نورون های مغز کریستوفر جان فرانسیس بون به خوبی دیده می‌شد.
استفاده‌ی چند بازیگر به‌عنوان تجسم صداها، خاطره‌ها و افکار درونی کریستوفر، نه‌ تنها خلاقانه بود، بلکه به‌ شکلی بی‌ نقص با میزانسن‌ های چشمگیری همراه شده بود. بدن‌ هایی که مثل قطعات ماشین با هم هماهنگ بودن، نورهایی که ضربان ذهن رو نشون میدادن، صداهایی که انگار از مغز بیرون میزدن و همه این‌ها باعث شد ذهن پیچیده‌ی کریستوفر مثل یک اتاق کنترل شلوغ ولی منظم، جلوی چشم ما جون بگیره.