خواب‌نما به کارگردانی رضا مقصودی فیلمِ پَلَشتِ سینمای ایران است. هیچ توجیهِ اقتصادی‌ای نباید کرامتِ انسانی را، حتّی در پوشِشِ جنسی دیگر جهت فریبِ کاراکترِ هدف، زیرِ سؤال ببرد. هنرْ برای ستایشِ انسان و انسانیت، در مُنحنیِ اخلاق، آفریده شده است. انسانی که نباید حرمتش به‌اندازه‌ای نزول کند که بلیطِ کُنسرت یا نمایشی را اقساطی خریداری نماید و از جهتی دیگر تن به زنانه یا مردانه‌پوشی جهت تأمین نیازهای بَدیهیِ خود دهد. این انسان در سینمای کنونیِ به ‌اصطلاح کُمدیِ ایران بر سر هوّیت و شخصیتِ خود قُمار کرده. مردمی که با غرور و افتخار بیش از 230 شب در خیابان‌ها پرچم‌گردانی کرده‌اند، هویّتِ انسانیِ ایران هستند که متأسفانه سینمای ایران گویی با آنها در موضعِ قهر قرار دارد. نه هر زنانه‌پوشی در سینما شکلِ فریب‌دهنده‌ی اکبر عبدی را پیدا می‌کند و نه هر مردی می‌تواند به هنرمندیِ او زنانه بپوشد. «آدم برفی» میرباقری، «خوابم میاد» عطاران از نمونه‌های هنرِ بازیگری است که علاوه‌بر نوکریِ مردم، در نقش‌ها، ارادتِ خاصّی به ائمه داشت. سینمایی که از «تلقین» نولان یا «جزیره شاتر» اسکورسیزی می‌گوید و بعد چُنین اثرِ غیرِ بهداشتی‌ای را تحویل بیننده می‌دهد، یک سینمای دست‌وپا چُلُفتی است. جدّی‌تر و عمیق‌تر که شویم این سینما در لفافه می‌گوید نسل گذشته‌ی خود را با فریب و کُشتن هم که شده کنار بزن تا بتوانی در آرامش زندگی کنی و...
متن کامل را مجله‌ی سینمایی برداشت بلند بخوانید.
https://longtake.ir/mag/?p=26399
ویدئوی مرتبط را در کانال آپارات من ببینید.
https://aparat.com/v/vmodfc5
✍️ #علی_رفیعی_وردنجانی