نوشدارو پس از مرگ سهراب…
به بهانه برگزاری بزرگداشت برای خسرو احمدی و بهرام بیضایی
حامد قریب
هفته گذشته نام زندهیاد بهرام بیضایی در مراسم بزرگداشتی گرامی داشته شد؛ بزرگداشتی دیگر برای هنرمندی که در میان ما نیست. اما در حاشیه این مراسم، حسرتی مدام تکرار میشد؛ اینکه چرا وقتی زنده بود، آنقدر که باید برای بازگشت او و اجرای آخرین نمایشش در ایران تلاش نکردهایم؟
چرا باید کار به جایی برسد که هنرمندی با آن جایگاه و اعتبار، دور از صحنهای که سالها برایش زندگی کرد و مردمی که برایشان نوشت و آفرید، چشم از جهان فروببندد و سهم ما از او، برگزاری مراسم بزرگداشت باشد؟
چرا همیشه نوشدارو پس از مرگ سهراب میرسد؟
اکنون، تنها چند روز بعد، خانه تئاتر میزبان
... دیدن ادامه ››
بزرگداشت خسرو احمدی است؛ هنرمندی که نامش برای علاقهمندان تئاتر و تلویزیون یادآور سالهایی پر از نقشآفرینی، خلاقیت و خاطره است.
ستارهای از نسل هنرمندانی که روزگاری روی صحنه درخشیدند و برای ما خاطره ساختند؛ اما امروز شرایط جسمی و سلامتیاش چندان مساعد نیست.
این دو اتفاق، در فاصلهای کوتاه، ما را به فکر فرو میبرد. انگار عادت کردهایم قدر هنرمندانمان را در زمان غیبتشان بدانیم؛ یکی را وقتی دیگر نیست، دیگری را وقتی روزگار، توان و فرصت درخشش گذشته را از او گرفته است.
بعضی آدمها فقط بازیگر نیستند؛ بخشی از حافظه یک نسلاند. آدمهایی که با خندههایشان خندیدهایم، با نقشهایشان زندگی کردهایم و بیآنکه بدانیم، گوشهای از کودکی و جوانیمان را به آنها سپردهایم. خسرو احمدی برای بسیاری از ما یکی از همین آدمهاست.
مگر میشود سالهای حضورش در تئاتر و تلویزیون را فراموش کرد؟ مگر میشود هنرمندی را که روزگاری با توان، شور و خلاقیت روی صحنه حضور داشت، اکنون فقط با شرایط جسمی امروز به یاد آورد؟
ارزش یک هنرمند تنها به روزهایی نیست که در مرکز نورافکنهای صحنه ایستاده است؛ بلکه باید گفت برخی هنرمندان شایسته و لایق آن هستند که حتی وقتی از صحنه دور میشوند، برایشان ایستاد و کلاه از سر برداشت.
البته برگزاری بزرگداشت برای هنرمندان اتفاقی ارزشمند و قابل احترام است؛ اما پرسش اینجاست که چرا گاهی این مراسمها به جای آنکه بخشی از یک جریان مستمر حمایت و قدردانی باشند، به فرصتی برای جبران حسرتهای گذشته تبدیل میشوند؟
چرا باید برای اجرای آخرین نمایش یک هنرمند حسرت بخوریم؟ چرا باید وقتی سلامت و توان یک هنرمند تحلیل میرود، تازه یادمان بیفتد که او چه جایگاهی در فرهنگ و هنر این سرزمین داشته است؟
خسرو احمدی امروز بیش از هر چیز به محبت، توجه و همراهی نیاز دارد. نه از سر ترحم، بلکه از سر ادای دین به هنرمندی که سالها برای ما روی صحنه رفت و بخشی از زندگی هنری خود را به ما بخشید.
کاش بزرگداشتها فقط مراسمی برای مرور گذشته نباشند. کاش بهانهای شوند برای دیدار، حمایت، همراهی و قدرشناسی در همین امروز؛ وقتی هنوز میتوان دست هنرمندی را فشرد و به او گفت که فراموش نشده است.
بهرام بیضایی دیگر در میان ما نیست و حسرت فرصتهای ازدسترفتهاش باقی خواهد ماند. اما خسرو احمدی و بسیاری از هنرمندان نسلهای گذشته هنوز هستند؛ در همین روزها، در همین شهرها و حتی در همین هوای آلودهای که نفس کشیدن را دشوار کرده است. این بار دیر نکنیم تا نوشدارو به موقع برسد و سهراب زنده بماند.
مسئله فقط خسرو احمدی یا بهرام بیضایی نیست؛ بلکه عادت تلخ ما یعنی قدرشناسی پس از فقدان و افسوس پس از فرصتهای ازدسترفته است.
ایران و مردمش بیش از هر زمان دیگری به پایانهای خوش نیاز دارند. شاید با همین اتفاقهای به ظاهر کوچک بتوان کاری کرد که بتوانیم از این طالع تلخ که به صورت تاریخی گریبان ایران را گرفته، رهایی یابیم.
هنرمندان را باید در زمان حیاتشان ستود؛ وقتی هنوز میتوانند صدای تشویق ما را بشنوند.