دیروز ساعت ۱۱:۳۸
وقتی ادبیات روی تخت روانپزشکی مینشیند
دیشب تماشای این اجرا تجربهای متفاوت بود. نمایشی با فضای روانپزشکی که در آن پزشک، نقش مرکزی و هدایتگر را بر عهده داشت و بیمارانش چیزی نبودند جز نامهای آشنا برای اهل ادبیات: صادق هدایت، داستایوفسکی و ناستنکا...
ترکیب «بوف کور»، «شبهای روشن» و «طاعون» در یک صحنه کار آسانی نیست، اما این اجرا نشان داد که ادبیات فارسی و روسی و فرانسوی میتوانند در یک اتاق بیمارستان به گفتوگو بنشینند. صحنهآرایی و بازی حس فضای بسته و تاریک ذهن این شخصیتها را خوب منتقل میکرد.
از نکات برجستهی اجرا برایم این بود که نمایش سعی نکرد ادبیات را ساده مصرف کند؛ شخصیتها واقعاً «بیمار» بودند و در عین حال همان نویسندگان و قهرمانان آثارشان. این دوگانگی، بهویژه در بخشهای مرتبط با بوف کور، تماشایی بود.
اگر اهل تئاتر و ادبیات هستید، این اجرا را از دست ندهید. به دوست عزیزم [رضا عیسی ملکی] و عوامل اجرا تبریک میگویم و منتظر کارهای بعدیشان هستم.