در این نمایش، علی‌رغم تلاش قابل‌تقدیر بازیگران، احساس کردم در بخش کارگردانی نتوانسته‌اند از ظرفیت‌های اجتماعی و لایه‌های پنهان روابط میان شخصیت‌ها به‌درستی بهره ببرند. موقعیت‌هایی که می‌توانستند به بستری برای تأمل و پرسشگری تبدیل شوند، عمدتاً در سطح باقی ماندند و اثر نتوانست آن ارتباط عمیق و ماندگار را با من برقرار کند.
با این حال، بازیگران در بسیاری از لحظات توانستند با حضور و انرژی خود، به شخصیت‌ها هویت ببخشند و تا حدودی خلأها را جبران کنند اما این انرژی خوب اکثریت بازیگران در جایی سرکوب می‌شد که بازی خانم لطفی (بااحترام به ایشون) برخلاف انرژی سایرین بسیار بِت، اغلب بی‌روح و حتی در جایی متناقض با موقعیت دلهره‌آوری بود که در آن حضور داشتند.
در مجموع، برای من این نمایش بیش از آنکه تجربه‌ای تأمل‌برانگیز از منظر متن و کارگردانی باشد، فرصتی برای تماشای تلاش و توانایی گروه بازیگری بود.
خسته نباشید به همه عزیزان. 🌹