سپیده جوکار

هنرساز بازبگر

از اون اجراهایی بود که فرم و معنا در اون مقابل هم قرار نگرفته بودند. بلکه در خدمت روایت پیش می‌رفتند.
ریتم اثر رو خیلی دوست داشتم؛ دقیق، روان و بدون اینکه مخاطب رو پشت پیچیدگی‌های بی‌دلیل رها کنه.
استفاده از نمادها برام جذاب بود؛ نشانه‌هایی که هم برای مخاطب خاص معنا داشتند و هم مخاطب عام می‌تونست با اون ها ارتباط بگیره.
همه‌چیز اونقدر سلیس و هوشمندانه به نمایش دراومده بود که برای فهمیدن اثر، نیازی به رمزگشایی‌های اضافی نبود.
یک اجرای خوش‌ریتم، روشن و در عین حال چندلایه که واقعاً از تماشاش لذت بردم.