نقد تئاتر «ح.میم؛ یک پرتره» | بازتابی از زیستن میان نمایش و واقعیت

سبک: ترکیبی از رئالیسم، بیوگرافی، اجتماع و نمایش در نمایش

---

🟠 خلاصه و درون‌مایه :
این نمایش روایتی از زندگی حسن مقدم، نمایشنامه‌نویس کمتر شناخته‌شده‌ی ایرانی است؛ نویسنده‌ای که میان تاریخ، رنج، ... دیدن ادامه ›› خلق و فراموشی، زیسته و محو شده.
تئاتر سعی دارد با نگاهی چندلایه، صدای خاموش این هنرمند را دوباره زنده کند.

---

🔹 تحلیل هنری

• کارگردانی:
داوود زاهدی با تلفیق نمایش سنتی ایرانی، مونولوگ، روایت مستقیم، و استفاده از تصویر و سینما، ساختارشکنی خلاقانه‌ای انجام داده.
هرچند در بخش‌هایی ریتم کند می‌شود و ارتباط میان سکانس‌ها کمی گسسته است، اما نگاه کلان و هدفمند کار، قابل احترام است.

• بازی‌ها:
احمد افشاری در نقش حسن مقدم با درونی‌سازی دقیق، بیان قدرتمند و انرژی بالا، بار اصلی تئاتر را به‌خوبی بر دوش می‌کشید و توانست تماشاگر را درگیر رنج‌ها و دغدغه‌های این شخصیت کند.
سارا فردوسی به‌عنوان بازیگر مقابل، در کنار ایفای روان نقشش، در یکی از لحظات اجرای زنده که اشتباهی پیش آمد، به‌طرز کاملاً حرفه‌ای توانست صحنه را جمع کند و جریان نمایش را بدون کوچک‌ترین اختلال ادامه دهد ،که این موضوع نشان از تسلط و تمرکز او دارد.
اما نقش راوی (به‌ویژه آن بخشی که روی پرده و درباره نام‌گذاری اثر نمایش داده شد) کمی بی‌روح و فاصله‌دار از فضای زنده‌ی تئاتر بود و آن انسجام حسی لازم را ایجاد نمی‌کرد.

• طراحی صحنه، نور و تصویر:
استفاده از تصویر و روایت همزمان و پخش ویدیوها از خلاقیت‌های ارزشمند کار بود.
ویدیو آرت‌های علیرضا اکرادی به انتقال حس و فضا کمک زیادی کردند.
اما بخش‌هایی از ویدیوهای ضبط‌شده انسجام اثر را بر هم می‌زد و از حال‌وهوای تئاتری فاصله می‌گرفت.

• موسیقی و صدا:
در هماهنگی با فضا و بی‌ادعا؛ اگرچه می‌توانست تأثیر عاطفی عمیق‌تری هم داشته باشد.

• لباس و طراحی بصری:
متناسب با فضای رئال و بیوگرافیک اثر؛ ساده، کاربردی و دقیق.

---

🟢 ارجاع و الهام :

بازسازی یکی از معروف‌ترین نمایش‌های حسن مقدم در دل اثر، یکی از لحظات درخشان اجرا بود.
این ارجاع هوشمندانه، در کنار فرم ساختارشکن اثر، تماشاگر را در مرز بین دیدن و تجربه‌کردن معلق نگه می‌داشت.

---

🔻 جمع‌بندی :

ح.میم.یک پرتره ؛ نمایشی جسور و قابل‌تأمل است که با وجود برخی ناهماهنگی‌های روایی، موفق می‌شود صدای هنرمندی فراموش‌شده را به گوش مخاطب برساند.
اجرایی که در ذهن می‌ماند؛ پر از لحظات ناب و اندیشه‌برانگیز.