تصمیم جمعی زندان است. ما این موضوع را از آنجایی میفهمیم که جان با بازی استاد زنجانپور در تهدید وینستون میگوید اگر تمرین نکند به رئیس زندان میگوید یا از این نشانه که سلولهای دیگر کارهای هنری دیگری را تمرین میکنند. به نظرم انتخاب نمایشنامهنویس برای نمایش زندانیان هم جالب است. شخصیتها قرار است، نمایشنامه آنتیگونه را اجرا کنند. آنتیگونه هم مثل زندانیان نمایش متهم به جرمی بوده و به مرگ محکوم شده. بازی با نمایش آنتیگونه میتوانست باعث کشفی در شخصیت یا تغییری در او شود اما نمایش به این سمت حرکت نمیکند و در همان گام اول حل مسائلش باقی میماند و پیش نمیرود. به نظرم مهمترین مشکل نمایشنامه آن جاست که بر روی برخی از احساسات بیش از اندازه تأکید میکند. به عنوان مثال در صحنهای که جان میگوید ۳ ماه دیگر آزاد خواهد شد. شخصیتها دقایق بسیاری خاطراتشان را مرور میکنند و این مرورها منجر به هیچ تغییری چه در سطح درونی و چه در سطح بیرونی شخصیت نمیشود و به این معنی کنشی رخ نمیدهد.
در سطح اجرا که با فرهاد حرف میزدیم درباره پرده پشت سر بازیگرها، قطعه سنگ و موسیقی حرف زدیم. هر چند که وجود پرده و بازی با تصویر از نظر بصری جذاب است اما به نظرم کارکردی در اثر ندارد یا موسیقی صرفا برای فضاسازی استفاده میشود و با منطق کلی اجرا سازگار نیست. البته باید به این موضوع اشاره کرد که مجموعه عناصر موسیقی و تغییر تصویر به نگهداشتن تمرکز مخاطب روی صحنه کمک میکند اما همانطور که گفتم نمیتواند با منطق کلی اجرا و اجزای متن ارتباط برقرار کند.
در پایان بسیار خوشحالم که استاد زنجانپور را روی صحنه دیدم. ایشان از جمله کسانی هستند که تأثیر بسیار مهمی روی پیشینه نمایشی ایران گذاشتهاند. امیدوارم صحیح و سلامت باشند و ما از تجربیاتشان بهره ببریم.
میخواهم اول از متن شروع کنم. نمایش درباره دو زندانی است که با مسائلی دست و پنجه نرم میکنند. یکی از مهمترین این مسائل خمودگی و ملال است. آنها از طریق بازیها تلاش میکنند، ساعتهای عمرشان را در سلول بگذرانند. مسئله دیگر اجرای تئاتری است که گویا تصمیم جمعی زندان است. ما این موضوع را از آنجایی میفهمیم که جان با بازی استاد زنجانپور در تهدید وینستون میگوید اگر تمرین نکند به رئیس زندان میگوید یا از این نشانه که سلولهای دیگر کارهای هنری دیگری را تمرین میکنند. به نظرم انتخاب نمایشنامهنویس برای نمایش زندانیان هم جالب است. شخصیتها قرار است، نمایشنامه آنتیگونه را اجرا کنند. آنتیگونه هم مثل زندانیان نمایش متهم به جرمی بوده و به مرگ محکوم شده. بازی با نمایش آنتیگونه میتوانست باعث کشفی در شخصیت یا تغییری در او شود اما نمایش به این سمت حرکت نمیکند و در همان گام اول حل مسائلش باقی میماند و پیش نمیرود. به نظرم مهمترین مشکل نمایشنامه آن جاست که بر روی برخی از احساسات بیش از اندازه تأکید میکند. به عنوان مثال در صحنهای که جان میگوید ۳ ماه دیگر آزاد خواهد شد. شخصیتها دقایق بسیاری خاطراتشان را مرور میکنند و این مرورها منجر به هیچ تغییری چه در سطح درونی و چه در سطح بیرونی شخصیت نمیشود و به این معنی کنشی رخ نمیدهد.
در سطح اجرا که با فرهاد حرف میزدیم درباره پرده پشت سر بازیگرها، قطعه سنگ و موسیقی حرف زدیم. هر چند که وجود پرده و بازی با تصویر از نظر بصری جذاب است اما به نظرم کارکردی در اثر ندارد یا موسیقی صرفا برای فضاسازی استفاده میشود و با منطق کلی اجرا سازگار نیست. البته باید به این موضوع اشاره کرد که مجموعه عناصر موسیقی و تغییر تصویر به نگهداشتن تمرکز مخاطب روی صحنه کمک میکند اما همانطور که گفتم نمیتواند با منطق کلی اجرا و اجزای متن ارتباط برقرار کند.
در پایان بسیار خوشحالم که استاد زنجانپور را روی صحنه دیدم. ایشان از جمله کسانی هستند که تأثیر بسیار مهمی روی پیشینه نمایشی ایران گذاشتهاند. امیدوارم صحیح و سلامت باشند و ما از تجربیاتشان بهره ببریم.
شاهین محمدی، سینا دهقان، امیرمسعود فدائی، سپهر، شاهین ه، حامد سعیدفعال، رِزا و محمد مراد میزان این را
خواندند
کهبد تاراج این را دوست دارد
کهبد تاراج این را دوست دارد
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
+۲,۱۶۹,۰۰۰ نفر
+۳۶,۱۸۰ برنامه
+۱۳,۲۷۷,۰۰۰ بلیت
+۲۰۰,۰۰۰ بازدید
۵۸,۷۴۶ برگه
۹,۹۲۶ آلبوم
۵,۶۵۴ پادکست
