خیلی دوستانه پیشنهاد می‌کنم که اگر هنوز فاصله‌ گذاری‌های دقیق، نرم و با ظرافتِ شیده غفاریان رو در مولتی‌ژانرِ(آیکونیک، گوتیت و اکسپرسیونیستی)
"شاه‌رگ" ندیدین، احتمالاً یک بازیِ حرفه‌ای در نوعِ ژانری خودش و با استعاره‌ی موسیقایی پارتیتور شده رو از دست دادین تا به الان؛ البته که هیچ چیزی از ارزش‌های دیگر بازی‌گرانِ باکیفیتِ اثر کم‌نمی‌شه. باید گفت که بعد از دیدنِ اجرا پیش خودم گفتم ای کاش این کار با تولید و امکانات قوی‌تری حمایت می‌شد و البته با عناصر صحنه‌ای که دیدم و غافلگیری که ایجاد شد انتظارم از شادی امیری کارگردانِ کار خیلی بالاتر‌ رفته و روی ایشون حسابِ ویژه‌ای باز می‌کنم برای نظر بر هر هنرنمایشی…👏🏼✌🏼