۰۶ مهر ساعت ۲۳:۱۳
خداقوت به عوامل نمایش کامل نیستیم
دغدغه ی کارگردان راجع به کامل گرایی و بازخورد وجودی آن در زندگی فردی و زوجی قابل تحسین بود. اینکه در فضایی سورئال انسان ها را با اعمال نصف و نیمه خودشان یا با خود کامل گرایی در قالب یک کارکتر روبرو می کرد از نقاط جالب توجه متن بود.
در ابتدای نمایش کمی ریتم کند بود و شاهد سکته هایی بین دیالوگ های بازیگران بودیم. اما به مرور بهتر شد ولی گاه دوباره دیدنشان را حس می کردیم. کمدی هایی در کار به چشم می آمد که اکثرا با مزه و گاه بی مزه بودند. بازی اکثر بازیگران خوب بود. به خصوص بازیگر نقش کمال گرایی . در کل کار رو دوست داشتم.