ذبیحالله صراطی الیگودرزی
استاد زندهنام "ذبیحالله صراطی الیگودرزی" متخلص به "افشین" شاعر لرستانی، زادهی ۲۵ شهریور ماه ۱۳۴۴ خورشیدی، در الیگودرز است.
استاد افشین، در دو سبک کلاسیک و نو، اشعار بسیاری دارد، و در موضوعات اجتماعی و فرهنگی نیز هرازگاهی مطالبی به نثر منتشر میکرد.
سرانجام ایشان ۲۳ آذر ماه ۱۴۰۳ خورشیدی، درگذشت.
┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄
◇ نمونهی شعر:
(۱)
[رنگ عشق و زندگی]
با تو هرجا هر زمان شادی شکوفا میشود
زندگی با بودن تو شاد و زیبا میشود
جویبار
... دیدن ادامه ››
عاطفه از سینه جاری میشود
چشمهی احساس ما همسنگ دریا میشود
چشمهای پر فروغت ترجمان عاشقیست
من که هستم در کنارت عشق معنا میشود
تو همان خونی که در رگهای من جاری شدی
سینهی من میطپد عمر تو احیا میشود
من که شور زندگی هستم تو شیرین میشوی
قلب من از شورش چشم تو شیدا میشود
مثل خورشید درخشان نور میپاشی به من
نقش من در پرتو نور تو پیدا میشود
راه پر شیب و فراز زندگی در پیش ماست
با توانمندی که دارم پای پیما میشود
هر توانایی که دارم مثل شمشیر من است
با تو این شمشیر من هم تیز و برا میشود
با توانایی من با هوشمندیهای ِ تو
هر گره افتد به کار زندگی وا میشود
من پناگاه تو هِستم پشتبان من تویی
گر تو پشتیبان نباشی قامتم تا میشود
شیر غران هستم و شمشیر بران در کفم
شیر و خورشید وجود ما چه زیبا میشود
چونکه در دلهای ما عشقی اهورایی نشست
رنگ سرخ عاشقی از دل هویدا میشود
شیر سرخ هستم که در ایران مقدس بوده است
بانوی ایرانزمین خورشید والا میشود
ما که راز عاشق را با شقایق گفتهایم
سرخی رنگ شقایق از دل ما میشود
شیر و خورشیدی به رنگ سرخ عشق و زندگی
بر درفش کاویان نقش تماشا میشود
پایبند عاشقی و پاکدامن زیستن
این نماد زندگی در ملک کسری میشود.
(۲)
[مادر]
خدای مهربان با من چهها کرد
مرا از مادر خوبم جدا کرد
من از دیدار مادر بینصیبم
نمیگویم که در حقم جفا کرد
ولی در عنفوان نوجوانی
مرا با کوه غمها آ شنا کرد
مرا در نوجوانی پیر کردند
گلیم عمر من را نخنما کرد
چه شوقی از جوانی در دلم بود
جوان بودم که پیری را صدا کرد
جوان آیینهای از آرزوهاست
ولی آیینهی من را سیا کرد
نمیدیدم زلال چهرهاش را
کسی انگار بر آیینه، ها کرد
مرا با مُهرِ ما در داغ کردند
ولی از مِهر ما در بینوا کرد
برای اینکه ما در را بفهمم
زِ مادر در دلم آتش بپا کرد
میان مادر و کودک چه رازیست
خدا باید که رازش بَر مَلا کرد
پَریشب کودک ذهنم زِ غُصه
به اشک و آه ما در را صدا کرد
هنوز انگار مادر دارد این طفل
که نا آگاهِ خود آغوش وا کرد
ولی آغوش خالی شعلهور شد
که از بیمادری غوغا بپا کرد
فضایِ سینهام از غم فلج شد
که اشک چشم دَردَم را دَوا کرد
سحر بَر خاکِ سَردش گریه کردم
به خوابم آمد و حاجت رَوا کرد
به هر دَردی که دارم چارهساز است
که مادر را خدا مُشکلگُشا کرد
فقط بیمادری معنای دَرد است
که مادر را خدا دَرد آشنا کرد
یقین دارم زِ راهِ مِهروَرزی
غَم بیمادری بَر من عطا کرد
خودش میخواست دستم را بگیرد
به مادر گفت تا دَستم رَها کرد.
(۳)
[الفبای عاشقی]
نگاهم با نگاهت گفت و خندید
دلم چشم سیاهت را پسندید
تمنایی که در چشمان من بود
نگاهت دید و از شادی درخشید
میان شادیِ برقِ نگاهت
تمنا موج میزَد چَشم من دید
نگاهت دید از عمق نگاهم
دلم با دیدنت لرزید و لغزید
کلامی بر زبان من نیامد
و گوش من کلامی از تو نشنید
ولی چشم من و چشم سیاهت
فضای واژهها را در نوردید
نگاهم از الفبایِ نگاهت
هزاران نکتهی ناگفته بِشنید
الفبایِ نگاهِ عاشقان را
فقط عاشق تواند خواند و فهمید.
(۴)
[بیتو میمیرم]
ای عصای خستگیهای دلِ پیرم بیا
ناتوانم بیحضور تو زمینگیرم بیا
بغض تنهایی گلوگیرم شده
سینهام تنگ از هوای بیتو میمیرم بیا
رفتنت مثل غروب جمعههاست
ای طلوع زندگانی بیتو دلگیرم بیا
لحضههای با تو بودن شاد مثل کودکیست
شاد بودن را زِ تو؛ من یاد میگیرم بیا
بیتو هر یک لحظه از عمرم به یک سالی شود
تا نباشی از خودم - از زندگی سیرم بیا.
(۵)
[جشن حضور]
مهتاب غمزه میکرد، قلب ستاره لرزید
چشمک زد آن ستاره تا نور ماه رقصید
بر تخت پادشاهی گویی جَمَک* نشسته
از پرتوِ حضورش جَم لحظهای درخشید
فریادِ شادیانه از هر طرف بپا خاست
وقتی که دستِ مهتاب آمد بدست خورشید
با رقص و پایکوبی تکرار این دو واژه
پیوندتان مبارک؛ پیوندِ ماه و خورشید
شوری دگر بپا خواست وقتیکه چشم مهتاب
از چشمهسار پاکی یک جرعه عشق نوشید
از این تلاقیِ نور شمعی که شد فروزان
وقتی رگِ حیاتِ مولودِ عشق جُنبید
با گریهها و اشکِ این شمع نو رسیده
خورشید خنده میکرد وقتیکه ماه خندید
وقتیکه من رسیدم خورشید شد فروزان
من پَرتویی زِ نورم، فرزندِ ماه و خورشید
جشن حضورِ من بود در کلبهی پُر از نور
روزِ تولدِ من؛ میلادِ عشق و اُمید
من آمَدَم بهدُنیا؛ دُنیا به من نَیامد
دنیا وَفا ندارد؛ بایست گفت و خندید
هرکس وَفا ندارد، قلبش صَفا ندارد
دلهای پاکِ خود را بَر بیوفا نَبندید
تَعزیر در کمین است، اَندازه را نگهدار
شادیِ شادخواران، بایست خورد و نوشید
یادِ تو هَم گرامی، ای مادر عزیزم
نیکی و عشق و پاکی-ای سبز و سرخ و اِسپید
تقدیر من چنین بود، شادی و گریه با هم
میلادِ پَرتوِ نور؛ روزِ وِداعِ خورشید.
---------
* جَمَک: خواهر دو قلوی جمشید. - جَم و جَمَک
از انعکاس نور جَمَک جَم درخشید
(۶)
[اندیشههای رنگین]
عاشقانه
در بهترین شکل شقایق جلوه کردی –
– به جنونم کشاندی
زَبونم نکن
آیینهی شکسته بهایی ندارد!
* * *
ماندگار
سیاه بالاترین رنگ است!
سپید وسیعترین رنگ، وسیعترین عرصه!
و سبز پاکترین اندیشه
سرخ مقدسترین راه!
* * *
اندیشه برانگیز
معبود تو در آسمان است
و آسمان در معبود من، جزیی از کُل
* * *
اندیشه سوز
تو در محیطِ زاویه ریاضت میکشی
و من رها از زاویه ریاضی، در محیطِ مُتناهی
– سِیرِ لایتناهی دارم!
* * *
خودت را بد دیدی
آیینه را شکستی سر بیراه شدی
خودم را شکستم سر براه بودم - شدم
تمام هستی شامل آیینهی من است!
* * *
کوتاهترین
بهترینها، مِهتر = بَرتر، هستند
نه اینکه:
مِهترها – بهتر باشند
بِه – مِه، نَه، مِه – بِه ، درج شده بر نگین انگشتری خسرو انوشیروان
نشانههایی از کوتاه سرودن در فهلویات زمان ساسانی.
گردآوری و نگارش:
#زانا_کوردستانی
┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄
سرچشمهها
https://www.roozaligudarz.ir/category/about-aligudarz/aligudarz-history/
و...