نمایش، با نگاهی دقیق و گاه تلخ، از آدم‌ هایی میگوید که سال‌ ها روی صحنه زندگی کرده‌ اند و شاید آن ‌قدر در نقش هایشان فرو رفته ‌اند که دیگر خود واقعی‌ شان نمیتوانند باشند. بازی آقای مولویان عالی بود و بسیار لذت بردم

اما ایمان صیاد برهانی...
چیزی که در بازی او دوست داشتم، تلاش نکردن برای (بازیگر بودن) بود. بی‌تکلف، کنترل‌ شده و در عین حال پر از جزییات بود.
به نظرم او از آن بازیگرهایی هست که هنوز میشود چیزهای زیادی از او دید و کشف کرد. استعدادی که اگر فرصت‌ های درست و نقش‌ های متفاوت‌ تری پیدا کند، میتواند خیلی بیشتر از چیزی که امروز نشان داده، خودش را ثابت کند.