ماریا صادقی

هنرساز فعال هنری

شاخ‌های بی‌سر، من تنها یک تماشاچی نبودم؛
‎انگار از پله‌های سالن پایین نرفتم
‎از پله‌های یک ناخودآگاه جمعی پایین رفتم
‎نمایشی که ادیپ و هملت را نه بازخوانی،که از ریشه از خاکِ اسطوره بیرون می‌کَند؛قهرمان‌هایی که دیگر در بندِ سرنوشت و انتقام نیستند
‎در بندِ حفره‌هایی‌اند که جاهای خالی‌شان فریاد می‌زند
‎اینجا شاخ‌ها نماد نیستندجای زخم‌اند
‎شکلی از فقدان که روی صحنه جان می‌گیرد، تا گذشته‌هایی که دفن شده بودند دوباره به شکل سایه،به شکل صدایی نیمه‌تمام،برگردند و حقیقت را به لرزه بیندازند دریا در این نمایش یک موقعیت نبود؛یک ... دیدن ادامه ›› زخم بود
‎یک آینهٔ خیس که خاطرهٔ مادرِ غایب را تکه‌تکه می‌کرد و نهنگ… نهنگ همان حجمِ بزرگی از سکوت بود
‎که آدم را از بیرون نمی‌خورد از درون می‌جوید.
‎مردِ چهل‌ساله‌ای که مادرش را در عمق دریا گم کرده بود، برای من شبیه آخرین پسر زمین بود
‎که تلاش می‌کرد صدای خودش را از صدای امواج تشخیص بدهد. انگار هر قدمش روی صحنه
‎قدم گذاشتن روی یک روایت نفرین‌شده بود
‎و موسیقی گیلان
‎آن لحظه‌ای که نوشو پخش شد
‎نه یک موسیقی؛ یک باز شدن بود
مثل اینکه درِ قدیمی یک خانهٔ نم‌کشیده را فشار بدهی و همهٔ خاطرات، همهٔ نمورها،
‎یکهو از لای چوب بیرون بریزد
‎«شاخ‌های بی‌سر» برای من
‎داستان خفگی نبود؛
‎داستان بازمانده‌ای بود
‎که تصمیم می‌گیرد بالاخره
‎نفس بکشد