ملیکا باقری فعال هنری

نمایشی که دیدم به واسطه‌ی بازی بازیگران به من چیزی فراتر از یک نمایش معمولی نشون داد؛ این که تو به چشم های بازیگر نگاه کنی و احساس کنی که اون شخص نه به عنوان کرکتری که داره بازی میکنه بلکه به عنوان یک بازیگر به شناخت و درکی از کرکتر خودش رسیده که با همون چشم بهت بفهمونه که نقش رو دریافت کرده، کار راحتی نیست. و من شاهد همچین اتفاقی بودم، تنها کافی بود که ارتباطی چشمی با بازیگران داشته باشم تا متوجه بشم نمایش قراره به درستی پیش بره.
متن نمایش به نوبه‌ی خودش نمایش رو در بر گرفته بود؛ کلمات جوری کنار هم قرار گرفته بودن و تبدیل به جملات و.. شده بودن که انگار قطعات پازل بعد از سال ها دارن دونه به دونه پیدا میشن و رفته رفته به تکامل میرسن. این تنها توصیفی نیست که میشه راجع به متن کرد اما از نظر من قطعات پازل میتونه توصیف بهتری برای این نمایشنامه باشه.
در اخر هم خیلی خسته نباشید میگم به همه‌ی گروه.

نمایش امشب تجسم واقعی مفهوم تضاد در تقابل با یک اجرای مونوتون بود، رعایت دقیق میزانسن و حفظ مداوم روح کار باعث شد که پیوند بین مخاطب و صحنه حتی برای یک لحظه هم قطع نشه و این یکپارچگی بیش از هر چیزی مدیون هوشمندی گروه کارگردانی و تسلط اتاق فرمان بود؛ نمایش زمانی به کمال میرسه که تیم اجرایی، پا به پا در هماهنگی با صحنه حرکت کنه و امشب، این همراهی به شکلی خیره‌ کننده دیده میشد.
متن به نوعی دیگه من رو به وجد اورد، نوشتن همچین متنی در جای خودش نیاز به تفکر و موقعیت سنجی بی نظیری داره و همچنین اجرا و بیان متن با دقت بسیار زیادی انجام شده بود، بنابراین هماهنگی کارگردانی متن و بازیگران به نوعی دیگه به چشم میومدن.
در انتها به نظرم جلوه‌ های بصری نمایش من جمله گریم، طراحی لباس و طراحی صحنه فراتر از تزیین ساده به تنهایی توانایی این رو داشتن که مخاطب رو همراه با خودشون به تفکر درونی نمایش و یا تفکر کارگردان ببرن.
باری دیگه خسته نباشید میگم به تمامی تیم.

نورون های مغز کریستوفر جان فرانسیس بون به خوبی دیده می‌شد.
استفاده‌ی چند بازیگر به‌عنوان تجسم صداها، خاطره‌ها و افکار درونی کریستوفر، نه‌ تنها خلاقانه بود، بلکه به‌ شکلی بی‌ نقص با میزانسن‌ های چشمگیری همراه شده بود. بدن‌ هایی که مثل قطعات ماشین با هم هماهنگ بودن، نورهایی که ضربان ذهن رو نشون میدادن، صداهایی که انگار از مغز بیرون میزدن و همه این‌ها باعث شد ذهن پیچیده‌ی کریستوفر مثل یک اتاق کنترل شلوغ ولی منظم، جلوی چشم ما جون بگیره.