احد شکری

هنرساز بازیگر

این اجرا برای من روایتی نمادین از تولد انسان، ورود به نظم جمعی و وابستگی او به ساختارهایی بود که حیاتش را تداوم می‌بخشند.
تصاویر قدرتمندی مانند تولد از بال‌های پرنده ، صف و نظمی که با یک عطسه شکل می‌گرفت و اتصال به کیسه‌های خون، در کنار موسیقی مناسب، فضایی پرتنش و تأمل‌برانگیز خلق کرده بود.
اگرچه اثر پاسخ روشنی ارائه نمی‌داد، اما پرسش‌هایی درباره آزادی، هویت و وابستگی انسان در ذهنم باقی گذاشت.