تیوال | ZanaKordistani: شبنم زیر مهتاب گزیده‌ی اشعار و هایکوهای ناصح ادیب برگردان به فا

SB > com/org | (HTTPS) localhost : 20:41:41

اثر خود

شبنم زیر مهتاب
گزیده‌ی اشعار و هایکوهای
ناصح ادیب

برگردان به فارسی
زانا کوردستانی

(۳۰۱)
جنگ پیر نمی‌شود،
عُمر را کوتاه می‌کند ـ
هر چه صیقل بخورد!

(۳۰۲)
مرا به مدرسه برد،
گفت که کور نباشم ـ
پدرم!

(۳۰۳)
نسیم ... دیدن ادامه ›› شبانه می‌آورد،
زنی مو شانه می‌کند ـ
بوی باغ گل!

(۳۰۴)
تنها چیزی شادم می‌کند،
گاه به گاه بدان می‌نگرم ـ
عکس من و پدرم!

(۳۰۵)
آهنگی دلنشین است،
قلبم را آرام می‌کند ـ
صدای پسرم محمد!

(۳۰۶)
پرنده‌ای تک‌بالم،
یک بالم زخمی است ـ
معلولیت برادرم!

(۳۰۷)
سی سال پیاپی،
دشت دلم را آب‌پاشی می‌کند ـ
زنی مهربان!

(۳۰۸)
روزگاری دلگیر می‌شد،
به سفیدی موی سرم
جگرگوشه‌ام!

(۳۰۹)
پس از نُه سال،
نهال امید به بار آمد ـ
تک‌فرزند دل!

(۳۱۰)
با انگشتش می‌گشاید،
دگمه‌‌های سینه‌ی بامداد را ـ
پرتوی آفتاب!

(۳۱۱)
تنها با یک نَفَس،
همه‌‌ی ما را اسیر کرده است ـ
دست سیاه کرونا!

(۳۱۲)
چه درد‌ی سخت‌تر است،
از این درد ـ
حلبچه!

(۳۱۳)
سپیده‌دمان،
لحظه‌ای می‌خواهد برای مُردن ـ
روزی سیاه!

(۳۱۴)
گنبد آبی آسمان را،
وعده‌گاه ساخته‌اند ـ
دو توده‌ی ابر!

(۳۱۵)
شدت گرمای خرداد ماه،
آخرین روز انتظار ـ
مرگ بازنشسته‌ای!

(۳۱۶)
شب‌های بهاری،
کوتاه کوتاه شده‌اند ـ
ماه عریان ظاهر شده است!

(۳۱۷)
در گوشه‌ی لب دختری،
جای پای بوسه‌ای است ـ
تابلویی رمانتیک!

(۳۱۸)
غسل حیض می‌کند،
هر سپیده‌دم ـ
زنی باغبان!

(۳۱۹)
انگشتان دست مَرد،
زیارت پستان‌های زن ـ
صفا و مروه!

(۳۲۰)
قهقهه‌ی خنده‌ی زنی‌ست،
که می‌ریزد به دل شب ـ
مهتاب!

(۳۲۱)
عروسی خجالتی‌ست،
به انگشت آفتاب آب می‌شود ـ
برف!

(۳۲۲)
شمشال می‌نوازند انگشتانم،
تار تار موی زنی ـ
رقص می‌کند!

(۳۲۳)
دو رودخانه‌ی شراب‌ست!
با خوش‌ترین طعم ـ
پستان‌های زن!

(۳۲۴)
فستیوال رنگ‌هاست،
رنگین‌کمان افراشته ـ
بهار!

(۳۲۵)
شبنم از گونه‌هایش می‌چکد،
عروس نوروز است ـ
سپیده!

(۳۲۶)
خورشید از چشمانم طلوع می‌کند،
آباد است دل ـ
نور عشق!

(۳۲۷)
شانه بر سر کوه می‌کشد،
با دلی پر از حُزن ـ
مهتاب!

(۳۲۸)
دسته دسته،
سرپناه افکنده‌اند ـ
قارچ!

(۳۲۹)
خلق و خوی‌اش چون ماهی‌ست،
لباس نمی‌پوشد ـ
پاییز!

(۳۳۰)
نگارگری چیره دست است،
سالانه تابلوهایش را به نمایش می‌گذارد-
پاییز!

(۳۳۱)
چون پهلو افتاد،
بالش ماه شد ـ
کوه!

(۳۳۲)
هیچ‌کس صدایش را دوست ندارد،
خواننده‌ای بد صداست ـ
خرمگس!

(۳۳۳)
در آغوش دریا،
می‌رقصد ـ
ماه آسمان!

(۳۳۴)
چهره‌‌اش را غم گرفته،
گویی قطاری بی‌مقصد است ـ
رودخانه!

(۳۳۵)
در اجتماع حاضر نمی‌شود،
تنهایی را دوست دارد ـ
گُل کاسنی!

(۳۳۶)
دسته‌ای پرستو،
سپیدی را آباد کرده‌اند ـ
سمفونی بهار!

(۳۳۷)
لبم ابر می‌زاید،
ابر بوسه‌ات را ـ
باران می‌کند!

(۳۳۸)
از گونه‌اش خون می‌چکد،
تاریخ را مکتوب می‌کند ـ
شهیدِ گل سرخ!

(۳۳۹)
رنگین‌کمان کمربند کرده است،
ابر هم دستمال به دست گرفته ـ
در اردیبهشت ماه!

(۳۴۰)
شب‌هایش تاریک و تلخ‌اند،
که ماه هرگز در آن طلوع نکرد ـ
زنی سیاه‌بخت!

۲ نفر این را امتیاز داده‌اند

برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید

بخشی از آمار تیوال