نمایشی که دیدم به واسطه‌ی بازی بازیگران به من چیزی فراتر از یک نمایش معمولی نشون داد؛ این که تو به چشم های بازیگر نگاه کنی و احساس کنی که اون شخص نه به عنوان کرکتری که داره بازی میکنه بلکه به عنوان یک بازیگر به شناخت و درکی از کرکتر خودش رسیده که با همون چشم بهت بفهمونه که نقش رو دریافت کرده، کار راحتی نیست. و من شاهد همچین اتفاقی بودم، تنها کافی بود که ارتباطی چشمی با بازیگران داشته باشم تا متوجه بشم نمایش قراره به درستی پیش بره.
متن نمایش به نوبه‌ی خودش نمایش رو در بر گرفته بود؛ کلمات جوری کنار هم قرار گرفته بودن و تبدیل به جملات و.. شده بودن که انگار قطعات پازل بعد از سال ها دارن دونه به دونه پیدا میشن و رفته رفته به تکامل میرسن. این تنها توصیفی نیست که میشه راجع به متن کرد اما از نظر من قطعات پازل میتونه توصیف بهتری برای این نمایشنامه باشه.
در اخر هم خیلی خسته نباشید میگم به همه‌ی گروه.