سلمان هراتی تنکابنی

پیش از تو آب معنی دریا شدن نداشت/ شب مانده بود و جرأت فردا شدن نداشت

بسیار بود رود در آن برزخ کبود/ اما دریغ زهرهٔ دریا شدن نداشت

در آن کویر سوخته، آن خاک بی بهار/ حتی علف اجازهٔ زیبا شدن نداشت

گم بود در عمیق زمین شانهٔ بهار/ بی تو ولی زمینهٔ پیدا شدن نداشت

دل‌ها اگر چه صاف، ولی از هراس سنگ/ آیینه بود و میل تماشا شدن نداشت

چون عقده‌ای به بغض فرو بود حرف عشق/ این عقده تا همیشه سر واشدن نداشت